(1)dochodził. Uzasadnionym było również roszczenie powoda z tytułu odszkodowania za utrzymanie zakazu konkurencji w pełnym rozmiarze ilościowym ostatecznie określonym w toku sporu. Zakaz ten wynikał z § 14 umowy , obowiązując przez okres 5 lat od wygaśnięcia lub rozwiązania umowy o zarządzanie. (...) SA zobowiązała się na podstawie § 15 ust. 2 do wypłaty przez ten czas na rzecz powoda odszkodowania płatnego miesięcznie w wysokości 50% średniego wynagrodzenia w spółkach Grupy (...), za ostatni rok finansowy, poprzedzający rozwiązanie umowy. Strony doprecyzowały, że przez wynagrodzenie należy rozumieć wszystkie składniki wynagrodzenia wynikające z umowy, otrzymane w związku z wykonywaniem przez zarządcę zleconych obowiązków, niezależnie od tytułu jaki był podstawą ich wykonywania . Ponieważ rok 2013 był pierwszym rokiem obowiązywania tej umowy , średnie miesięczne wynagrodzenie należało obliczyć zgodnie z § 15 ust. 4 zd. 2, czyli za okres, w jakim zarządca faktycznie wykonywał zlecone obowiązki. Zdaniem Sądu , za taką wykładnią przemawia także cel, dla realizacji którego strony wprowadziły odszkodowanie z tytułu zakazu konkurencji. Powód miał w okresie 5 lat od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia umowy o zarządzanie powstrzymać się od działalności konkurencyjnej, to oznacza to, że w tym czasie nie otrzymywałby wynagrodzenia na co najmniej takim poziomie, jaki gwarantowała mu umowa o zarządzanie. M. T.

(1)formułując to roszczenie - zdaniem Sądu I instancji trafnie - jako podstawę odszkodowania przyjął średnie miesięczne wynagrodzenie brutto jakie uzyskał na podstawie umowy za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 października 2013 roku z uwzględnieniem wynagrodzenia podstawowego (§ 9 ust. 1) i wynagrodzenia premiowego (§ 9 ust. 2) jak również wszystkich innych składników wynagrodzenia wynikających z umowy, tj. składek na Pracowniczy Program Emerytalny, (...) polisę OC w (...), ubezpieczenie w zagranicznych podróżach służbowych, dodatku delegacyjnego, dodatku za kilometry, ryczałtu samochodowego. Tak obliczone wynagrodzenie wyniosło miesięcznie 336.963 zł, a za listopad 2013 r. 195.083 zł. W odniesieniu do żądania M. T.

(1)który domagał się także przyznania świadczenia z tytułu premii w kwocie 1 135 961 zł wraz z odsetkami , Sąd Okręgowy , także je podzielając w całości wskazał , iż podstawę dla niego stanowi w § 9 ust. 2 umowy. Zysk skonsolidowany netto Grupy (...) SA za 2013 rok wyniósł 362.149.000 zł .Gdyby strony łączyła umowa o zarządzanie przez cały rok 2013 rok, wynagrodzenie premiowe wyniosłoby zatem 5.432.235,00 zł (1.5 % x 362.149.000,00 zł). Ponieważ powód przepracował część czwartego kwartału 2013 roku (a to miesiąc październik oraz 14 dni listopada 2013 roku) zatem przysługujące mu wynagrodzenie premiowe jest mu należne w proporcji uwzględniającej dni robocze jakie w 2013 roku przepracował [220] i ogólnej liczby dni roboczych w 2013 roku [tj. 251] , w konsekwencji czego wynagrodzenie premiowe powinno stanowić kwotę 4.761.321,51 zł. Ponieważ, w formie zaliczek , wypłacono je za okres I kwartału w wysokości 851.600 zł brutto , a za drugi w wysokości 2.150.000 [ łącznie 3 001 600zł ] , to do zapłaty z tego tytułu pozostała suma 623.760 zł. tytułem zaliczki za III kwartał oraz i 1 135 961 tytułem wynagrodzenia premiowego za 2013r Ponieważ zatwierdzenie zaudytowanego, skonsolidowanego sprawozdania finansowego Grupy(...)za rok 2013 nastąpiło na Zwyczajnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy(...) w dniu 24 czerwca 2014 roku , roszczenie o zapłatę wynagrodzenia premiowego w części nie wypłaconej w ramach wynagrodzenia premiowego zaliczkowego za poszczególne kwartały, stało się wymagalne z dniem 25 czerwca 2014 r. W konkluzji swojej oceny Sąd Okręgowy stwierdził , iż żądania powodów były w całości usprawiedliwione przy podzieleniu ich argumentów co do sposobu wyliczenia wysokości poszczególnych świadczeń dochodzonych od strony pozwanej . Są one im należne z ustawowymi odsetkami od dat początkowych przez nich wskazanych dla których podstawę stanowi art. 481 §1 i 2 kc. W zakresie w którym M. T.

(1)cofnął powództwo , Sąd Okręgowy umorzył postępowanie. Pozostałą część oceny prawnej, Sąd Okręgowy poświęcił weryfikacji zarzutów za pomocą których pozwana spółka kwestionowała zasadność roszczeń obu powodów , żadnego z nich nie uznając, w świetle dokonanych ustaleń faktycznych , za uzasadniony. Zdaniem Sądu nie jest usprawiedliwionym zarzut naruszenia przez powodów zasad współżycia społecznego, a wobec tego brak jest podstaw do uznania , iż zgłoszenie przez nich roszczeń dochodzonych w postępowaniu jest przejawem nadużycia przez nich prawa podmiotowego. Odpierając ten zarzut uznał , że spółka (...) nie wykazała by powodowie swoim działaniem, pogwałcili reguły obowiązujące w obrocie gospodarczym , wyrządzili stronie pozwanej szkodę lub też utrudniali Radzie Nadzorczej spółki wykonywanie zgodnych z prawem czynności kontrolnych. Zaznaczył , że W. S.

(1)i M. T.

(1)zostali odwołani z zajmowanych funkcji przed wyjaśnieniem zgodności z prawem działań prawników z M. L., po zapowiedzi wystąpienia za pośrednictwem kancelarii (...) w K. do Głównego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o ocenę dopuszczalności z punktu widzenia ochrony tych danych - w tym tzw. danych wrażliwych , ujętych w wymaganych do ujawnienia na potrzeby audytu materiałach, z przepisami prawa polskiego , a także zgodności z nim nieograniczonej w istocie dyspozycji tymi danymi przez podmiot prowadzący takie audytorskie sprawdzenie , i mającym zamiar weryfikować je także na terenie USA po przekazaniu ich tam. Podejmowane przez amerykańskich prawników z M. L. działania, uzasadniały przyjęcie, że ich zamiarem było otrzymanie dostępu do wszystkich dokumentów związanych z finansowymi i biznesowymi transakcjami(...)i Grupy C.w regionie Bliskiego Wschodu, zgromadzonych na serwerach spółki oraz pozyskanie możliwości niczym nieskrępowanego przeprowadzenia rozmów z kluczowymi menadżerami (...) SA . Takie żądania wzbudziły uzasadnione wątpliwości także po stronie części członków Rady Nadzorczej[ w poprzednim składzie ] , którzy następnie zostali pozbawieni funkcji przez jedynego akcjonariusza . Zarzuty dotyczące braku dostatecznych podstaw do takiego , nie limitowanego udostępnienia tych danych i dokumentów audytorom, zostały potwierdzone także przez biuro (...) SA , w tym obecnego i ówczesnego członka zarządu. (...) M. P.

(1). Tak zakreślony zakres kontroli wszczętej i prowadzonej przez udziale Rady Nadzorczej [ w nowym , powołanym 22 października 2013r składzie ] był sprzeczny z dyspozycją art. 382 § 4 k.s.h. Jak wskazał Sąd , zgodnie z tą normą Rada Nadzorcza spółki akcyjnej może badać wszystkie dokumenty spółki, żądać od zarządu i pracowników sprawozdań i wyjaśnień oraz dokonywać rewizji stanu majątku spółki. Jej mandat nadzorczy nie rozciąga się jednak na działalność innych , tworzących Grupę podmiotów korporacyjnych , chociażby jedna z nich [ tak jak w tym przypadku (...) SA ] miała rolę wiodącą. Żądanie Rady skierowane do zarządu o takie , praktycznie nieograniczone rzeczowo dane , dotyczące takich właśnie spółek [ jak (...) ] , w tym zawierających dane wrażliwe, stanowiło przekroczenie tego mandatu , a co najmniej wymagało weryfikacji z punktu widzenia wymagań prawa polskiego , nawet w warunkach gdy właścicielem pozwanej była spółka amerykańska. Stąd , w ocenie Sądu I instancji nie można przyjąć aby powodowie bezpodstawnie odmówili współpracy z Radą i audytorami bez podania przyczyn. Odmówili udostępnienia części danych na potrzeby audytu uzależniając ich przekazanie od wyjaśnienia sytuacji prawnej , w zakresie istnienia dostatecznych podstaw normatywnych do ujawnienia niektórych spośród nich podmiotowi audytorskiemu, tym bardziej , iż chciał nimi dysponować także poza granicami kraju. Sąd pokreślił , iż na dzień podjęcia przez Zgromadzenie Akcjonariuszy pozwanej decyzji o odwołaniu powodów z dotąd zajmowanych funkcji w zarządzie, fakt usunięcia przez nich danych z komputerów osobistych [ nota bene oceniony jako nie udowodniony w sprawie ] , nie został ujawniony, stąd nie mógł stanowić rzeczywistej podstawy odwołania. Również w późniejszym czasie nie ustalono jakie pliki zostały usunięte, ani by zostały usunięte w celu uniemożliwienia audytorom dostępu do pełnej dokumentacji spółki dotyczącej inwestycji w Iranie. Zdaniem Sądu strona powodowa niezasadnie podnosiła zarzut niewłaściwego wykonywania przez powodów swoich obowiązków wynikających z umów o zarzadzanie, w zakresie prowadzenia procesu deiwestycji na terenie Iranu [ sprzedaży spółki (...)] , jak twierdziła pozwana poprzez zatajenie istotnych danych w ramach tego procesu przed innymi organami korporacyjnymi spółki w tym Radą Nadzorczą. Wskazał, że informacje jakie o tym procesie miał P. G., ówczesny właściciel spółki matki - właściciela (...) SA , były pełne i stan taki nie zmieniał się aż do jego zakończenia. Również w późniejszym czasie nie zostało wyjaśnione jakie znaczenie dla sytuacji spółki (...) S.A. miało finansowanie tej transakcji z pożyczki udzielonej przez (...) spółka z o.o. Informacje o osobie B. C. i jego związku ze spółką (...) oraz jej stanu majątkowego , dotychczas nieprowadzącej działalności zostały P. G. przekazane wraz z danymi o planowanej sprzedaży udziałów w (...) i przyczynach wyboru tego wariantu pozbycia się tych aktywów. On sam , w dniu 4 marca 2013 r., polecił postępować zgodnie z przesłaną mu notatką, wyrażając zgodę na zbycie aktywów w opisany przez zarząd sposób. Pozwana nie dowiodła aby na skutek przeprowadzenia procesu deinwestycji na Bliskim Wschodzie lub na skutek przeprowadzenia procesu outsorcingu poniosła szkodę za którą odpowiedzialność ponosiliby powodowie. Nie wykazała w szczególności , że swoim działaniem lub zaniechaniem, w ramach realizacji umów o zarząd , naruszyli obowiązujące przepisy lub postanowienia umowy spółki. Nie można- jak motywował dalej - podstaw odwołania powodów z pełnionych funkcji - jak podnosiła spółka (...) , upatrywać w niewłaściwym przeprowadzeniu procesu ograniczenia niektórych elementów działalności pozwanej w ramach procesu outsorsingu. W tym zakresie Sąd I instancji zwrócił uwagę , iż proces ten rozpoczął się i zakończył w czasie , kiedy M. T.

(1)nie pełnił żadnej funkcji w zarządzie spółki , stąd upatrywanie w nieprawidłowościach tego procesu jego odpowiedzialności jako podstawy odwołania , czy też argumentu za odmową przyznania mu świadczeń umownych albo źródła odpowiedzialności odszkodowawczej wobec pozwanej , jest wykluczone. Rozważając to samo zagadnienie w odniesieniu do W. S.

(1)i także te powody nie przysługiwania dochodzonych świadczeń umownych wyłączając, Sąd w pierwszej kolejności podniósł , iż w § 14 umowy o zarządzanie z dnia 2 listopada 2004r, strony wyłączyły odpowiedzialność odszkodowawczą którejkolwiek z nich jeżeli nie wykonała swoich obowiązków lub wykonała je nienależycie wskutek okoliczności niezależnych od niej, tj. takich o których nie wiedziała i nie mogła ich przewidzieć, lub którym nie mogła zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności, w szczególności z uwagi na zmianę przepisów krajowych lub zagranicznych, wydanie lub nie wydanie stosownych decyzji przez organy administracji publicznej w kraju lub za granicą. Odpowiedzialność tego rodzaju po stronie prezesa zarządu wyłączona była także wówczas, gdy uszczerbek po stronie spółki był konsekwencją jego działania lub zaniechania, mieszczącego się w granicach rozsądnego ryzyka gospodarczego. Potwierdzenie wywołania tego uszczerbku po stronie pozwanej spółki przez W. S.

(1), czy to na skutek udziału w procesie deinwestycji w Iranie czy też w procesie outsorsingu , w zakresie działalności recyklingowej , serwisu opakowań i części zamiennych wymagało , w ocenie Sądu I instancji wiadomości specjalnych. Tymczasem pozwana twierdząc , że na skutek niewłaściwego wykonywania obowiązków umownych przez ówczesnego prezesa zarządu w tym czasie doszło do powstania szkody po jej stronie , nie przedstawiła dowodów mających potwierdzić , iż rzeczywiście taki uszczerbek powstał , w tym aby proces ograniczenia zakresu działalności (...) SA we wskazanych dziedzinach dotychczasowej aktywności gospodarczej , był dla niej nieopłacalny w porównaniu z przyjętymi założeniami. Brak ten dotyczył także dowodów na to , że majątek przeniesiony w tym programie na podmioty zewnętrzne , odbył się bez stosownej rekompensaty na rzecz powódki, czy, tym bardziej , iż został wyprowadzony poza spółkę po zaniżonej cenie. Dopiero przedstawienie takich dowodów , obejmujących kompleksowo traktowane dane ekonomiczne , mogłoby być materiałem dla biegłego , który pozytywnie lub negatywnie zweryfikowałby tezę pozwanej spółki o powstaniu tak identyfikowanego uszczerbku. Brak aktywności dowodowej pozwanej, nakierowanego na takie dane, wyklucza wniosek, iż podnoszony uszczerbek został udowodniony. Sąd Okręgowy uznał za niezasadny zarzut potrącenia wierzytelności wzajemnej , który także pozwana przeciwstawiła w sporze , pretensjom finansowym powodów. W tym zakresie argumentował , iż samo podniesienie przez (...) SA twierdzeń o nienależytym wykonaniu przez powodów zobowiązań, nie niweczy istniejącego po stronie pozwanej obowiązku zapłaty wynagrodzenia, a wypłaconego wynagrodzenia nie czyni nienależnym. Pozwana spółka chcąc się zwolnić z obowiązku zapłaty na rzecz byłych prezesów dochodzonych świadczeń , w szczególności wynagrodzeń, powinna była wykazać, że ogóle nie wykonywali swoich obowiązków wymienionych w umowie . Obowiązkowi temu nie sprostała. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu była norma art. 98 §1 i 3 kpc i wynikająca z niej dla ich wzajemnego rozliczenia pomierzy stronami , zasada odpowiedzialności za wynik sprawy. Apelację od tego orzeczenia złożyła strona pozwana, obejmując jej zakresem rozstrzygnięcia dotyczące roszczeń obu powodów. W zakresie rozstrzygnięcia o roszczeniach powoda W. S.

(1)apelacja spółki (...) została oparta na następujących zarzutach :

1. nieważności postępowania , w zakresie uwzględnionego żądania zapłaty kwot 9 164 540 zł oraz 7 212 555zł wraz z odsetkami , objętego pismem procesowym tego powoda z dnia 14 czerwca 2017r albowiem do niego skarżąca nie mogła się odnieść. Pismo procesowe zawierające rozszerzenie żądania o te kwoty nie zostało przez Sąd doręczone reprezentantom procesowym spółki . Tym samym Sąd I instancji nietrafnie pominął stanowisko skarżącej stanowiące ustosunkowanie się do tego pisma , w tym niezasadnie oddalił wnioski dowodowe zmierzające do podważenia zasadności w ten sposób zwiększonego ilościowo roszczenia , w sposób nieusprawiedliwiony przyjmując , że wnioski te są objęte prekluzją dowodową. W następstwie tej nieprawidłowości doszło, zdaniem apelującej, nie tylko do nieważności postępowania ale także do naruszenia normy art.316 i 321 kpc , w postaci orzeczenia o roszczeniach , które nie zostały formalnie zgłoszone i wobec których nie zaistniał stan sprawy w toku.
2. Nierozpoznania istoty sprawy, jako następstwa niedokonania przez Sąd I instancji wykładni i oceny prawnej stosunku jaki nawiązał się pomiędzy stronami sporu na podstawie umowy o zarządzanie z dnia 2 listopada 2004 , w tym w szczególności nie ustalenia treści praw i obowiązków stron z niej wynikających. Wada ta miała polegać także na nie przeprowadzeniu przez Sąd adekwatnego dla twierdzeń pozwanej i tego powoda postępowania dowodowego ,w tym takiego , które byłoby właściwe do zgłoszonych w piśmie z dnia 14 czerwca 2017r kolejnych roszczeń W. S.

(1), a mimo to uznanie i w tej części pretensji finansowej byłego prezesa zarządu (...) SA za usprawiedliwioną , w warunkach nietrafnego pominięcia stanowiska procesowego obecnie skarżącej , która negowała jej merytoryczną zasadność.

1. Naruszenia prawa procesowego, w sposób mający dla treści rozstrzygnięcia istotne znaczenie , a to :
2. a/ art. 193§3, 132§1, 316 i 321 kpc , jako konsekwencji orzeczenia o nowych żądaniach powoda zgłoszonych w piśmie procesowym z 14 czerwca 2017r mimo, iż nie doszło w odniesieniu do nich , na skutek wad proceduralnych postępowania Sądu I instancji, do zawisłości sporu w tym zakresie i nie mógł on o nich orzekać, b/ art. 207§1 w zw z art. 217 kpc i 210 kpc, jako następstwa pomięcia twierdzeń i zgłoszonych przez (...) SA wniosków dowodowych , za pomocą których chciała zwalczać roszczenia W. S.

(1), zgłoszone w pismach procesowych z 16 marca 2016 i 14 czerwca 2017r mimo , że nie były one objęte prekluzją albowiem odnosiły się do nowych roszczeń , w porównaniu z dotychczasowym przedmiotem procesu. Podnoszonej wady skarżąca upatrywała także w niepoprawnym , jej zdaniem, stanowisku Sądu Okręgowego, zgodnie z którym depozycje te i wnioski mogły być sformułowane na wcześniejszych etapach sporu stron. Ta wada jest szczególnie widoczna w odniesieniu do wniosków dotyczących procesu outsorsingu , skoro dowody jego dotyczące nie mogły być pozyskane przez pozwaną wcześniej niż na krótko przed 31 sierpnia 2015 i 24 marca 2016r, datami pism procesowych , w ramach których zostały zgłoszone , już trakcie trwania procesu, c/ art. 227 kpc w zw z art. 217§1 kpc i 6 kc wobec nie przeprowadzenia przez Sąd I instancji postępowania dowodowego co do istotnych dla rozstrzygnięcia faktów, dotyczących informacji o działalności funduszu inwestycyjnego(...) , w tym uczestnictwa w nim W. S.

(1), które w ocenie pozwanej , było formą działalności konkurencyjnej byłego prezesa wobec (...) SA. Nieprawidłowość ta polegała także na pominięciu dowodu z zeznań wskazanych przez skarżącą w motywach tego zarzutu świadków , którzy mieli informacje wskazujące na taką działalność powoda, w tym na wykorzystanie przez niego , w ramach programu outsorsingu tzw. „ okazji korporacyjnej” , w celu przysporzenia sobie korzyści majątkowych i finansowych kosztem spółki. Polegać miała również na nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków mających informacje o sposobie realizacji czynności audytu w spółce i jego wynikach, a pomimo to uznania , [zdaniem skarżącej w sposób nieuzasadniony ],że (...) SA nie dowiodła okoliczności faktycznych potwierdzających niewłaściwe wykonywanie przez W. S.

(1)obowiązków , które przyjął na siebie w umowie o zarządzanie , d/ art. 233 §1 ,kpc w zw. z art. 247 kpc, jako konsekwencji przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastąpienie jej oceną dowolną , niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego w wyniku której : - nie ustalił treści stosunków prawnych łączących byłego prezesa ze spółką wynikających z umowy z 2 listopada 2004r, - dokonał arbitralnej oceny dowodów z zeznań wskazanych przez skarżącą świadków oraz dokumentu sprawozdania przygotowanego przez firmę (...) z badania komputera W. S.

(1), datowanego na 27 kwietnia 2014r, jako nieprzydatnych dla ustaleń doniosłych dla rozstrzygnięcia mimo nie przeprowadzenia tych dowodów, - niezasadnej oceny , jako wiarygodnych, świadków zawnioskowanych przez powodów , przy równoczesnej odmowie nadania tego waloru wskazanym przez skarżącą mimo , że mieli dla rozstrzygnięcia istotne informacje. - podnoszonej nieprawidłowości skarżąca upatrywała także w nie przyjęciu przez Sąd I instancji , iż W. S.

(1)usuwał przed i w czasie audytu , ze swojego komputera danych dotyczących inwestycji w Iranie, a uznanie , że celem działania prawników firmy amerykańskiej przeprowadzającej audyt było uzyskanie dostępu do wszystkich danych dotyczących transakcji spółki i Grupy (...) na Bliskim Wschodzie i przekazanie tych danych do USA i podania ich tam dalszej analizie, e/ art. 236 kpc jako następstwa nie wskazania przez Sąd I instancji przyczyn oddalenia wniosków dowodowych pozwanej, a wydanie decyzji procesowej o generalnym ich oddaleniu , f/ art. 328 §2 kpc jako konsekwencji sporządzenia pisemnych motywów orzeczenia w sposób uniemożliwiający jego odwoławczą weryfikację. Zdaniem pozwanej nieprawidłowości te dotyczą nie wskazania podstawy prawnej w oparciu o którą Sąd przyznał W.S.

(1)dochodzone przez niego świadczenia oraz nie wskazał faktów ocenianych jako doniosłe dla weryfikacji zgłoszonych przez niego roszczeń oraz dowodów , które jako wiarygodne stanowiły dla tych ustaleń podstawę, w warunkach braku rozważenia tych dowodów przeciwnych , które tę wiarygodność skutecznie podważały, g/ art. 316 kpc w zw z art. 3,6 §2 , 206 §6 , 210, 217§1 kpc , wobec uznania przez Sąd Okręgowy , że także w odniesieniu nowych , zgłoszonych w toku postępowania roszczeń , ich ocena powinna być oparta na tych twierdzeniach i dowodach , które strony sformułowały i zgłosiły uprzednio , co narusza regułę opierania rozstrzygnięcia na całokształcie materiału procesowego zgromadzonego aż do zamknięcia rozprawy. , h/ art. 278 §1 kpc w zw z art. 217 §2 kpc , wobec nie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego informatyka , dla potwierdzenia usuwania przez W.S.

(1)danych z jego służbowego komputera, dotyczących inwestycji na Bliskim Wschodzie, a także czasu w jakim te działania miały miejsce mimo , że opracowanie to było istotne dla ustaleń doniosłych dla rozstrzygnięcia. W tym w szczególności pozwoliłoby na stwierdzenie nieprawidłowego wykonywania przez niego obowiązków umownych. Następstwem tych nieprawidłowości proceduralnych były błędy w ustaleniach faktycznych dotyczące : 1/ nieprawidłowego określenia wynagrodzenia , które W. S.

(1)otrzymywał od spółki w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy przed ustaniem urnowy o zarzadzanie , poprzez jego istotne zawyżenie , 2/ uznanie , że premia należna powodowi stanowiła składnik jego wynagrodzenia , 3/ ustalenie ,iż umowa o zarzadzanie z W. S.

(1)wygasła 12 listopada 2013r , podczas gdy nastąpiło to już 8 listopada tego roku, 4/ stwierdzenie , że usuwanie przez powoda danych z komputera służbowego przed i w czasie trwania audytu było tylko rutynowym porządkowaniem tych danych i eliminowaniem tych , które uznawał on za zbędne. 5/ uznania , że zamiarem prawników amerykańskich z firmy (...) było pozyskanie wszystkich danych (...) SA i przekazanie ich do USA w celu dalszej analizy , 6/ stwierdzenia , że sprzedaż wszystkich udziałów w spółce (...) była jedynym sposobem wyzbycia się przez pozwaną aktywów na Bliskim Wschodzie mimo , że brak dla takiego wniosku dostatecznych dowodów. , 7 / ustalenia , że w dniu podejmowania uchwały o odwołaniu powoda z funkcji w zarządzie członkowie RN nie wiedzieli o usuwaniu danych z komputera osobistego przez W.S.

(1), mimo że takie informacje zostały im przekazane, 8/ stwierdzenia , iż P. G. był na bieżąco informowany o procesie deinwestycji w Iranie mimo , że takich informacji nie miał. - naruszenia prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie : a/ art. 65 poprzez dokonanie wadliwej wykładni szczegółowo wskazanych postanowień umowy o zarzadzanie z dnia 2 listopada 2004r jak również uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy (...) SA z tego samego dnia bez uwzględnienia ich celu i zgodnego zamiaru stron , a dokonanie jej w oparciu o relacje świadków , którzy nie brali udziału w procesie zawierania umowy . Ta nieprawidłowo dotyczyła : postanowienia §13 umowy , które zdaniem skarżącej wskazywało na dotyczący W. S.

(1)zakaz posiadania przez niego akcji i udziałów spółek także przy pośrednictwie funduszu inwestycyjnego , którego certyfikatami dysponował . Dysponowanie nimi stanowiło przykład naruszania tego zakazu o jakim stanowiło wskazane postanowienie , zmierzając do uzyskania korzyści przez powoda kosztem spółki , która wówczas zarządzał. Podnoszona wada doprowadziła także do niewłaściwego wniosku , iż przy ustaleniu wysokości świadczenia z tytułu odszkodowania za utrzymanie zakazu konkurencji, brać należy pod uwagi jako jego element składowy, premię roczną mimo , że premia ta nie stanowiła „wynagrodzenia „, postanowienia §10 , które wbrew stanowisku Sądu I instancji nie uzasadniało wypłaty na rzecz W. S.

(1)ekwiwalentu za niewykorzystany urlop , a pozwana była zobligowana jedynie do udzielania byłemu prezesowi płatnego urlopu. Niepoprawny był także wniosek , że premia była powodowi należna w każdym przypadku osiągniecia przez spółek (...) zysku w danym okresie rozliczeniowym , bez względu na to , w jaki sposób prezes wykonuje swoje obowiązki wynikające z umowy o zarządzanie , b/ Rozporządzenia MP i PS z 8 stycznia 1997r , w sprawie szczegółowych zasad działania urlopu wypoczynkowego [...] ./ DzU z 1997 Nr 2 poz. 14 ze zm/ , wobec stwierdzenia , że regulacje w nim zawarte mają zastosowanie do stosunku prawnego łączącego W. S.

(1)z pozwaną wynikającego z umowy z 2 listopada 2002r mimo , że stosunek ten nie miał charakteru stosunku pracy, c/ art. 5 kc wobec jego niezastosowania i nie uznania , iż dochodzenie przez W. S.

(1)zgłoszonych w postępowaniu roszczeń stanowi przejaw nadużycia prawa podmiotowego, d/ art. 98§1 i 3 kpc jako konsekwencji niepoprawnej oceny , iż w rozstrzyganej sprawie zaistniały wystarczające podstawy do tego , aby wynagrodzenie należne pełnomocnikowi procesowemu pozwanego , obciążające (...) SA powinno odpowiadać maksymalnie zwielokrotnionej stawce podstawowej, e/ 384§1 i 4 kodeksu spółek handlowych w konsekwencji nieprawidłowej oceny przyjętej przez Sąd I instancji , zgodnie z którą Rada Nadzorcza ma ograniczone kompetencje w zakresie uzyskiwania od zarządu informacji dotyczących spółki w tym tych , które zawierają dane osobowe i adresat takiego żądania może się od jego realizacji skutecznie uchylić , tak jak zrobili to w rozstrzyganej sprawie członkowie zarządu , w tym W. S.

(1)Środkiem odwoławczym pozwana objęła także punkt 2 zaskarżonego wyroku odnoszącego się do roszczeń zgłoszonych przez M. T.

(1)i również kwestionując tę część orzeczenia [ oraz tę rozstrzygającą o kosztach przyznanych na jego rzecz ] w całości , oparła go- poza zarzutem nieważności postępowania , który wobec tej części postępowania nie został podniesiony ] , w istocie na tożsamych zarzutach do tych , na których oparła konstrukcję apelacji w części wymierzonej przeciwko orzeczeniu o roszczeniach W. S.

(1). Posłużyła się do ich uzasadnienia bardzo zbliżoną argumentacją. Dlatego też w uznaniu , że powtarzanie jej jest zbędne , Sąd Apelacyjny wskaże jedynie na te różnice argumentacji użytej przez powódkę , która dotyczyła uwzględnionych roszczeń drugiego z pozwanych. a/ zarzut nierozpoznania istoty sprawy dotyczył nie przeprowadzenia przez Sąd I instancji oceny prawnej stosunku nawiązanego pomiędzy M. T.

(1)a (...) SA na podstawie umowy o zarządzanie z dnia 3 grudnia 2012r , b/ zarzuty procesowe naruszenia art. 193 §3 , 132§1, 316 , 321 , 207 §1 w zw z art. 217 oraz 210 kpc , odnosiły się do dodatkowo zgłoszonego przez tego powoda w trakcie postępowania w 2015r roszczenia o uzupełnienie premii za rok 2013r o kwotę 1 135 961 zł i kwoty 438 0519 zł z tytułu odszkodowania za utrzymanie zakazu konkurencji , w okresie od stycznia 2014 do stycznia 2015r oraz zgłoszonego w 2016r roszczenia o zapłatę odszkodowania za utrzymanie zakazu konkurencji w kwocie 5 054445 zł za okres od marca 2016r do maja 2017r na która składały się sumy po 336 963 zł miesięcznie. Zdaniem skarżącej , ich zgłoszenie otwierało jej drogę do zgłaszania wniosków dowodowych i podnoszenia twierdzeń zmierzających do podważenia ich merytorycznej zasadności / sformułowanych w pismach procesowych spółki z 17 marca 2015r i 21 sierpnia 2017r / . Sąd Okręgowy nie miał podstaw aby je pomijać z argumentem , iż są sprekludowane , skoro pozwana mogła jej zgłaszać we wcześniejszej fazie postępowania. Zarzut procesowy naruszenia art. 233 §2 kpc , w postaci przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastąpienia jej oceną dowolną wynikającą z naruszenia przy jej dokonywaniu zasad logiki i doświadczenia życiowego był motywowany przez apelującą : brakiem ustalenia treści stosunków prawnych łączących M.T.

(1)z pozwaną wynikających z zawartej pomiędzy nimi umowy o zarządzanie , - nie uwzględnieniem wniosków dowodowych w postaci relacji świadków wskazanych przez z spółkę [ prawników amerykańskich i pracownika firmy wspomagającej audyt], które mogły potwierdzić , że sposób wykonywania obowiązków umownych przez pozwanego nie był prawidłowy , przy równoczesnym, niezasadnym obdarzeniu wiarygodnością relacji W. T.

(1)i innych świadków, wskazanych w części apelacji poświęconej części orzeczenia dotyczącej roszczeń W. S.

(1). Wadliwość polegająca na naruszeniu art. 328 §2 kpc miała wynikać z braku wskazania przez Sąd przyczyn dla których ocenił depozycje M. T.

(1)jako wiarygodnych, oraz nie podania w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej , w oparciu o którą ocenił jego roszczenia jako uzasadnione, Zarzut naruszenia art. 378 §1 kpc w zw z art. 217 §2 kpc miał być zrealizowany przez to , iż Sąd nie dopuścił dowodu z opinii biegłego informatyka dla potwierdzenia faktu i czasu usuwania przez M. T.

(1)danych z jego służbowego komputera oraz określenia rodzaju zastosowanego do tego celu oprogramowania. W ramach kwestionowania treści ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji skarżąca dostrzegała tę nieprawidłowość w przyjęciu [ w odniesieniu do M. T.

(1)] , że : - wysokość podstawowego wynagrodzenia za okres od 1 maja do 31 października 2013r wynosiła 1 634 400 zł , średnio miesięcznie 272 400 zł brutto . Wynagrodzenie to, za okres 1 stycznia 2013 do 31 października 2013r, to kwota 2 192 400 zł , średnio miesięczne 219 240 zł - brutto. - jego wynagrodzenie dodatkowe za okres pomiędzy 1 stycznia 2013r i 321 października 2013 to kwota 28 876, 06 zł – brutto, - należny mu jest ekwiwalent za niewykorzystany urlop w wymiarze 5, 83 dnia w kwocie 222 486 zł , - w okresie 6 miesięcy poprzedzających wygaśnięcie umowy, powód otrzymał tytułem wynagrodzenia kwotę 4 350 517, 50 zł - brutto, - odszkodowanie należne powodowi za utrzymanie zakazu konkurencji za miesiąc listopad 2013r zamyka się w kwocie 195 083 zł , a w kolejnych miesiącach stanowi kwoty miesięczne po 336 963zł, - umowa z dnia 2 grudnia 2013r wygasła z dniem 14 listopada 2013r , chociaż skutek ten nastąpił 8 listopada tego roku, - usuwanie danych przez M. T.

(1)z komputera służbowego miało jedynie charakter porządkowy, W zakresie zarzutów materialnych [ wśród których nie znalazł się zarzut naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 8 stycznia 1997r ] , w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 65 kc jego realizacji pozwana upatrywała w uznaniu przez Sąd I instancji , że premia o której mowa w §9 ust 2 umowy z dnia 3 grudnia 2012r była elementem wynagrodzenia za wykonywanie przez tego powoda obowiązków umownych , nie będąc uzależnioną od nastąpienia jakikolwiek innych okoliczności warunkujących jego wypłatę. Norma ta została naruszona także wobec niewłaściwej interpretacji §7 umowy regulującego uprawnie do urlopu i ekwiwalentu za niewykorzystaną jego część , które zostały obliczone niepoprawnie i zawyżone , co przełożyło się na niewłaściwe określenie wysokości świadczenia z tego tytułu , które zostało zasądzone. Sąd, zdaniem skarżącej , źle wyłożył także §15 umowy przyjmując , że w ramach odszkodowania za utrzymanie zakazu konkurencji , należy uwzględniać, w przypadku M. T.

(1), jako element tego świadczenia premię roczną mimo ,iż nie stanowiła ona składnika wynagrodzenia wskazanego w §9 ust. 2 umowy, W ramach wniosków środka odwoławczego , w odniesieniu do tej części wyroku , który dotyczył roszczeń W. S.

(1)spółka (...) w pierwszej kolejności postulowała uchylenie go w tym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego. Jako wniosek ewentualny sformułowała wniosek o uchylenie tej części orzeczenia, w zakresie żądań zasądzenia kwot 9 164 540 wraz z odsetkami i 7 212 555 zł wraz z odsetkami i w tej części przekazania sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania , natomiast w pozostałym zakresie zmiany wyroku i oddalenia powództwa oraz obciążenia W. S.

(1)kosztami postępowania odwoławczego albo też zmianę tej części rozstrzygnięcia poprzez oddalenie powództwa oraz obciążenie powoda kosztami postępowania za obydwie instancje. W ramach wniosku apelacji skierowanej przeciwko tej części orzeczenia Sądu Okręgowego , która odnosiła się do roszczeń zgłoszonych przez M. T.

(1)(...) SA domagała się w pierwszej kolejności uchylenia orzeczenia w tym zakresie i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego. Jako wniosek ewentualny sformułowała żądanie zmiany tej części rozstrzygnięcia i oddalenia powództwa w całości oraz obciążenia go kosztami postępowania za obydwie instancje. W apelacji spółka (...) wniosła o uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków : A. T.

(2)i M. M. dla ustalenia przebiegu audytu oraz ówczesnego sposobu postępowania obu powodów , a także M. Z.

(1), M. Z.

(2), P. G. i D. D. , dla potwierdzenia sposobu przeprowadzania procesu outsorsingu , roli jaką w nim odegrał W. S.

(1)oraz jego efektów dla (...) , a także wykorzystania go jako okazji korporacyjnej dla osiągniecia kosztem pozwanej własnych korzyści majątkowych przez obu byłych członków zarządu pozwanej. Powodowie , odpowiadając na apelację domagali się jej oddalenia jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw , szczegółowo polemicznie odnosząc się do każdego z zarzutów i argumentacji na których (...) SA oparła jej konstrukcję . Sprzeciwili się także uzupełnianiu przed Sądem II instancji postępowania dowodowego, w sposób postulowany przez stronę pozwaną. W ramach postępowania apelacyjnego , pismem procesowym z dnia 13 grudnia 2018r , powołując się na art. 383 zd. 2 i 381 kpc, M. T.

(1)rozszerzył żądanie pozwu, domagając się zasądzenia na jego rzecz dodatkowo kwoty łącznej 5 870 251 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot i terminów w nim wskazanych . Podnosił , że jest to należność z tytułu odszkodowania za utrzymanie zakazu konkurencji za okres dotąd przez niego nie dochodzony , począwszy od 1 czerwca 2017r do 14 listopada 2018r. Argumentował przy tym , że to rozszerzenie mieści się w granicach normy art. 383 zd. drugie kpc albowiem dotyczy tego samego świadczenia , które było przedmiotem jego żądania w postępowaniu przed Sądem Okręgowym tyle tylko , że w jego ramach dochodzi go za dalsze okresy, w warunkach gdy jego merytoryczną zasadność potwierdził Sąd w zaskarżonym [ jego zdaniem niezasadnie ] orzeczeniu. Pozwana odnosząc się do tego nowego żądania , domagała się jego oddalenia z podanych w przez siebie merytorycznych przyczyn , nie negując poglądu M. T.

(1)co do tego , iż tego rodzaju rozszerzenie jest w postępowaniu apelacyjnym formalnie dopuszczalne. Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny rozważył : Środek odwoławczy nie jest uzasadniony i podlega oddaleniu albowiem żaden z zarzutów apelacyjnych na których opiera się jego konstrukcja nie może być uznany za trafny. Nie można podzielić najdalej idącego zarzutu nieważności postępowania , w odniesieniu do rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego o roszczeniach W. S.

(1)zgłoszonych w piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2017r . Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego wypracowywanym na tle wykładni normy art. 379 pkt 5 kpc , które Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela, o nieważności postępowania można mówić tylko wówczas jeżeli strona na skutek błędów proceduralnych Sądu lub działania oponenta procesowego, została w zupełności pozbawiona możliwości obrony swoich praw , w całym postępowaniu lub w ramach istotnej jego części . Koniecznym jest także podkreślenie , że nieważność jest wykluczona w sytuacji, gdy nieprawidłowości mogące prowadzić do takiego skutku, mogą być usunięte w dalszej części postępowania rozpoznawczego, w którym strona ma możliwość prezentacji swojego stanowiska. Zważywszy na sposób motywacji , którą pozwana posłużyła się aby zarzut ten uzasadnić, wykluczyć należy jego podzielenie. Wbrew jej stanowisku nie tylko miała możliwość ale bardzo szeroko odniosła się do argumentacji W. S.

(1), którą powołał dla uzasadnienia rozszerzenia żądania pozwu zawartego we wskazanym piśmie procesowym. Fakt zajęcia merytorycznego stanowiska wobec sformułowanego wówczas [ nowego ] żądania potwierdza nie tylko treść pisma procesowego pozwanej z 1 sierpnia 2017r zawierającego je ale również stwierdzenie pełnomocnika skarżącej w treści apelacji o takim ustosunkowaniu się , na co trafnie zwraca uwagę powód w odpowiedzi na apelację. Wyklucza to nie tylko podzielenie omówionego zarzutu ale także czyni nietrafnymi oparte na w istocie zbieżnej argumentacji, zarzuty procesowe naruszenia art. 193 §3 , 132, 316 i 321 kpc , których spółka (...) upatruje w nie powstaniu , w odniesieniu do niego stanu sprawy w toku , co w konsekwencji miało prowadzić do wydania przez Sąd orzeczenia o nim w warunkach naruszenia art. 321 §1 kpc. Wbrew temu samemu rodzajowo i bardzo podobnie uzasadnionemu zarzutowi pozwanej co do rozszerzeń żądań M. T.

(1)o zapłatę kwoty 5 054 445 zł z tytułu odszkodowania za podporzadkowanie się zakazowi konkurencji po ustaniu umowy za okres od marca 2016 do maja 2017 r, także i w tym przypadku stan sprawy w toku zaistniał. Sąd I instancji mógł o tym żądaniu rozstrzygać , a pozwana nie tylko miała możliwość ale także szczegółowo odniosła się merytorycznie do niego [domagając się oddalenia jako pozbawionego usprawiedliwionych podstaw]. Nie można w ramach sformułowanych powyżej wniosków nie uwzględniać także tego , że kwestionowane co do ich skuteczności procesowej rozszerzenia, dotyczyły żądań powodów o przyznanie odszkodowania za utrzymanie zakazu konkurencji za dalszy okres, który stał się naówczas aktualny albo też o świadczenie , [ także już uprzednio przez nich wskazane] ale takie , które w tym czasie stało się wymagalne / z tytułu premii określanej jako premia I /. Fakty podane jako ich podstawa były wskazywane przez powodów już w pozwie , tam też powoływali oni dowody dla ich potwierdzenia ; w szczególności umowy o zarzadzanie i [ w odniesieniu do premii I ] uchwała NZA nr(...) Do tych twierdzeń o faktach i zgłoszonych dowodów na wcześniejszym etapie postępowania strona pozwana odnosiła się , przeciwstawiając im własne twierdzenia ,zarzuty i wnioski dowodowe. W tych okolicznościach tym bardziej za niedoniosłe z rozważanego punktu widzenia należy uznać nie doręczenie pełnomocnikowi pozwanej pism zawierających opisane kolejne żądania powodów, nawet gdyby ocenić , iż był to błąd proceduralny Sądu Okręgowego. Za nietrafny należy uznać kolejny , najbardziej doniosły z punktu widzenia rangi, zarzut nierozpoznania przez Sąd I instancji istoty sprawy , który skarżąca sformułowała w odniesieniu do rozstrzygnięć podjętych w zaskarżonym wyroku co do roszczeń obydwu powodów. Zważywszy na to w czym upatrywała realizacji tego zarzutu należy go odeprzeć. Trzeba przypomnieć , że powszechnie przyjmuje się , iż nie rozpoznanie istoty sprawy ma miejsce tylko wówczas, gdy Sąd niższej instancji zaniecha zbadania materialnej podstawy roszczenia lub nie zweryfikuje zarzutów , którymi strona pozwana je zwalcza ; zarzutów wykluczających , hamujących lub prowadzących do jego ograniczenia. Tego rodzaju zasadniczej nieprawidłowości nie sposób dostrzec w orzeczeniu poddanym kontroli instancyjnej. Przeciwnie, Sąd I instancji dokonał merytorycznej oceny wszystkich roszczeń zgłoszonych w pozwach W. S.

(1)i M. T.

(1)jak również w ten sam sposób [ uznając je za nietrafne ] odniósł się do wszystkich zarzutów jakie tym roszczeniom przeciwstawiła pozwana . W tym do podnoszonego przez spółkę (...) zarzutu potrącenia wierzytelności wzajemnej z tytułu poniesionej przez nią szkody na skutek nieprawidłowego wykonywania umów o zarzadzanie, czy wynikającej z deliktów których mieli się dopuścić wobec spółki obaj powodowie , względnie z nienależnie pobranych przez nich wynagrodzeń i premii. W motywach wydanego wyroku Sąd I instancji wskazał przyczyny dla których zarzuty pozwanej uznał , w świetle zgromadzonych dowodów i dokonanych ustaleń za niezasadne, w tym dlaczego ocenił inicjatywę dowodową spółki za niewystarczającą dla poczynienia ustaleń , które mogłyby stawiane przez nią zarzuty , pozytywnie dla niej , zweryfikować,. Stąd omawiany zarzut nie może zostać uznany za trafny. Zatem jedynie w drodze uwagi czynionej na marginesie, chociaż będzie ona istotna w ramach oceny innych zarzutów apelacyjnych, powiedzieć należy , że [ jak zasadnie zauważają powodowie w odpowiedzi na apelację , iż do czasu zaistnienia sporu pomiędzy stronami , treść obu umów o zarządzanie i interpretacja ich postanowień nie była przedmiotem kontrowersji pomiędzy powodami a ówczesnymi władzami spółki , pozostając zgodnymi z takim rozumieniem ich poszczególnych zapisów , które prezentowali w procesie W. S.

(1)i M. T.

(1). Ta zgodność dotyczyła także składników składających się na wynagrodzenia oraz inne świadczenia należne na ich podstawie obu członkom zarządu. Odmienna ich wykładania została powołana przez(...) dopiero na potrzeby postępowania , przy czym twierdzenia o tych odmiennościach , mających jej zdaniem wynikać z celu samych umów i zgodnego zamiaru stron , nie została wsparta , także na etapie postępowania odwoławczego , żadnym dowodem. Chybione są te zarzuty naruszenia art. 207§1 w zw z art. 217 kpc oraz 210 , 227 w zw z art. 217 §1 kpc i 6 kc / , także podnoszone wobec rozstrzygnięć dotyczących obu powodów. Jak wynika z bardzo obszernych redakcyjnie motywów tego zarzutu, jego motywacja sprowadza się do krytyki tego , iż Sąd I instancji pominął wnioski dowodowe skarżącej , w tym te , które sformułowała w reakcji na rozszerzanie żądań przez powodów , a dotyczące przebiegu audytu , zachowania się powodów podczas jego czynności oraz niewłaściwego wykonywania przez W. S.

(1)i M. T.

(1)obowiązków umownych. Na wstępie wskazać należy , że zarzuty procesowe mogą zostać uznane za zasadne przy spełnieniu łącznie dwóch przesłanek. Strona powołująca taki zarzut ma wykazać , że nieprawidłowość sposobu postępowania Sądu [ w tym przypadku w zakresie postępowania dowodowego ] rzeczywiście miała miejsce oraz , że ta nieprawidłowość miała wpływ na ostateteczny wynik sprawy. Nieco inaczej kwestię tę ujmując zarzut procesowy jest uzasadniony wtedy , gdy można stwierdzić , iż w warunkach niepopełnienia przez Sąd zarzucanego przez stronę błędu proceduralnego rozstrzygnięcie miałoby inną treść. Tak rozumianych, zarzucanych przez skarżącą błędów proceduralnych, Sąd I instancji nie popełnił. Przypominając rzecz oczywistą , że dowód jest prowadzony przez Sąd dla weryfikacji okoliczności pomiędzy stronami spornej wskazać trzeba , iż nie ma on obowiązku przeprowadzać wszystkich zgłoszonych przez nie dowodów a jedynie te , które ocenia jako istotne dla rozstrzygnięcia , uwzględniając dotychczasowy, w chwili podejmowania decyzji procesowej o kolejnych dowodach , stan sprawy . Sformułowane dotąd przez strony twierdzenia , zarzuty oraz treść zgłoszonych dowodów pozwala ocenić przydatności tych co których Sąd ma aktualnie rozstrzygać . Podejmując taką decyzję może to uczynić w sposób generalny [ co nietrafnie podważa skarżąca w ramach zarzutu naruszenia art. 236 kpc ] , w motywach orzeczenia co do istoty bliżej wskazując podstawy takiej decyzji procesowej. W rozstrzyganej sprawie Sąd Okręgowy tak właśnie uczynił , a jego ocenę należy podzielić , tym bardziej gdy weźmie się pod rozwagę wyniki uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Sąd Apelacyjny.[ o których będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Zatem tylko w formie uwag natury uzupełniającej należy wskazać , że pozwana nie powołała się na żadne dowody mogące potwierdzić , że postanowienia obu umów o zarzadzanie były pomiędzy powodami a osobami reprezentującymi spółkę przedmiotem odmiennej interpretacji do czasu, kiedy powstał pomiędzy W. S.

(1)i M. T.

(1)a nowymi władzami (...) SA spór owocujący postępowaniem sądowym. Także w jego trakcie poza twierdzeniami o istnieniu podstaw do takiej , różnej wykładni ich zapisów, dowody takie nie zostały przedstawione. Strona pozwana pomimo stawianych zarzutów , nie wskazała na dowody dostatecznie potwierdzające , iż dysponuje wobec powodów wzajemnymi wierzytelnościami z tytułu szkód jakie mieli wyrządzić spółce , niewłaściwie wykonując swoje obowiązki wynikające z umów o zarzadzanie , czy też dopuszczając się, z uszczerbkiem dla niej , deliktu w postaci nielojalnie i ze złamaniem zakazu uczestnictwa w działalność konkurencyjnej wobec pozwanej przeprowadzanego procesu outsorsingu i wykorzystania tego procesu jako tzw. okazji korporacyjnej. Podkreślając , że ten program gospodarczy był przeprowadzany w okresie lat 2011- 2012 , będąc dużo wcześniej planowanym , co wyklucza samo w sobie trafność tego argumentu wobec M. T.

(1), który swoją funkcję wiceprezesa zarządu spółki na podstawie umowy z 2 grudnia 2012r , pełnił począwszy od 1 stycznia 2013r , zatem już po jego zakończeniu , stwierdzić należy , iż skarżąca nie złożyła wniosku o przeprowadzenie dowodów mających wykazywać na tak identyfikowaną szkodę . W tym opinii biegłego odpowiedniej specjalności, w sposób rzeczywiście pozwalający na weryfikację tego, czy nastąpiła i jaki miała rozmiar oraz czy rzeczywiście , w kategoriach ekonomicznych, można mówić o wywołaniu jej przez kauzalnie z nią powiązane działania / zaniechania/ powodów, w tym w szczególności W. S.

(1). Tak w ramach procesu outsorsingu jak i tych związanych z procesem deinwestycji na terenie Iranu od przełomu 2012-2013 r. Trafnie dostrzegł to Sąd Okręgowy czyniąc to spostrzeżenie jedną z przesłanek oddalenia wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącą już w trakcie trwania sporu. Trzeba również zwrócić uwagę , że w warunkach nie sformułowania przez apelującą w sposób właściwy z punktu widzenia doniosłych dla rozstrzygnięcia ustaleń , postulatu dowodowego o przeprowadzenie / właściwie określonego co do zakresu zadania eksperckiego/ dowodu z opinii biegłego z zakresu ekonomiki i zarządzania przedsiębiorstwem, nawet wówczas, gdy dysponując chociażby wstępnym raportem firmy (...) w przedmiocie wyników audytu co do funkcjonowania gospodarczego Grupy (...)w latach 2010-2014 , podnosiła wyrządzenie przez zarządzających szkody związanej z programem outsorsingu, wobec pomniejszenia majątku spółki bez stosownego ekwiwalentu ,[ nota bene skarżąca nie wnioskowała o uzupełnienie o taka opinię postepowania dowodowego przed Sądem II instancji] , tym bardziej czyniło ten wniosek – sformułowany dopiero w piśmie procesowym z dnia 24 marca 2016r [pomijając już nawet trafnie wytkniętą przez Sąd I instancji nieprawidłową jego merytoryczną treść w zakresie granic zadania opiniodawczego] - procesowo spóźnionym. Wobec takiej oceny tego wniosku, zbędnym było prowadzenie dowodu z dokumentów świadczących o warunkach dysponowania przez W. S.

(1)świadectwami udziałowymi w zamkniętym funduszu inwestycyjnym (...) szczególnie , że fakt dysponowania nimi przez powoda był okolicznością przezeń , w toku sporu , przyznaną. Zasadnie , wbrew odmiennemu zaopatrywaniu skarżącej, został oddalony także wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego informatyka skoro już wyniki innego postępowania , wskazanego przez Sąd I instancji w motywach orzeczenia , prowadzonego pomiędzy stronami wskazywały , iż już wówczas , na podstawie dostępnych materiałów nie dawało się stwierdzić czy powodowie , w tym w szczególności W.S.

(1), intencjonalnie zacierali dane zgromadzone na ich komputerach osobistych przed i w czasie trwania procesu wewnętrznego audytu w spółce. Nie uzasadnionym jest odnoszony do obu części wyroku , zarzut procesowy naruszenia art. 233 §1 kpc wobec zastąpienia swobodnej oceny dowodów oceną dowolną. Wskazać należy , odwołując się do utrwalonego i podzielanego przez skład Sądu Apelacyjnego rozstrzygającego sprawę , stanowiska Sądu Najwyższego , wypracowanego na tle wykładni art. 233 §1 kpc , iż jego skuteczne postawienie wymaga od strony wykazania na czym , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń. W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia. Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach , wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji. / por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005 , sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/ Ponadto nie można tracić z pola widzenia również , że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu, który dowody bezpośrednio przeprowadza. Ma to m. in. i takie następstwo , że nawet w sytuacji w której z treści dowodów można, w zakresie ustaleń , wyprowadzić równie logiczne , chociaż przeciwne do przyjętych przez Sąd I instancji wnioski , to zarzut naruszenia normy art. 233 §1 kpc , pomimo to , nie zostanie uznany za usprawiedliwiony. Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych , aprobować . To , w jaki sposób skarżąca motywuje ten zarzut wyklucza jego podzielenie. Pomimo rozbudowania redakcyjnego motywacji tego zarzutu w istocie sprowadza się on , w miejsce rzeczowej , opartej na wskazanych wyżej kryteriach , krytyki oceny Sądu, odniesionej do konkretnych dowodów , do polemiki w ramach której przeciwstawia się jej własną wersję takiej oceny , zdaniem skarżącej poprawnej , błędu postępowania Sądu w tym zakresie upatrując w tym , wnioski z niej wynikające były odmienne od tych , które autor zarzutu uznaje za prawidłowe. Zatem już z tej przyczyny uznając stawiany zarzut za chybiony tylko uzupełniająco wskazać trzeba , że ustalając treść obu umów o zarzadzanie oraz dokumentów wewnątrz korporacyjnych określających elementy składowe należnych powodom świadczeń , Sąd I instancji oprał się na ich brzmieniu , poprawnie wskazując , że ich wykładanie , w odwołaniu się do innych kryteriów interpretacyjnych [ w tym wymienionych w art. 65 kc] było zbędne w sytuacji, gdy do czasu powstania sporu powodów z nowym składem władz spółki zapisy ujęte w tych dokumentach nie były przedmiotem jakiejkolwiek wzajemnych kontrowersji w zakresie tego co z nich wynika dla powodów jako uprawnionych do świadczeń i warunków w jakich prawo do ich otrzymywania albo to nie powstanie albo też ustanie. W motywach tej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku , która poświęcona została ocenie dowodów , Sąd Okręgowy wskazał przyczyny dla których w przyjęty przez siebie sposób dokonał oceny poszczególnych , przeprowadzonych dowodów jak również powody oddalenia wniosków stron postulujących przeprowadzenie innych. W tym kontekście , także tylko w drodze uwagi uzupełniającej , powiedzieć należy , iż Sąd miał, wbrew zapatrywaniu skarżącej, podstawę do nie prowadzenia tego dowodu z zeznań świadków T.

(2)i M., a w sytuacji gdy przyjął , iż nie da się stwierdzić ,że powodowie usuwali dane ze swoich komputerów służbowych , a do tego miało się sprowadzać niewłaściwe zachowanie odwołanych członków zarządu w czasie trwania audytu - obok braku współpracy z Radą Nadzorczą [ której ówczesne uwarunkowania powodowie wyjaśnili ]. W tych okolicznościach prowadzenie dowodu z zeznań tych osób dla stwierdzenia tych faktów nie prowadziło do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Nie ma racji apelująca podnosząc zarzut naruszenia art. 328 §2 kpc.[ odnoszony do rozstrzygnięcia o roszczeniach obu powodów ] Jak wynika z ukształtowanego i jednolitego , podzielanego przez Sąd Apelacyjny, w składzie rozstrzygającym sprawę, orzecznictwa Sądu Najwyższego może on być uzasadniony jedynie wyjątkowo , gdy konstrukcja pisemnych motywów orzeczenia Sądu niższej instancji jest tak wadliwa , iż nie zawierają one danych pozwalających na przeprowadzenie na ich podstawie kontroli instancyjnej orzeczenia. / por. w tej kwestii stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w powołanym jedynie dla przykładu judykacie z 21 listop