mowa o "nowych okolicznościach", które, choć powstałe po wniesieniu odwołania, mają znaczenie dla oceny stanu zdrowia do dnia decyzji. Nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, przekazania sprawy organowi rentowemu i umorzeniu postępowania na podstawie art.
„Nowe okoliczności" o których mowa w tym przepisie to schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał ani lekarz orzecznik, ani komisja lekarska organu rentowego. Tymczasem przedłożona przez ubezpieczoną dokumentacja nie dotyczy nowych schorzeń. Sąd Okręgowy rozważył, co następuje: Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 z późn. zm.) renta rolnicza z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki: 1) podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu przez wymagany okres, o którym mowa w ust.2, 2) jest trwale lub okresowo całkowicie niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym, 3) całkowita niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym powstała w okresie podlegania ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu lub w okresach, o których mowa w art.20 ust.1 pkt.1 i 2, lub nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Warunek podlegania ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu przez wymagany okres uważa się za spełniony stosownie do treści ust. 2 omawianego przepisu art. 21 ustawy, jeżeli okres ubezpieczenia emerytalno-rentowego ubezpieczonego wynosi co najmniej: 1)rok - jeżeli całkowita niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym powstała w wieku do 20 lat; 2)2 lata - jeżeli całkowita niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym powstała w wieku powyżej 20 lat do 22 lat; 3)3 lata - jeżeli całkowita niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym powstała w wieku powyżej 22 lat do 25 lat; 4)4 lata - jeżeli całkowita niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym powstała w wieku powyżej 25 lat do 30 lat; 5)5 lat - jeżeli całkowita niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym powstała w wieku powyżej 30 lat. Za całkowicie niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym uważa się ubezpieczonego, który z powodu naruszenia sprawności organizmu utracił zdolność do osobistego wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Uznaje się ją za trwałą, jeżeli ubezpieczony nie rokuje odzyskania zdolności do osobistego wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, natomiast jeżeli ubezpieczony rokuje odzyskanie zdolności do osobistego wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym wówczas taką niezdolność uznaje się za okresową (art. 21 ust. 5, 6 i 7 ustawy). Przedmiotem postępowania było ustalenie, czy odwołująca ze względu na stan zdrowia jest całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym, czy też jest do wykonywania tej pracy zdolna, jak to wynika z zakwestionowanej opinii komisji lekarskiej i wydanej na tej podstawie decyzji Prezesa KRUS. W świetle powyższych wywodów i przeprowadzonego postępowania dowodowego – w tym przede wszystkim opinii biegłych – stwierdzono, że odwołująca nie jest całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym. Cierpi ona wprawdzie na astmę oskrzelową bez cech upośledzenia sprawności wentylacyjnej, przewlekłą obturacyjną chorobę płuc – zespół nakładania, alergiczny nieżyt nosa, niedoczynność tarczycy w przebiegu choroby Hashimoto wyrównaną metabolicznie, nadwagę, agorafobię z lękiem napadowym, upośledzenie umysłowe lekkie, jednakże schorzenia te nie dają podstaw do uznania odwołującej za całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym. Tylko bowiem całkowita niezdolność do pracy determinuje przyznanie prawa do renty rolniczej w myśl powołanych na wstępie przepisów. Odwołująca od 1994 r. była systematycznie leczona na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc, a od 2004 r. na astmę oskrzelową. Z tego powodu od 2004 r. jest pod stałą kontrolą Poradni Alergologicznej w T.. Brak progresji choroby, jej stabilizacja przy systematycznym zażywaniu leków nie pozwala uznać wnioskodawczyni za całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym. Nie obserwuje się również patologii w wykonywanych na przełomie lat badaniach spirometrycznych, co z kolei dobrze rokuje w przypadku rozpoznawanej przewlekłej obturacynej choroby płuc. Badana jest również zdolna do samodzielnej egzystencji. Opiniowana była leczona psychiatrycznie od 1998 r. z powodu zaburzeń nerwicowych. Dotychczas nie była hospitalizowana psychiatrycznie. Nie stwierdza się u opiniowanej objawów choroby psychicznej w rozumieniu endogennego zespołu depresyjnego, ani psychozy. Aktualne objawy mają łagodne nasilenie, pozostają na poziomie nerwicowym o obrazie łagodnym, nie powodują znacznego ograniczenia sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym podjęcie pracy w gospodarstwie rolnym. Prawidłowo suplementowana lekami doustnymi nabyta niedoczynność tarczycy w przebiegu choroby immunologicznej nie ogranicza sprawności odwołującej do wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Dlatego też reasumując brak jest u odwołującej się podstaw, aby uznać ją za całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym. Wobec powyższych okoliczności, na mocy powołanych wyżej przepisów prawa materialnego i art.
kpc, należało orzec jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.