(1)była umocowana aby w imieniu (...) Bank SA udzielić pełnomocnictwa Ł. I. do reprezentowania strony powodowej w niniejszym postępowaniu, b/ art. 128 §1 kpc wobec nie dostrzeżenia przez Sąd I instancji , iż strona nie przedłożyła w sprawie , po przekazaniu jej do rozpoznania właściwemu Sadowi pełnomocnictwa dla tej osoby , c/ art. 505 36zd. 2 oraz

(1)ma pełną zdolność do czynności prawnych , mimo braku podstaw faktycznych do przyjęcia domniemania tej treści. Nieprawidłowości tej skarżąca upatrywała także w tym , że Sąd Okręgowy , w ramach przeprowadzanej oceny nie uwzględnił , że w umowie stron nie zostały określone reguły uznawania korespondencji kierowanej przez bank do kredytobiorcy za skutecznie doręczoną, w sytuacji gdy w rzeczywistości takie doręczenie nie nastąpiło, f/ art. 245 kpc i 95 ust. 1 a/ ustawy prawo bankowe , wobec braku rozważenia , że wyciąg z ksiąg bankowych na którym bank oparł określenie rozmiaru swojego roszczenia należnego od pozwanej , nie został podpisany przez osobę właściwie umocowaną , a zatem nie ma cech nawet dokumentu prywatnego. Wobec tego należało przyjąć , a Sąd I instancji tego nie uczynił , że strona powodowa nie dowiodła wysokości dochodzonego od skarżącej świadczenia, g/ art. 321 § 1, kpc wobec niezasadnego zasądzenia od D. S.

(1)części dochodzonego roszczenia , na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu , w sytuacji gdy ukształtowane przez bank roszczenie procesowe nie dawało do tego podstaw , opierając się na umownej podstawie odpowiedzialności pozwanej wobec strony powodowej, - naruszenia prawa materialnego : - art. 75 ust. 1 i 2 ustawy prawo bankowe , jako konsekwencji uznania , że wobec kredytobiorczyni doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy zawartej przez strony , mimo , iż w czasie kiedy bank kierował wobec niej takie oświadczenie nie mieszała pod adresem pod który wysłana została korespondencja z tym oświadczeniem. Zatem nie mogło ono wywołać skutku wypowiedzenia szczególnie , że umowa stron nie przewidywała takiego skutku , w sytuacji gdy korespondencja była wysłana , tak jak wobec pozwanej , w sposób nieskuteczny, - art. 405 kc w zw z art. 410 kc , 409 kc i 411 pkt 1 kc , poprzez uznanie kwoty zasądzonej od skarżącej na rzecz banku jako odpowiadającej bezpodstawnemu wzbogaceniu D. S.

(1)mimo nie przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego , i nie ustalenia m. in. tego czy w dacie rozstrzygania pozwana jest rzeczywiście nadal tą sumą w ten sposób wzbogacona, Apelująca domagała się także uzupełnienia postępowania przed Sądem II instancji o dowód z zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego , że w czasie zawierania umowy kredytowe z bankiem była chora psychicznie. Treść tego dowodu miała wykluczać trafność ustalenia Sądu Okręgowego , iż pracownicy banku mogli być w sposób uzasadniony przekonani , że kredytobiorczyni ma, zawierając tę czynność prawną , pełną zdolność do czynności prawnych. Odpowiadając na apelację strona powodowa domagała się jej oddalenia jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz obciążenie przeciwniczki procesowej kosztami postępowania apelacyjnego. Do odpowiedzi zostały dołączone dokumenty potwierdzające fakt przekazania pozwanej środków pieniężnych w realizacji umowy kredytowej zawartej przez strony w dniu 22 września 2014r oraz oświadczenie o udzieleniu przez zarząd (...) Bank SA prokury łącznej na rzecz M. K.

(1)z 26 czerwca 2013r oraz statutu banku. Miały one dowieść , że pozwana uzyskała świadczenie umowne a M. K.

(1)mogła, działając wspólnie z członkiem zarządu strony pozwanej udzielić skutecznie pełnomocnictwa procesowego Ł. I. do reprezentacji banku w rozstrzyganej sprawie. Rozpoznając apelację , Sąd Apelacyjny rozważył : Środek odwoławczy D. S.

(1)jest uzasadniony , prowadząc do zmiany zaskarżonego przez nią orzeczenia , [ uwzględniwszy jego zakres] , w sposób wskazany w punkcie 1 a/-c/ orzeczenia Sądu II instancji. W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba , że skuteczne postawienie w apelacji zarzutu procesowego wymaga od strony odwołującej się do niego wykazania , że po pierwsze zarzucana wadliwość proceduralna w sposobie postępowania Sądu niższej instancji rzeczywiście miała miejsce i po wtóre i przede wszystkim nieprawidłowość ta , w swoich następstwach , miała rzeczywisty i istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia , podważanego w ramach środka odwoławczego. Nieco inaczej kwestię tę ujmując można wskazać , że zarzut procesowy jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy zarzucana nieprawidłowość proceduralna Sądu I instancji rzeczywiście miała miejsce , a skarżąca strona ponadto wykaże , iż gdyby nie ona , wynik postępowania [ orzeczenie ] miałoby inną treść niż ta , która jest przez skarżący podmiot kwestionowana. Gdy odnieść te generalne uwagi do sformułowanych przez D. S.

(1)zarzutów tego rodzaju , odeprzeć trzeba te, w ramach których podnosi ona naruszenie art.

(1)była prokurentem banku i mogła udzielić [ razem z członkiem zarządu strony pozwanej ] pełnomocnictwa pracownikowi banku (...) do reprezentacji strony powodowej , w niniejszym sporze na podstawie dokumentu pełnomocnictwa z dnia 26 października 2016r nr (...) Dokument ten / k. 93 akt / , wbrew tym zarzutom był wystarczającym dla potwierdzenia skuteczności takiego umocowania. Sąd II instancji podziela bowiem stanowisko Sądu Najwyższego przywołane przez Sąd Okręgowy w motywach zaskarżonego orzeczenia wskazujące , że prokurent niesamoistny , a taki status miała M. K.

(1), może udzielić pełnomocnictwa pracownikowi banku do występowania w jego imieniu , współdziałając z członkiem zarządu banku / którego to umocowania do działania skarżąca, w rozstrzyganej sprawie nie negowała. / Załączone przez bank do odpowiedzi na apelację dokumenty w postaci aktu udzielenia przez zarząd banku M. K.

(1)prokury uprawniającej do działania w imieniu strony powodowej we współdziałaniu z innym prokurentem lub członkiem zarządu z dnia 26czerwca 2013r oraz odpis statutu jedynie potwierdzają tę kompetencję prokurentki. Niezasadnie skarżąca zarzuca naruszenie przez Sąd I instancji art. 505 36zd. 2 oraz

(1)miał walor dokumentu prywatnego. Nota bene pozwana kwestionowała wysokość w ten sposób potwierdzonej wierzytelności, jednak nie przedstawiła w postępowaniu żadnych dowodów służących podważeniu wiarygodności tego dokumentu. Nie ma racji apelująca także stawiając zarzut naruszenia art. 233 §1 kpc jako następstwa przekroczenia granic swobodnej ceny dowodów. Wskazać należy , odwołując się do utrwalonego i podzielanego przez skład Sądu Apelacyjnego rozstrzygającego sprawę , stanowiska Sądu Najwyższego , wypracowanego na tle wykładni art. 233 §1 kpc , iż jego skuteczne postawienie wymaga od strony wykazania na czym , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń. W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia. Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach , wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji. / por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005 , sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/ Ponadto nie można tracić z pola widzenia również , że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu , który dowody bezpośrednio przeprowadza. Ma to m. in. i takie następstwo , że nawet w sytuacji w której z treści dowodów można , w zakresie ustaleń , wyprowadzić równie logiczne , chociaż przeciwne do przyjętych przez Sąd I instancji wnioski , to zarzut naruszenia normy art. 233 §1 kpc , pomimo to , nie zostanie uznany za usprawiedliwiony. Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych , aprobować . To , w jaki sposób apelująca uzasadnia omawiany zarzut wyklucza jego podzielenie. W istocie bowiem argumentacja ta nie odnosi się do oceny zgromadzonych dowodów ale do sposobu dokonania przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych , w ramach których , jak twierdzi pozwana, wadliwie skonstatował , że pracownicy banku byli w sposób usprawiedliwiony przekonani o pełnej zdolności do czynności prawnych D. S.

(1)w dacie podpisywania umowy kredytowej. Drugi błąd miał natomiast polegać na nie rozważeniu przez Sąd , że w umowie stron nie został przewidziany mechanizm uznawania za doręczoną korespondencji banku do kredytodawcy, w sytuacji gdy korespondencja ta faktycznie do adresata dotrzeć nie mogła. W pierwszym rzędzie wskazać należy , że taka argumentacja byłaby doniosła wówczas , gdyby skarżąca stawiała zarzut wad ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Taki nie został przez nią sformułowany. Po wtóre , nawet gdyby uznać , że zarzut nieprawidłowością oceny dowodów jest tak bezpośrednio związany z ustaleniami opartymi na wnioskach wynikających z tej oceny , że w istocie obydwie nieprawidłowości ze sobą współistnieją w każdym przypadku a nieprawidłowość tej pierwszej zawsze prowadzi do wadliwości ustaleń , to i tak nie mógłby on zostać podzielony dlatego , że nawet potwierdzenie tego ostatniego uchybienia nie miało dla treści rozstrzygnięcia istotnego znaczenia , w warunkach gdy , co wynika z ustaleń nie objętych , w ten sposób pośrednio podniesionym zarzutem faktycznym , w dacie zawierania umowy kredytowej oraz aneksu do niej skarżąca nie miała zdolności do czynności prawnych , a nie działał za nią opiekun prawny. Wobec tego dokonane przez pozwaną czynności prawne z których bank wywodzi swoje roszczenie są nieważne. Dlatego odpierając ten zarzut Sąd II instancji , przyjmuje za własne ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Okręgowy . Podstawą do uzupełnienia tych ustaleń nie był dokument zaświadczenia lekarskiego objęty wnioskiem dowodowym skarżącej , złożonym wraz apelacją. Sąd II instancji nie prowadził dowodu z tego dokumentu uznając , że nie zmierza on do ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia. Fakt choroby psychicznej pozwanej ,która była przyczyną jej całkowitego ubezwłasnowolnienia przed datą zawarcia umowy kredytowej , nie był okolicznością kwestionowana wzajemnie przez strony w toku postępowania Nie ma racji apelująca podnosząc zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe. W warunkach , gdy umowa zawarta przez strony była ab initio nieważna zagadnienie skuteczności jej wypowiedzenia nie ma dla rozstrzygnięcia o roszczeniu banku doniosłości prawnej. Skarżąca podniosła , wśród zarzutów procesowych zarzut materialny naruszenia art. 6 kc. . Jego motywy pozwalają na wniosek , że wiąże się on ściśle z zarzutem procesowym naruszenia art. 321 §1 kpc oraz zarzutem materialnym nieprawidłowego zastosowania art. 405 kc w zw z art. 410 §1 i 409 oraz 411 pkt 1 kc , które jako usprawiedliwione , prowadzą do podzielenia wniosku apelacji o wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego. Ten związek pozwala na wspólne omówienie go z tymi zarzutami. Uzasadnionym jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 321 §1 kpc. Zgodnie z treścią tej normy Sąd nie może orzekać co do przedmiotu , który nie był objęty żądaniem ani zasądzać ponad żądanie. Zastosowanie tego przepisu łączy się ściśle z pojęciem roszczenia procesowego jako wyznaczającego granice przedmiotu rozstrzygnięcia, skoro Sąd może rozstrzygać jedynie o tym o czym stanowi , zgodnie z zasadą dyspozycyjności , roszczenie powoda skierowane przeciwko stronie biernej procesu. Na pojęcie roszczenia procesowego składają się dwa elementy konstrukcyjne : treść żądania oraz okoliczności faktyczne powołane dla jego uzasadnienia. Z punktu widzenia zastosowania przepisu art. 321 §1 kpc oba te elementy są dla Sądu orzekającego wiążące, w odróżnieniu od kwalifikacji prawnej roszczenia , która dla oceny naruszenia tego przepisu nie jest doniosła albowiem na tle faktów ustalonych w sprawie to zawsze Sąd decyduje o tej , ostatecznie przyjętej kwalifikacji , niezależnie od stanowiska stron w tym zakresie. / por. jedynie dla przykładu, prezentujące podobne stanowisko judykaty Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2003, sygn. V CKN 115/01 i z 25 kwietnia 2008 , sygn. II CSK 613/07 , obydwa powołane za zbiorem Legalis / Jak wynika z analizy treści pozwu oraz okoliczności faktycznych powołanych dla uzasadnienia żądania spełnienia przez D. S.

(1)świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami (...) Bank SA jednoznacznie wskazywał , że świadczenie to ma umowną podstawę i wynika z zawarcia przez strony w dniu 22 września 2014r umowy kredytowej , zmienionej następnie aneksem nr (...). Twierdził , że pieniądze zostały pozwanej przekazane , a ona nie wywiązując się z umownego obowiązku zwrotu pożyczonego kapitału wraz z odsetkami , nie zwracała go , w umówionych terminach i kwotach , co skutkowało wypowiedzeniem umowy i postanowieniem zobowiązania kredytobiorczyni w stan natychmiastowej wymagalności. Dochodzenie przez bank należności oznaczonej w żądaniu pozwu stanowiło konsekwencję nie wywiązania się pozwanej ze zobowiązania mającego tę kontraktową podstawę . Podczas postępowania rozpoznawczego bank nigdy nie zmienił podstawy faktycznej swojego żądania. Nie uczynił tego nawet wówczas, gdy w ramach podjętej obrony procesowej D. S.

(1)podniosła zarzut nieważności umowy kredytowej wobec braku zdolności do czynność i prawnych po stronie powódki w czasie , kiedy umowa kredytowa była zawierana. W konsekwencji aż do zamknięcia rozprawy przed Sądem I instancji fakty powoływane dla uzasadnienia żądania strony pozwanej identyfikowały roszczenie procesowe zgłoszone przez stronę powodową jako mające obligacyjną / umowną / podstawę. Strona powodowa nie wskazała na żaden fakt , który usprawiedliwiałby możliwość kwalifikowania tego roszczenia jako przedmiotu procesu poddanego pod osąd jako mającego swoją podstawę w instytucji bezpodstawnego wzbogacenia. Już tylko na marginesie należy dostrzec , że fakt przekazania środków kredytowych na rzecz pozwanej bank wykazywał dopiero dokumentami załączonymi do odpowiedzi na apelację / k. 185-186 akt / , w reakcji na stanowisko procesowe apelującej , podważające zasadność stanowiska Sądu I instancji , który ocenił roszczenie banku jako zasadne w części właśnie na tej , a nie na podstawie wynikającej z podstawy faktycznej powództwa. Nie powoływanie do czasu zakończenia postępowania rozpoznawczego przed Sądem I instancji faktów wskazujących na możliwość takiej kwalifikacji roszczenia strony powodowej uzasadnia wniosek , że zaskarżone rozstrzygniecie Sądu I instancji zostało oparte na podstawie faktycznej niepowołanej przez podmiot inicjujący postępowanie. Sąd I instancji nie mając ku temu żadnych podstaw w jego stanowisku procesowym , w tym w okolicznościach faktycznych powoływanych przez bank dla uzasadnienia żądania zwrotu przez powódkę pożyczonych pieniędzy , dokonując samodzielnej zmiany kwalifikacji roszczenia procesowego jako mającego inną niż umowna podstawę materialną, tym samym orzekł o przedmiocie [ roszczeniu w znaczeniu procesowym ], które nie było przez stronę powodową zgłoszone , naruszając tym samym art. 321 §1 kpc. / por. w tej materii także , powołany jedynie przykładowo, wyrażający zbieżne z zaprezentowanym stanowisko , wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005, sygn. II CK 556/04 , powołany za zbiorem Legalis / To naruszenie o charakterze procesowym wiąże się ściśle ze wskazanymi wyżej zarzutami materialnymi , które w tych okolicznościach także należy podzielić , skoro Sąd I instancji nie miał dostatecznych podstaw do tego , aby oceniać roszczenie banku przez pryzmat art. 405 kc , a dokonując takiej oceny normę tę naruszył . Już tylko na marginesie należy wskazać na trafność argumentacji apelującej , która wskazuje , że w sytuacji gdyby taka ocena , zważywszy na przedmiot rozstrzygnięcia, była możliwa , Sąd Okręgowy miał obowiązek poczynić ustalenia faktyczne oraz dokonywać ocen prawnych , zmierzających do stwierdzenia czy D. S.

(1)rzeczywiście jest nadal zobowiązaną do zwrotu spełnionego na jej rzecz przez bank świadczenia , w świetle wskazanych przez skarżącą norm konstruujących instytucję bezpodstawnego wzbogacenia [ nienależnego świadczenia ]. Brak takich ustaleń oraz zaniechanie przez Sąd I instancji ocen natury prawnej , w tym zakresie , nie prowadzi jednak do uchylenia zaskarżonego wyroku wobec realizacji przyczyny wydania przez Sąd II instancji rozstrzygnięcia kasatoryjnego wymienionej w art. 386 §4 zdanie ostatnie kpc albowiem stoi on na stanowisku , że Sąd Okręgowy nie był uprawniony do orzekania o samodzielnie przez siebie , odmienne od strony powodowej zidentyfikowanym roszczeniu, w znaczeniu procesowym. W tej sytuacji przedmiotem jego oceny , jak również oceny Sądu Apelacyjnego, w ramach kontroli instancyjnej , mogło być roszczenie (...) Bank SA mające wyłącznie umowną podstawę. Skoro umowa kredytowa zawarta przez strony była nieważna , opieranie na niej żądania zwrotnego sformułowanego przez stronę powodową nie mogło zostać uznane za uzasadnione dla braku materialnego źródła na podstawie którego D. S.

(1)[przy takim kształcie roszczenia procesowego ] byłaby do takiego zwrotu zobowiązaną. W tym kontekście Sąd Apelacyjny chce stanowczo podkreślić , że taka ocena roszczenia banku nie wyklucza możliwości dochodzenia przez stronę powodową spełnionego świadczenia w oparciu o inne roszczenie w znaczeniu procesowym albowiem doszło do przesunięcia majątkowego na rzecz skarżącej w realizacji nieważnej , jak się okazało, czynności prawnej. Nie jest jednak rzeczą Sądu wskazywanie służących osiągnieciu tego celu środków natury prawnej. Uznanie wskazanych wyżej zarzutów apelacyjnych za usprawiedliwione skutkuje , w uwzględnieniu apelacji pozwanej , zmianą orzeczenia Sądu I instancji , w sposób wskazany w punktach 1 a/-c/ wyroku Sądu Apelacyjnego. Konstruując jego treść Sąd uwzględnił , że zakresem zaskarżenia został objęty jedynie punkt I jego sentencji , a z drugiej , że D. S.

(1)jest stroną wygrywającą spór w całości , wobec czego bezprzedmiotowe okazały się te części orzeczenia poddanego kontroli instancyjnej , którymi powództwo zostało oddalone w części , a wobec powódki odstąpiono od nakładania na nią obowiązku ponoszenia kosztów procesu [punkty II i III orzeczenia Sądu I instancji ] . Równocześnie jako niezaskarżona, jego częścią po zmianie musiała pozostać ta , którą przyznano na rzecz pełnomocnika pozwanej z urzędu wynagrodzenia za pomoc prawną przez Sądem Okręgowym. Z podanych przyczyn Sąd II instancji orzekł jak w sentencji wyroku , na podstawie art. 386 §1 kpc. Orzekając o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd II instancji zastosował art. 98 §1 i 3 kpc w zw z art. 108 §1 i 391 §1 kpc i wynikającą z niego - dla wzajemnego rozliczenia stron z tego tytułu - zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy. Kwota należna D. S.

(1)od przerywającego banku , odpowiadając wynagrodzeniu pełnomocnika procesowego będącego adwokatem , zważywszy na wartość przedmiotu zaskarżenia , została ustalona na podstawie §2 pkt 6 w zw z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 [ DzU z 2015 poz. 1800 ze zm.] / pkt 2 wyroku / , Strona powodowa została na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , obciążona na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okresowego w Krakowie opłatą od apelacji , której skarżąca jako od niej zwolniona , nie miała obowiązku ponosić./ pkt 3 sentencji wyroku /. SSA Jerzy Bess SSA Grzegorz Krężołek SSA Paweł Czepiel