I C 96/18

(1)), (...) (P. B.), (...) (D. M.) i (...) (K. G.). Podczas przesłuchania w dniu 14.10.2011 r. P. S. zeznał, że w czasie zdarzenia z dnia 17.03.2002 r. na jego miejscu był obecny również A. J. (obecnie K.), pseudonim (...) i że to on w czasie zdarzenia przystawił pozwanemu pistolet do głowy. Fakt, iż wcześniej nie zeznał o udziale powoda w zdarzeniu pozwany tłumaczył tym, ze bał się powoda, którego określił jako osobę nieobliczalną. Fakt posługiwania się przez powoda w czasie zdarzenia bronią palną został w toku postępowania karnego potwierdzony przez M. T., Ł. S., D. M. oraz przez świadka in cognito. W dniu 16.01.2012 r. A. K. został zatrzymany. Tego samego dnia powodowi przedstawiono zarzut, że w dniu 12.03.2002 r. w K. działając wspólnie i w porozumieniu z R. K. używającym niebezpiecznego narzędzia w postaci kastetu połączonego z nożem, wziął udział w pobiciu P. S., czym naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym używał wobec pokrzywdzonego broni palnej w postaci pistoletu nieustalonej marki w ten sposób, iż po uprzednim przyłożeniu pistoletu do głowy pokrzywdzonego oddał z niego dwa strzały z amunicji hukowej, to jest o czyn z art. 159 kk. Tego samego dnia po 10 godzinach powód został zwolniony. W postępowaniu przygotowawczym V Ds. 32/12 wobec powoda nie stosowano środków zapobiegawczych. W dniu 29.06.2012 r. uzupełniono postanowienie o przedstawieniu powodowi zarzutów w ten sposób, że zarzucono mu, że w dniu 12.03.2002 r. w K. działając wspólnie i w porozumieniu z R. K. używającym niebezpiecznego narzędzia w postaci kastetu połączonego z nożem, wziął udział w pobiciu P. S., czym naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym używał wobec pokrzywdzonego posiadanej bez zezwolenia broni palnej w postaci pistoletu nieustalonej marki w ten sposób, iż po uprzednim przyłożeniu pistoletu do głowy pokrzywdzonego oddał z niego dwa strzały z amunicji hukowej, to jest o czyn z art. 159 kk i z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. A. K. w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Od 11.10.2012 r. powód był reprezentowany w postępowaniu karnym przez adwokata R. M.. A. K. został oskarżony o to, że w dniu 12.03.2002 r. w K. działając wspólnie i w porozumieniu z R. K. używającym niebezpiecznego narzędzia w postaci kastetu połączonego z nożem, wziął udział w pobiciu P. S., czym naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym używał wobec pokrzywdzonego posiadanej bez zezwolenia broni palnej w postaci pistoletu nieustalonej marki w ten sposób, iż po uprzednim przyłożeniu pistoletu do głowy pokrzywdzonego oddał z niego dwa strzały z amunicji hukowej, to jest o czyn z art. 159 kk i z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. W styczniu 2013 r. powód pracował w firmie (...) jako kierowca – zaopatrzeniowiec, gdzie zarobki wynosiły około 1.000 zł miesięcznie. Wśród sąsiadów nie stwierdzono wówczas negatywnych opinii na temat powoda. W grudniu 2015 r. powód utrzymywał się z prac dorywczych. Zarabiał około 500 zł miesięcznie, ponadto otrzymywał zasiłek z MOPS w wysokości około 600 zł. Wśród sąsiadów nie było opinii negatywnych o powodzie. Wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 19.09.2016 r., sygn. akt II K 22/13, A. K. został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 159 kk w zw. z art. 263 § 2 kkw zw. z art. 11 § 2 kk. Wyrokiem z dnia 10.02.2017 r., sygn. akt II Ka 320/16, Sąd Okręgowy w (...) utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w (...) między innymi w zakresie dotyczącym A. K.. Z kart karnych powoda sporządzonych w czasie trwania postępowania karnego wynika, że A. K. był skazany: 1) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 25.09.1995 r., sygn. akt II K 783/95, za przestępstwo z art. 265 § 2 kk na karę 360 zł grzywny, 2) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 26.11.1996 r., sygn. akt II K 930/96, za przestępstwo z art. 212 § 1 kk na karę 700 zł grzywny, 3) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 28.01.1998 r., sygn. akt II K 53/98, za przestępstwo z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 10 § 3 kk na karę 700 zł grzywny, 4) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 14.04.2000 r., sygn. akt II K 212/98, za przestępstwo z art. 279 § 1 kk na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, 5) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 23.01.2001 r., sygn. akt II K 42/00, za przestępstwo z art. 190 § 1 kk na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, 6) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 29.03.2002 r., sygn. akt II K 762/00, za przestępstwo z art. 222 § 1 kk w zw. z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3 – letni okres próby oraz 80 stawek grzywny po 10 zł; postanowieniem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 13.12.2004 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary, 7) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 05.11.2002 r., sygn. akt II K 305/01, za przestępstwa z art. 263 § 2 kk, art. 48 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 276 kk na karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, 8) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 04.02.2004 r., sygn. akt II K 63/04, za przestępstwo z art. 224 § 2 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 9) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 17.03.2009 r., sygn. akt II K 418/05, za przestępstwo z art. 226 § 1 kk i z art. 222 § 1 kk na karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, 10) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 05.06.2008 r., sygn. akt II K 591/04, za przestępstwa z art. 263 § 2 kk i z art. 190 § 1 kk na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, 11) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 02.09.2010 r., sygn. akt II K 183/10, za przestępstwo z art. 157 § 3 kk w zw. z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności, 12) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...)z dnia 16.03.2011 r., sygn. akt II K 97/11, za przestępstwo z art. 242 § 3 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 2 – letni okres próby, 13) wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 22.03.2012 r., sygn. akt VII K 922/11, za przestępstwo z art. 270 § 1 kk na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3 – letni okres próby oraz 100 stawek dziennych grzywny po 10 zł. Wyrokiem łącznym z dnia 29.07.2005 r., sygn. akt II K 603/04, Sąd Rejonowy w (...) połączył kary orzeczone wyrokami opisanymi wyżej w punktach 5 – 7 i wymierzył powodowi karę łączną 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem łącznym z dnia 09.06.2009 r., sygn. akt II K 108/09, Sąd Rejonowy w (...) połączył kary orzeczone wyrokami opisanymi wyżej w punktach 10 i 11 i wymierzył powodowi karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem łącznym z dnia 06.03.2012 r., sygn. akt II K 1129/11, Sąd Rejonowy w (...)połączył kary orzeczone wyrokami opisanymi wyżej w punktach 10, 11 i 13 i wymierzył powodowi karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 4 – letni okres próby. Od 2009 r. powód nie był pozbawiony wolności. Od tego czasu nie podjął zatrudnienia. Powód w latach 2000 – 2006 leczył się psychiatrycznie. W trakcie badania w związku z wydaniem opinii w postępowaniu przygotowawczym z dnia 14.12.2012 r. powód oświadczył, że czuje się dość dobrze, nie zgłaszał dolegliwości. Oświadczył, ze nie uważa się za osobę chorą psychicznie i uzależnioną, nie sądzi aby potrzebował leczenia. Stwierdzono zdolność powoda do uczestniczenia w czynnościach procesowych. Powód nie ma zawodu wyuczonego. Ukończył 5 klas szkoły podstawowej. dowód: zeznania A. K. k. 53 – 54, P. S. k. 54 – 55, protokół przesłuchania k. 9 – 11, 13 – 17, 23 – 25, 37 – 39, 42 – 44, 53 – 54, 61 – 64, 66 – 67, 68 – 69, 72 – 73, 74 – 77, 78 – 80, 101 – 102, 124 – 125, 219 – 220, 227 – 229, 230 – 231, 234 – 235, 261 – 263, 303 – 305, 366 – 368, 458, 458 – 461, 461 – 462, 463, 462 – 463, 486, 486 – 487, 487 – 488, 507 – 508, 558, 560, 561, 593 – 595, 634, 635, 642 – 643, 695 akt II K 22/13 w zw. z k. 55, opinia k. 33 akt II K 22/13 w zw. z k. 55, Pismo (...) w K. k. 51 – 52 akt II K 22/13 w zw. z k. 55,pisma (...)w K. k. 65, 83 – 91, 92, 105 – 123 akt II K 22/13 w zw. z k. 55, opinia biegłego k. 97 – 100 akt II K 22/13 w zw. z k. 55, protokół przeszukania k. 135 – 137, 142 – 143, 144 – 157 akt II K 22/13 w zw. z k. 55, protokół oględzin k. 159 – 160, 186 – 188 akt II K 22/13 w zw. z k. 55, upoważnienie do obrony k. 275 akt II K 22/13 w zw. z k. 55, historia choroby k. 276 – 280, opinia sądowo – psychiatryczna k. 299 – 302 akt II K 22/13 w zw. z k. 55, akt oskarżenia k. 327 – 331 akt II K 22/13 w zw. z k.55, wywiad środowiskowy k. 340, 589 akt II K 22/13 w zw. z k. 55, karta karna k. 352 – 355, 577 – 579, 756 - 758 akt II K 22/13 w zw. z k. 55 W latach 2014 – 2015 powód był na dwóch wizytach u psychologa. dowód: zeznania M. P.

(2)k. 69 - 70 Powód ma 43 lata. A. K. utrzymuje się ze świadczeń z opieki społecznej w wysokości około 650 zł miesięcznie. Powód utrzymuje się wyłącznie z prac dorywczych. A. K. ma troje dzieci. Powód ma zadłużenie alimentacyjne wynoszące 20.000 zł. A. K. pozostaje w nieformalnym związku z M. P.

(2), z którą ma dziecko w wieku 4 lat. Ich związek trwa od 7 lat. M. P.

(2)jest cywilnym pracownikiem policji. Gdy o jej związku z powodem dowiedzieli się jej przełożeni zapowiedzieli jej odebranie poświadczeń bezpieczeństwa i zwolnienie z pracy. Powierzono jej stanowisko z daleka od wydziału kryminalnego. M. P.

(2)otwierała wówczas listy i wysyłała faksy. Straciła premie motywacyjne i nagrody świąteczne, co stanowiło kwotę 1.500 zł rocznie. Związek M. P.

(2)z powodem był przyczyną, dla której wyśmiewano się z niej w miejscowości z której pochodzi. Relacje powoda z osobami przebywającymi w jego otoczeniu są pozytywne. dowód: zeznania A. K. k. 53 – 54, M. P.

(2)k. 69 - 70 P. S. ma 39 lat. Pozwany ma dwoje dzieci, na które przeznacza co miesiąc 1.000 zł. P. S. pracuje i zarabia 3.000 zł brutto miesięcznie. Pozwany płaci za wynajem mieszkania 1.100 zł oraz ponosi opłaty w kwocie około 300 zł. dowód: zeznania P. S. k. 54 – 55 Sąd w znacznym stopniu dał wiarę zeznaniom P. S., były bowiem spójne i logiczne, a pozostały materiał dowodowy nie dał podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności. Wyjątek stanowią zeznania P. S. co do przebiegu zdarzenia z dnia 17.03.2002 r., które okazały się trudne do jednoznacznego zweryfikowania. Znalazły one potwierdzenie w złożonych w postępowaniu karnym zeznaniach D. M., M. T., Ł. S., a także w zeznaniach świadka incognito. Pamiętać przy tym należy, że zgodnie z art. 11 kpc ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. A. K. został w sprawie II K 22/13 prawomocnie uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 159 kk w zw. z art. 263 § 2 kkw zw. z art. 11 § 2 kk. Należy jednak zarazem zwrócić uwagę, że zeznania pozwanego w opisywanym zakresie były odmienne od jego pierwszych zeznań złożonych w postępowaniu karnym, w których jako sprawcę wskazywał inną osobę niż powód. Zeznania złożone w postępowaniu karnym przez niektóre z wymienionych wyżej osób szły w ślad za zmieniającymi się zeznaniami pozwanego, z kolei świadek incognito sprawcę posługującego się przedmiotem przypominającym pistolet określił niższą od osoby posługującej się nożem połączonym z kastetem. Używający w czasie zdarzenia noża R. K. jest wyższy od A. K.. Złożone w postępowaniu karnym przez D. M. zeznania były z kolei ogólne. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że okolicznością bezsporną był fakt, że w czasie zdarzenia z dnia 17.03.2002 r. pozwany istotnie został zaatakowany przedmiotem przypominającym pistolet. Co więcej w ocenie relacji dotyczących przebiegu zdarzenia z dnia 17.03.2002 r. należy zachować ostrożność wynikającą z faktu, że przebieg tego zdarzenia był przedmiotem postępowania karnego dopiero od 2012 r., a zawarte w aktach II K 22/13 relacje dotyczące tego zdarzenia były składane po upływie co najmniej 9 lat, przy czym dotyczyły zdarzenia o charakterze dynamicznym, które było przez jego uczestników traktowane bardzo emocjonalnie. Sąd nie dał wiary zeznaniom M. P.

(2)w części, w której wynikało z nich, że w wyniku sprawy II K 22/13 znacznie pogorszył się stan nerwowy powoda. Zeznania M. P.

(2)w tym zakresie budziły wątpliwości w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach II K 22/13, co więcej były niespójne z inną częścią zeznań świadka, z których wynikało, że od czasu wszczęcia postępowania w sprawie II K 22/13 powód był jedynie na dwóch wizytach u psychologa. W pozostałym zakresie sąd uznał zeznania M. P.

(2)za wiarygodne, w tej części nie były bowiem zasadniczo sprzeczne z pozostały materiałem dowodowym. Sąd nie dał wiary zeznaniom A. K. w części, w której wynikało z nich, że w czasie przedmiotowego postępowania karnego nie mógł wyjeżdżać za granicę. Jak wynika z akt II K 22/13 w trakcie tego postępowania karnego wobec powoda nie zastosowano żadnych środków zapobiegawczych. Sąd nie dał również wiary zeznaniom powoda w części, w której wynikało z nich, że przedmiotowe postępowanie karne uniemożliwiło mu pracę zarobkową w Niemczech, ta część zeznań powoda nie znalazła bowiem potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Sąd nie dał również wiary zeznaniom powoda w części, w której wynikało z nich, że w czasie, w którym doszło do zdarzenia z dnia 17.03.2002 r. nie był w posiadaniu żadnej broni. Ta część zeznań powoda budzi wątpliwości nie tylko w świetle zeznań pozwanego, lecz również w świetle zeznań złożonych w postępowaniu karnym przez D. M., M. T., Ł. S. i świadka incognito. W pozostałym zakresie sąd uznał zeznania A. K. za wiarygodne, w tej części nie były bowiem zasadniczo sprzeczne z zeznaniami pozostałych osób przesłuchiwanych w sprawie, a pozostały materiał dowodowy nie dał podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności w tej części. W przypadku powołanych wyżej dokumentów znajdujących się w aktach sprawy II K 22/13 stwierdzić należy, że strony nie powołały w niniejszym postępowaniu dowodów w celu zakwestionowania prawdziwości lub autentyczności tych dokumentów. Sąd zważył, co następuje. Zgodnie z art. 23 kc dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, część, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (art. 24 § 1 kc). W ocenie sądu powód nie wykazał zasadności swojego żądania. W szczególności powód nie wykazał, jakoby wskutek obciążających go zeznań złożonych przez pozwanego w toku przedmiotowego postępowania karnego, poniósł negatywne następstwa rzutujące w istotny sposób na jego życie. Fakt, iż pozwany zeznał, że powód wziął udział w ataku na pozwanego w trakcie którego powód miał użyć wobec pozwanego broni palnej doprowadził do wszczęcia przeciwko powodowi postępowania przygotowawczego, a następnie do skierowania przeciwko powodowi aktu oskarżenia do sądu. Nie sposób jednak pominąć, że to postępowanie karne było już czternastym takim postępowaniem toczącym się przeciwko powodowi w Polsce (jedno postępowanie karne toczyło się przeciwko powodowi w Niemczech), a powód był w przeszłości karany między innymi za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz porządkowi publicznemu, do których należy przestępstwo zarzucone mu w sprawie II K 22/13. Postępowanie karne toczące się przeciwko powodowi między innymi z powodu zeznań pozwanego mogło nieść za sobą dla powoda niepewność o jego wynik, nie sposób jednak uznać za prawdopodobne, że powód, który był wielokrotnie oskarżony w innych sprawach i wielokrotnie skazany (w sprawie II K 22/13 twierdził, że w przeszłości był pozbawiony wolności łącznie przez 7,5 roku, z czego 3,5 roku w Niemczech oraz że obciął człowiekowi rękę i nogę za to, że nie chciał mu oddać zarobionych pieniędzy) mógł przeżywać to postępowanie karne szczególnie dotkliwie. Pamiętać przy tym należy, że w trakcie postępowania II K 22/13 powód korzystał z pomocy obrońcy, był zatem świadomy jak przebiega postępowanie karne i jaka jest w nim jego sytuacja. Jak uprzednio wspomniano przedmiotowe postępowanie karne było czternastym postępowaniem karnym toczącym się przeciwko powodowi. Kryminalna przeszłość A. K. była w czasie przedmiotowego postępowania karnego niemal powszechnie znana w K.. Świadczą o tym w oczywisty sposób zeznania świadków przesłuchiwanych w przedmiotowym postępowaniu karnym. Przedstawienie w tych okolicznościach powodowi zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 159 kk w zw. z art. 263 § 2 kkw zw. z art. 11 § 2 kk nie mogło w istotny sposób pogorszyć postrzegania powoda w jego otoczeniu. Dodać należy, że w dwóch wywiadach środowiskowych przeprowadzonych na temat powoda w toku przedmiotowego postępowania karnego nie odnotowano w jego otoczeniu negatywnych opinii o nim. Z kolei z zeznań M. P.

(2)wynikało, że odkąd zna powoda, to jest od 2011 r., powód ma bardzo dobre relacje z osobami w jego otoczeniu. Wyniki postępowania dowodowego nie dały również podstaw do uznania, że przedmiotowe postępowanie karne wpłynęło w jakikolwiek sposób na stan zdrowia psychicznego powoda. A. K. leczył się psychiatrycznie, jednak systematyczne leczenie miało miejsce w latach 2000 – 2006. Z zeznań M. P.

(2)wynikało, że w czasie trwania postępowania w sprawie II K 22/13 powód był jedynie na dwóch wizytach u psychologa. Brak przy tym dowodów świadczących o tym, że w ich wyniku stwierdzono u powoda jakiekolwiek negatywne następstwa związane z przedmiotowym postępowaniem karnym. Dodać należy, że w grudniu 2012 r. w trakcie badania związanego z przedmiotowym postępowaniem karnym powód oświadczył, że czuje się dość dobrze, nie zgłaszał dolegliwości. Oświadczył, ze nie uważa się za osobę chorą psychicznie i uzależnioną i nie sądzi aby potrzebował leczenia. Zeznania pozwanego złożone w przedmiotowym postępowaniu karnym nie wpłynęły również w ocenie sądu na problemy powoda ze znalezieniem pracy. Jak uprzednio wspomniano powód był wielokrotnie karany, a jego kryminalna przeszłość jest znana, stąd nie sposób uznać za prawdopodobne, iż zeznania pozwanego złożone w przedmiotowym postępowaniu karnym istotnie wpłynęły na opinię o powodzie u potencjalnych pracodawców. Nie sposób przy tym pominąć zgłoszonej przez powoda w toku sprawy II K 22/13 okoliczności, że powód ukończył jedynie 5 klas szkoły podstawowej. A. K. nie ma zawodu wyuczonego i nie podjął w ostatnich latach działań zmierzających do uzyskania odpowiednich w tym celu kwalifikacji. Dodać przy tym należy, że w wywiadach środowiskowych przeprowadzanych w trakcie przedmiotowego postępowania karnego odnotowywano, że powód w styczniu 2013 r. pracował w firmie (...) jako kierowca – zaopatrzeniowiec, a w grudniu 2015 r. powód utrzymywał się z prac dorywczych. Twierdzenia powoda jakoby wskutek zeznań pozwanego nie mógł podjąć pracy w Niemczech budzą wątpliwości, możliwość podjęcia przez powoda takiej pracy nie została potwierdzona w pozostałym materiale dowodowym. Należy przy tym powtórzyć, że powód w trakcie przedmiotowego postępowania karnego oświadczył, że w Niemczech odbył 3,5 roku pozbawienia wolności. Zeznania pozwanego złożone w przedmiotowym postępowaniu karnym nie pociągnęły przy tym za sobą istotnego ograniczenia swobody powoda. A. K. na etapie postępowania przygotowawczego został zatrzymany, ale pozbawienie go wolności trwało jedynie 10 godzin. W toku dalszego postępowania przygotowawczego i sądowego wobec powoda nie stosowano środków zapobiegawczych. Nie sposób przy tym pominąć faktu, że w trakcie przedmiotowego postępowania karnego pozwany nie był jedyną osobą, z której zeznań wynikało, że powód w trakcie zdarzenia z dnia 17.03.2002 r. posługiwał się bronią palną. Zeznania takie złożyły oprócz pozwanego jeszcze cztery osoby. Twierdzenia powoda o tym, że zeznania pozwanego złożone w przedmiotowym postępowaniu karnym naruszyły jego dobra osobiste budzą wątpliwości również z uwagi na fakt, że kwota żądana przez powoda w niniejszym postępowaniu pokrywa się z deklarowaną przez powoda wysokością jego długu alimentacyjnego. Ewentualny wpływ postawy pozwanego w przedmiotowym postępowaniu karnym na sytuację w pracy i w miejscu zamieszkania partnerki powoda M. P.

(2)mógłby być rozpatrywany jako podstawa jej roszczeń przeciwko pozwanemu, nie zaś roszczeń powoda. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Postanowieniem z dnia 05.04.2018 r. sąd zwolnił powoda od kosztów sądowych w całości i ustanowił dla niego pełnomocnika z urzędu, którym został wyznaczony adw. R. M.. Pełnomocnik powoda wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Koszty te objęły opłatę w wysokości 2.400 zł (§8 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu) powiększoną o 23% podatkuVAT (§ 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia). Łącznie koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi wyniosły zatem 2.952 zł. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w punkcie 2 wyroku. SSR Karol Dryjański