P., dnia 23 maja 2017 r. POSTANOWIENIE Sąd Apelacyjny w Poznaniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Mariusz Tomaszewski Protokolant: sekr.sąd. Joanna Walkowiak przy udziale Prokuratora P
§ 1k.p.k.
i 607p § 1 ust. 5 k.p.k. poprzez przekazanie podejrzanego na podstawie europejskiego nakazu aresztowania oraz odroczenie przekazania pomimo zaistnienia obligatoryjnej przyczyny odmowy wykonania nakazu polegającej na naruszeniu wolności i praw człowieka i obywatela, albowiem w treści ENA podkreślono, że wniosek dotyczy przekazania podejrzanego na czas trwania postępowania sądowego na okres 2 miesięcy, przy czym wskazano, że posiedzenia sądu odbywają się w dniach 17-19 kwietnia 2017 roku oraz w dniu 5 maja 2017 roku, ze względu zaś na toczące się przed (...) Wydziałem Zamiejscowym Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w P. wobec podejrzanego postępowanie przygotowawcze o sygn. akt PK.X WZ Ds. 16.2016 odroczenie przekazania ma charakter odroczenia w zasadzie bezterminowego, w związku z czym samo przekazanie podejrzanego nastąpić może jedynie już po terminie wskazanym w treści ENA, co skutkuje naruszeniem praw i wolności podejrzanego w postaci m. in. prawa do rzetelnego procesu sądowego, rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, narażenia na bliżej nieokreślony okres pozbawienia podejrzanego wolności w państwie wnioskującym oraz uszczerbek w majątku oraz prawa do wolności. Ze względu na powyższe uchybienia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez nieuwzględnienie wniosku o przekazanie S. S.
(1)do Republiki Estonii. Na wypadek nieuwzględnienia wyżej wskazanego wniosku, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie go do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny okoliczności sprawy i w obszernym uzasadnieniu wskazał na podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia i odpowiednio swojej stanowisko uzasadnił. Sąd Wojewódzki w H. w dniu 6.03.2017r. w sprawie 11930000661 numer akt 1-15-4671 wydał europejski nakaz aresztowania wobec obywatela estońskiego S. S.
(1)w celu przeprowadzenia postępowania karnego i z treści nakazu wynika, że zarzucono S. S. dokonanie dwóch przestępstw z art. 389-1 ustęp 2, ustęp 3 artykułu 22 ust. 3 estońskiego kodeksu karnego i drugiego czynu z art. 255 ust. 1 estońskiego kodeksu karnego. Europejski nakaz aresztowania został wydany przez uprawniony organ i spełnia warunki formalne przewidziane decyzja z dnia 13.06.2002r. o Europejskim Nakazie Aresztowania. Zarzuty stawiane ściganemu odpowiadają w polskim prawie karnym art. 18 § 3 kk w zw. z art. 56 § 1 kks i art. 258 § 1 kk. Prawidłowo Sad przeanalizował podstawy dopuszczalności ścigania zawarte w art. 607e kk i uznał, że przedmiotowy europejski nakaz aresztowania stanowi podstawę przekazania S. S.
(2)do Republiki Estonii. Z uwagi na prowadzone postępowania przez Wydział Zamiejscowy Departament do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w P. pod sygn.akt PK X WZ Ds.16.2016 i ewentualne skierowanie w tej sprawie aktu oskarżenia, a później prowadzenie postępowania sądowego w Polsce należało zastosować art.
§ 1
kpk i odroczyć wykonanie przekazania do prawomocnego zakończenia postępowania, a w przypadku wymierzenie kary bez warunkowego zawieszenia do czasu jej wykonania. Z treści Europejskiego nakazu aresztowania z dnia 6.03.2017r. wynika, że przekazanie ściganego powinno nastąpić na okres 2 miesięcy na wyznaczone terminy posiedzenia sądowego z tym, że następne terminy rozpraw mogą być wyznaczone w toku postępowania sądowego. Zgodnie z art.
§ 2
kpk może nastąpić także przekazanie czasowe ale tylko w wypadku zawartego pisemnego porozumienia co w tej sprawie nie ma miejsca. Sąd Apelacyjny nie znajduje uzasadnienia do twierdzenia ażeby przekazanie naruszało prawa i wolność podejrzanego, gdyż wydanie takiego postanowienia zgodne jest z prawem polskim i obowiązującym prawem międzynarodowym w takich sprawach. Z tych powodów należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. SSA Mariusz Tomaszewski Pouczenie Art.
- §
- KPK: Od orzeczeń sądu odwoławczego oraz od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. §
- Od postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wydanego na skutek zażalenia, a także od wydanego w toku postępowania odwoławczego postanowienia o przeprowadzeniu obserwacji, zastosowaniu środka zapobiegawczego, nałożeniu kary porządkowej oraz w przedmiocie kosztów procesu, o których po raz pierwszy orzekał sąd odwoławczy, przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego. Jeżeli zaskarżone postanowienie wydał sąd w składzie jednego sędziego, zażalenie rozpoznaje sąd odwoławczy w składzie trzech sędziów.