w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu (...) uznaje go za winnego tego, że w dniu (...) w (...) przy (...) prowadził pojazd mechaniczny marki (...) o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikami 0,91 mg/l i 0,83 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, za który na podstawie art.
kk skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda; II. na podstawie art. 42 § 2 kk, art. 43 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych; IV. na podstawie art. 63 § 4 kk zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych czas zatrzymania prawa jazdy od dnia (...) do dnia 7 maja 2019 r.; V. na podstawie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty. Sygn. akt II K 921/18 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu (...) Funkcjonariusze Policji w osobach (...) i (...) patrolowali ulice (...). Około godz. (...) na (...) zatrzymali do kontroli drogowej samochód marki (...) o nr rej. (...), który nie potrafił utrzymać prawidłowego toru jazdy. Kierowcą pojazdu okazał się (...), od którego wyczuwalna była silna woń alkoholu. Przeprowadzone badania urządzeniem (...) (...) nr (...) wykazały kolejno 0,91 mg/l (godz. 3.42) i 0,83 mg/l (godz. 3.58) alkoholu w wydychanym powietrzu. W związku z powyższym zatrzymano jego prawo jazdy. Wkrótce po tym (...) ponownie jechał tym samochodem. Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie: protokołu z przebiegu badania (k.2-2v), świadectwa wzorcowania (k.3-3v), notatki urzędowej (k.13-13v), zeznań świadka (...) (k.6v, 48), zeznań świadka (...) (k.9v, 48-49) i wyjaśnień oskarżonego (...) (k.20v). Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym oskarżony (...) (k.20) oświadczył, że przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jednocześnie odmówił składania wyjaśnień. W postępowaniu sądowym oskarżony (...) nie był przesłuchiwany, nie stawiając się na rozprawę bez usprawiedliwienia, o której terminie został prawidłowo zawiadomiony. Sąd zważył, co następuje: W świetle zgromadzonego materiału dowodowego wina oskarżonego (...) i okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu nie budziły żadnych wątpliwości. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego (...) (k.20v), który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, co z kolei znajdowało potwierdzenie w całokształcie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności w protokole z przebiegu badania oraz zeznaniach świadków (...) i (...). To samo tyczyło się również zeznań świadków (...) (k.6v, 48) i (...) (k.9v, 48-49), będących funkcjonariuszami Policji, którzy dokonali zatrzymania pojazdu kierowanego przez oskarżonego (...) do kontroli drogowej i mogli stwierdzić, w jakim znajdował się stanie. Ponadto mieli z nim do czynienia ponownie, kiedy kierował samochodem mimo zatrzymania prawa jazdy. Świadkowie (...) i (...) są osobami obcymi dla oskarżonego (...) i wcześniej go nie znającymi. Nie mieli zatem powodu, żeby składać obciążające go zeznania. Tym bardziej, że ich twierdzenia korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym. Oparto się także na dokumentach w postaci protokołu z przebiegu badania (k.2-2v), świadectwa wzorcowania (k.3-3v) i notatki urzędowej (k.13-13v), które zostały sporządzone przez uprawnione osoby bądź podmioty i nie budziły żadnych zastrzeżeń. Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, wina oskarżonego (...), opis czynu - ze zmianą poprzez doprecyzowanie okoliczności zdarzenia - i przyjęta kwalifikacja prawna nie budziły żadnych wątpliwości. Przestępstwo z art.
kk polega na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Odnosi się ono do prowadzenia pojazdu, czyli wprawiania w ruch, kierowania, nadawania prędkości i hamowania zgodnie z jego konstrukcją i przeznaczeniem, w stanie zagrażającym bezpieczeństwu w komunikacji. Jest ono dokonane w momencie podjęcia jazdy. Przy czym w myśl art. 115 § 16 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Sprawca, który dopuszcza się tego przestępstwa narusza jednocześnie umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym, w którym zabrania się kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Samo prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez kierującego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego może być również objęty zamiarem ewentualnym. Jest to przestępstwo formalne, a co za tym idzie dla jego zaistnienia nie jest konieczny jakikolwiek skutek. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, że oskarżony (...), który spożywał wcześniej alkohol w dużych ilościach, była od niego wyczuwalna silna woń alkoholu i nie potrafił utrzymać prawidłowego toru jazdy, wiedział że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Mimo to wsiadł do samochodu i kierował nim, chcąc dopuścić się tego przestępstwa. Nie zaistniały tu jakiekolwiek okoliczności wyłączające jego winę. Wymierzając karę oskarżonemu (...) kierowano się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w treści art. 53 kk, mając w szczególności na uwadze motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, stopień społecznej szkodliwości czynu, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, dostosowanie dolegliwości kary do stopnia winy, cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Dyrektywy te dzieli się na okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów zarzucanych oskarżonemu (...), przy której Sąd kierował się wskazówkami wynikającymi z treści art. 115 § 2 kk. Wzięto zatem pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynów, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W wyniku popełnienia przestępstwa przez oskarżonego (...) doszło do zagrożenia dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a pośrednio życia, zdrowia i mienia jego uczestników. Powszechnie wiadomym jest bowiem, że kierowcy znajdujący się w stanie nietrzeźwości są częstą przyczyną wypadków komunikacyjnych, w tym w szczególności wypadków śmiertelnych, stwarzając realne i poważne niebezpieczeństwo. Biorąc pod uwagę, że oskarżony (...) jest doświadczonym człowiekiem i kierowcą, a ponadto prawnikiem i byłym prokuratorem, powinien o tym doskonale wiedzieć. Okolicznością obciążającą była duża ilość alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu (blisko 2 ‰). Ponadto nie potrafił utrzymać prawidłowego toru jazdy, a tym samym nie panował nad prowadzonym pojazdem. Nie bez znaczenia było również, że wykonuje zawód zaufania publicznego, a co za tym idzie należy od niego oczekiwać znacznie więcej. Także w zakresie umiejętności radzenia sobie z problemami i zapanowaniem nad ilością spożywanego alkoholu. Nie można również zapominać, że wkrótce po tym zdarzeniu oskarżony (...) ponownie kierował pojazdem, mając zatrzymane prawo jazdy, co świadczy o nie respektowaniu przepisów prawa. Okolicznościami łagodzącymi były natomiast uprzednia niekaralność (karta karna - k.42), poruszanie się po drodze, na której o tej porze dnia (godz. (...)) natężenie ruchu było znikome i nie spowodowanie dodatkowego zagrożenia związanego ze sposobem jazdy. Ponadto oskarżony (...) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu już na etapie postępowania przygotowawczego, nie utrudniając go w jakikolwiek sposób, prowadząc spokojny i ustabilizowany tryb życia (wywiad środowiskowy - k.44-46). Biorąc pod uwagę, że oskarżony (...) nie stawił się na rozprawię bez usprawiedliwienia, będąc o niej prawidłowo zawiadomiony, nie przedstawił okoliczności towarzyszących przedmiotowemu zdarzeniu, które być może miałyby wpływ na wymiar kary. W tej sytuacji Sąd oparł się na materiale dowodowym, którym dysponował. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że karą właściwą dla oskarżonego (...), skazanego na podstawie art.
kk, będzie wymierzona na podstawie tego przepisu kara grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 30 złotych każda. Zdaniem Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości, stanowiąc odpowiednią reakcję na czyn, którego się dopuścił. Ponadto sytuacja materialna oskarżonego (...) jest na tyle dobra, albowiem uzyskuje dochody w wysokości około 4.000 złotych, że nie będzie miał problemów z jej uregulowaniem. Ma też możliwość szybkiego odzyskania statusu osoby nie karanej. Dodatkowo Sąd, na podstawie art. 42 § 2 kk, art. 43 § 1 kk, orzekł wobec oskarżonego (...) zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Będzie to stanowiło gwarancję, że już nigdy nie będzie prowadził samochodu w stanie nietrzeźwości, narażając innych użytkowników ruchu drogowego na realne i poważne niebezpieczeństwo. Zastosowany środek karny był obligatoryjny, a przyjęty okres minimalny. Sąd mógł bowiem orzec zakaz w wymiarze od 3 do 15 lat. Ponadto Sąd, na podstawie art. 43a § 2 kk, orzekł wobec oskarżonego (...) świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości (...)złotych. Powyższe było obligatoryjne i będzie stanowiło dla niego realną dolegliwości. Przyjęta kwota była minimalna, albowiem Sąd mógł ją orzec w wymiarze do (...) złotych. Na koniec Sąd, na podstawie art. 627 kpk, zasądził od oskarżonego (...) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 300 złotych tytułem opłaty. Biorąc pod uwagę, że oskarżony (...) jest człowiekiem wykształconym, prowadzącym działalność gospodarczą i uzyskującym stałe dochody, z pewnością będzie w stanie uiścić zarówno grzywnę, jak i pozostałe należności.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.