systemem płatności przyjętym przez strony w umowie. Pozwana wykonał swoje świadczenia
umową. W związku z wykonaniem usługi i na podstawie powołanej umowy pozwany wystawił faktury nr (...). Powódka nie dokonała zapłaty za te faktury, wiec pozwany wypowiedziała jej umowę. Pozwany skorzystał z uprawnienia umownego do szacunkowego określenia ilości energii elektrycznej dostarczonej powódce. Niższe niż wynikające z szacunku zużycie energii eklektycznej, nie miało znaczenia dla podstaw wypowiedzenia umowy, gdyż w chwili wypowiedzenia w październiku (...) powódka była dłużnikiem pozwanego. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 9 listopada 2001 r. Zakład (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w O., działając na podstawie koncesji na przesył i dystrybucję oraz obrót energią elektryczną, zawarł z powódką D. C.- Z. umowę nr (...), której przedmiotem była sprzedaż energii elektrycznej i świadczenia usług przesyłowych. Niniejszą umową, pozwana zobowiązała się do odbioru i kupna energii elektrycznej dla budynku mieszkalnego położonego przy ul (...) w B., a Zakład (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w O. do świadczenie usług przesyłowych i dostarczania energii elektrycznej dla ww. budynku. Pozwany jest następcą prawnym Zakładu (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w O..
1 umowy z dnia 9 listopada 2001 r. odczyty rozliczeniowe układu pomiarowo-rozliczeniowego i rozliczenia odbywać się miały w okresach, co 6 miesięcy. Litera b ust. 1 § 6 umowy stanowiła, że należności za usługi przesyłowe i energię elektryczną obejmujące dany okres rozliczeniowy, a w tym również faktury częściowe są w przypadku kolejnych faktur częściowych VAT – wyliczane przez dostawcę w oparciu o dotychczasowe zużycie energii elektrycznej w poprzednim analogicznym okresie rozliczeniowym. Jest to tzw. metoda szacunkowa.
umowy dostawca mógł wstrzymać dostawę energii eklektycznej z uwagi na nieuregulowanie przez powódkę należności związanych z dostarczaną energią. Dowód: - umowa k 164-165 - odpis KRS k 143-152 Pozwany wystawił na rzecz powódki faktury VAT nr (...) z terminami płatności w dniach 14.08.2014r i 15.09.2014r. Powódka nie uiściła zapłaty za te faktury. W grudniu 2014r zaległość za nieopłacone faktury wynosiła 693,64zł. Dowód: - zestawienie należności k 18 Dnia 10.10.2014r pozwany wypowiedział powódce umowę z dnia 9 listopada 2001r – z uwagi na nieuregulowanie należności. Wskazał, iż okres wypowiedzenie wynosi 1 miesiąc. Powódka nie odebrała pisma- zostało ono awizowane przez pocztę i zwrócone nadawcy. Nie uiściła tez w terminie 1 miesiąca należności wynikających z faktur (...). Dowód: - wypowiedzenie umowy k 57-59 Pozwany wobec rozwiązania umowy podjął starania o wstrzymanie dostarczania energii elektrycznej powódce. W tym celu złożył stosowny wniosek do Operatora Systemu Dystrybucyjnego. W dniu 27.11.2014r zlecono dokonanie demontażu licznika energii elektrycznej u powódki. W dniu 05.12.2014 odnotowano brak możliwości zdjęcia licznika z uwagi na zamkniętą posesję. W okresie od 2014r do 2016r świadek S. H. 5-6 prób demontażu licznika. Były one nieudane, gdyż budynek powódki był zamknięty. W dniu 22.07.2016r świadek podjął kolejną próbę demontażu licznika, od której odstąpił z uwagi na bezpośredni atak skierowany na niego z strony domownika powódki. - zlecenia i protokół kontroli k 60-63 - zeznania świadka S H. k 195 i świadka M. G. k 196 Następnie strony wymieniały pisma, w których przedstawiały swoje stanowiska> Pozwana w pismach tych wyjaśniała powódce datę, fakt i przyczynę wypowiedzenia umowy, a powódka twierdziła, iż umowa nie została wypowiedziana zasadnie. Pozwana wezwała powódkę do zapłaty kwoty 10 477,35zł-, za nielegalny pobór energii, a powódka uiściła na rzecz kwotę 2 095,47zł. Dowód: - pisma stron k 20, 24-28 - dokument rozliczeniowy k 22 Rzeczywista wartość zużytej przez powódkę energii elektrycznej za okres od 08.05.2014r do 20.11.2014r wynosiła 36,85zł brutto. Należność wedle prognozy wynikającej z treści § 6 ust. 1 umowy z dnia 9 listopada 2001 r. wyniosła 995,12zł. Nadpłatą ta uregulowano zalegle należności na kwotę 693,64zł. Na dzień 03.08.2016r nadpłata wynosiła 264,63zł. Powódka dokonywała nieregularnych i opóźnionych wpłat należności za okres od 12.2013r do 10.2014r. Pozwana w tym czasie wystawiła 17 blankietów do zapłaty. Powódka w 17.03.2013r uiściła kwotę 742,36zł, w dniu 03.06.2014r kwot 84,99zł i 82,16zł, w dniu 12.08.2014r kwot 220,94zł i 169,75zł. Następnie zaprzestała wpłat. Dowód - wpłaty k 18 Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Brak jest podstaw do ustalenia, iż „łącząca strony umowa o dostawę energii z dnia 09.11.2001r nie została skutecznie rozwiązana wobec braku materialnych podstaw ku temu, pobór energii przez powódkę jest legalny, a obciążenie jej karami za nielegalny pobór energii jest pozbawione wszelkich podstaw”. Pozwana wykazała, bowiem, iż-
treścią umowy z dnia 9 listopada 2001 r. odczyty rozliczeniowe układu pomiarowo-rozliczeniowego i rozliczenia odbywać się miały w okresach, co 6 miesięcy, a należności za usługi przesyłowe i energię elektryczną obejmujące dany okres rozliczeniowy, a w tym również faktury częściowe miały być- w przypadku kolejnych faktur częściowych VAT – wyliczane przez pozwaną w oparciu o dotychczasowe zużycie energii elektrycznej w poprzednim analogicznym okresie rozliczeniowym. Strony przyjęły, zatem tzw. metodę szacunkową w obliczaniu wartości energii. Było to uzasadnione charakterem sprzedawanego towaru. Energia elektryczna jest produktem niematerialnym. Klient może zużyć dowolną jej ilość- dysponując układem odbioru energii lub też w danym okresie nie zużywać jej wcale. Rozwiązanie takie nie wiąże się, co do zasady z naruszeniem interesów klienta. Ma on, bowiem uiszczać zapłatę zgodną z prognozą i wówczas, gdy w danym okresie zużywa mniej energii, niż wynika z prognozy i wówczas, gdy zużywa jej więcej. „Wyrównanie” wartości wzajemnych świadczeń miało następować, co 6 miesięcy- po udostępnieniu przez klienta licznika do odczytu. Innymi słowy: strony ustaliły, iż za energię klient będzie płacić wedle szacunków, a odczyty rzeczywistego zużycia będą dokonywane, co 6 miesięcy. Obowiązkiem powódki było, zatem- po pierwsze: uiszczać opłaty wedle prognoz, po drugie: umożliwiać odczyty rozliczeniowe układu pomiarowo-rozliczeniowego w okresach, co 6 miesięcy. Powódka nienależycie wykonywała swoje zobowiązania umowne. Zapłaty należności za prognozy dokonywała z opóźnieniem, a zapłaty za faktury (...) nie uiściła – nawet w dodatkowym terminie. Pozwana wypowiedziała jej, zatem umowę. Powódka nie starała się nawet wykazać w sprawie, iż wypełniła swój obowiązki umowne- tzn, iż dokonywała wpłat należności wedle prognoz. Skupiła się na wykazaniu, iż wartość zużytej energii w danym czasie była niższa niż prognozy i opłacone rachunki o kwotę 264,63zł. Tymczasem, co innego było sensem umowy stron: pozwana miała stale być gotowa do dostarczania powódce umowy, a powódka miała uiszczać zapłatę wedle prognozy w odstępach comiesięcznych i umożliwiać odczyty licznika co 6 miesięcy. Powódka nie wykonała umowy nalżycie ( nie dokonywała regularnych wpłat zgodnych z prognozą ), a zatem pozwana mogła ją wypowiedzieć i uczyniła to pismem z dnia 10.10.2014r. Pozwana wykazała, iż pismo to wysłała powódce przesyłką poleconą ze zwrotnym poświadczeniem odbioru ( k 57-59). Było rzeczą powódki, dlaczego nie odebrała pisma.
umowy dostawca mógł wstrzymać dostawę energii eklektycznej z uwagi na nieuregulowanie przez powódkę należności związanych z dostarczaną energią. Rację miała też strona pozwana wskazując na brak współdziałania ze strony pozwanej w wykonywaniu umowy. Zostało wykazane w sprawie, iż aż przez okres blisko dwóch lat (2014-2016) po rozwiązaniu umowy powódka ani nie wpłacała żadnej kwoty z tytułu dostawy energii ani nie udostępniała nieruchomości celem spisania stanu licznika przez pozwaną. Nie kontaktowała się z pozwaną w celu ustalenia ewentualnych innych niż umowne zasad współdziałania przy wykonywaniu umowy ( podawanie stanu licznika drogą telefoniczną, ustalanie innych terminów czy czasokresów spisywania stanu licznika). Licznik znajdował się w środku budynku, pozwany bez współdziałania z powódka nie mógł dokonać żadnej kontroli- a powódka wiedziała, iż przez okres 2 lat żadnej zapłaty nie dokonała ani nie umożliwiła kontroli licznika. Co do żądania ustalenia, iż obciążenie powódki „karami za nielegalny pobór energii jest pozbawione wszelkich podstaw”. art 3 pkt 18 ustawy z dnia 10 IV 1997 prawo energetyczne (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1059, ze zm.) przez nielegalne pobieranie paliw lub energii należy rozumieć pobieranie paliw lub energii bez zawarcia umowy, z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub poprzez ingerencję w ten układ mającą wpływ na zafałszowanie pomiarów dokonywanych przez układ pomiarowo-rozliczeniowy. Stan ten został w sprawie udowodniony- umowa z powódką została rozwiązana.
przywołanym art. 57 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy w razie nielegalnego pobierania paliw lub energii, przedsiębiorstwo energetyczne może pobierać od odbiorcy, a w przypadku, gdy pobór paliw lub energii nastąpił bez zawarcia umowy, może pobierać od osoby lub osób nielegalnie pobierających paliwa lub energię opłatę w wysokości określonej w taryfie, chyba że nielegalne pobieranie paliw lub energii wynikało z wyłącznej winy osoby trzeciej, za którą odbiorca nie ponosi odpowiedzialności. Skoro umowa stron została rozwiązana z
jej postanowieniami i po 10.10.2014r powódka pobierała energię bezumownie- brak jest podstaw do ustalenia, iż opłaty naliczone przez pozwanego z tego tytułu są „pozbawione wszelkich podstaw” O kosztach procesu należało – na podstawie art. 98 § 1 KPC – rozstrzygnąć z zastosowaniem zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Znajduje to uzasadnienie w fakcie, że powództwo-żądanie strony powodowej,
wnioskiem strony pozwanej, zostało oddalone w całości. To więc strona powodowa uległa w zakresie całości swoich żądań i to ją winny ostatecznie obciążać koszty procesu, w tym koszty strony pozwanej. Na koszty pozwanego składały się tylko koszty zastępstwa procesowego w postaci wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 1.800 zł (§ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych { Dz.U. 2015 r., poz. 507} w brzmieniu pierwotnym {por. § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1667)}) i 17 zł tytułem opłaty skarbowej od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w postępowaniu sądowym.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.