kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II K 703/12 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. D. w ten sposób, że z opisu przypisanego mu czynu eliminuje zapis o uprzednim skazaniu wyrokiem Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt VII K 365/09 i przyjmuje, iż przypisany oskarżonemu czyn wyczerpuje znamiona art.
69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie wymierzonej mu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. D.kwotę 723,24 zł w tym 135,24 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym, IV. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt VIKa 404/13 UZASADNIENIE A. D.został oskarżony o to, że w dniu 13 lutego 2012r. w J., województwo (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 1,28 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził w ruchu lądowym samochód m-ki „F.” nr rej. (...), przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 04.11.2009r. o sygnaturze akt VIIK 365/09 za czyn z art.
o czyn z art.
w sprawie sygn. akt IIK 703/12: uznał oskarżonego A. D. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z art.
kk i za to na podstawie art.
42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat, na podstawie art. 63 § 2 kk na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 13 lutego 2012r. do dnia 9 maja 2013r. na podstawie art. 29 ust. 1 Ustawy prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. D.kwotę 504 złotych tytułem nieopłaconej obrony z urzędu oraz kwotę 115,92 zł. tytułem podatku VAT, na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty. Apelację od całości powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego zarzucając: Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, iż oskarżony A. D.w dniu 13 lutego 2012r. w J.znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 1,28 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził w ruchu lądowym samochód m-ki „F.” podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do takiego twierdzenia; Obrazę przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk polegającą na odmowie wiary wyjaśnieniom oskarżonego A. D., w których wskazywał, że domagał się on badania krwi oraz nie był w stanie poprawnie „dmuchać” alcosensor pomimo, iż wyjaśnienia te mają swoje potwierdzenie w protokole użycia alkomatu, w którym to oskarżony nie zgodził się z wynikiem testu oraz w dokumentacji medycznej, Obrazę przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk polegającą na dowolnej ocenie materiału dowodowego i ukształtowanie swojego przekonania o sprawstwie oskarżonego na podstawie tylko części materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej oraz w sytuacji braku bezpośrednich i obiektywnych dowodów przemawiających za przyjęciem faktu popełnienia czynu, Obrazę przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego o powołanie biegłego z zakresu pulmonologii, bowiem oskarżony nie wskazał jakie okoliczności miały być udowodnione tym dowodem, zaś w ocenie Sądu przeprowadzenie tego dowodu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a nadto złożony wniosek w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania pomimo, że z wyjaśnień i pism oskarżonego wynika na jaką okoliczność powołał ten dowód, ponadto dowód ten mógłby wykazać zasadność twierdzeń oskarżonego, a mianowicie, że nie był on w stanie w sposób prawidłowy „dmuchać” w urządzenie pomiarowe, pozbawiając go tym samym jego prawa do obrony, Obrazę przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 170 § 1 pkt 5 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez oddalenie wniosków dowodowych złożonych przez obrońcę oskarżonego albowiem w ocenie Sądu dowód ten w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania pomimo, iż dowody te mogły wykazać zależność pomiędzy pobieranymi przez oskarżonego lekami a wynikiem urządzenia pomiarowego – 1,28 cm3 alkoholu w wydychanym powietrzu, jak również wykazać niewiarygodność pomiaru na urządzeniu pomiarowym typu alcosensor pozbawiając oskarżonego tym samym jego prawa do obrony. Na wypadek nieuwzględnienia wyżej wskazanych zarzutów, zaskarżonemu wyrokowi nadto zarzucił: Rażącą niewspółmierność kary (art. 438 pkt 4 kpk) orzeczonej wobec oskarżonego w wysokości 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat, podczas gdy dla osiągnięcia celów postępowania karnego wystarczyło orzec wobec oskarżonego karę w wysokości 3 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat oraz orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju – samochodów osobowych na okres 2 lat, bowiem okoliczności sprawy oraz właściwości i warunki osobiste oskarżonego za tym przemawiają. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu z art.
kk, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata oraz orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju – samochodów osobowych na okres 2 lat. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Spośród poniesionych w apelacji obrońcy zarzutów za słuszny należało uznać zarzut obrazy przez Sąd Rejonowy przepisu art. 170 § 1 pkt 5 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu mającego wykazać czy, i ewentualnie jaka zależność istnieje pomiędzy faktem, iż oskarżony zażywa określone leki a uzyskanym tempore criminis wynikiem badania na zawartość w jego organizmie alkoholu. Okoliczność powyższa mogła mieć znaczenie dla sytuacji procesowej oskarżonego, nie zachodziły żadne podstawy do oddalenia tak złożonego wniosku w oparciu o przepisy art. 170 § 1 pkt 1-4 kpk, Sąd Rejonowy oddalił tenże wniosek w oparciu o przepis art. 170 § 1 pkt 5 kpk stwierdzając, iż …”w ocenie Sądu wniosek ten w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania”. W lakonicznym uzasadnieniu będącym w istocie powtórzeniem treści powołanego przepisu nie zostały wskazane żadne argumenty świadczące, iż istotnie tak złożony wniosek zmierzał – w sposób oczywisty – do przedłużenia postępowania sądowego. Oddalenie wniosku dowodowego złożonego przez stronę na podstawie art. 170 § 1 pkt 5 kpk nastąpić może tylko wówczas, gdy ewidentnie jedynym celem wnioskodawcy jest przedłużenie postępowania. W realiach przedmiotowej sprawy nie sposób uznać, iż oczywistym celem obrońcy było przedłużenie postępowania, a nie dążenie do wyjaśnienia wyłaniających się wątpliwości. Uzupełniając postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Sąd Rejonowy, Sąd Odwoławczy dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza medycyny sądowej i w oparciu o ten dowód ustalił, iż zażywane przez oskarżonego leki nie miały wpływu na stwierdzoną w jego organizmie zawartość alkoholu. Opinia biegłego lekarza jest jednoznaczna w stwierdzeniu, iż w składzie żadnego z preparatów farmakologicznych, zażywanie których deklarował oskarżony, nie znajduje się alkohol. Nie były zasadne pozostałe podniesione przez obrońcę w apelacji zarzuty. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy i bardzo logiczny, a zatem przekonujący, wykazał na podstawie których dowodów, i dlaczego – dokonał ustaleń faktycznych przesądzających o sprawstwie i winie oskarżonego w popełnieniu przypisanemu mu czynu. Apelujący zarzucił, iż Sąd Rejonowy w następstwie błędnie dokonanej oceny dowodów poczynił wadliwe ustalenia faktyczne, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego skazania oskarżonego za zarzucany mu czyn. Sąd Rejonowy dokonał tymczasem wnikliwej analizy zarówno wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków i pozostałych dowodów, co szczegółowo i przekonująco zaprezentował w pisemnym uzasadnieniu logicznie wykazując, którym z procesowych wypowiedzi - i w jakim zakresie – dał wiarę i dlaczego, a którym, i dlaczego wiarygodności odmówił. Obrońca polemizuje w apelacji z oceną dokonaną w postępowaniu piewszoinstancyjnym, jednakże – nie wykazał przekonująco, by ocena ta była dowolna. Skoro Sąd I instancji mający zgodnie ze zrealizowaną zasadą bezpośredniości możliwość oceny nie tylko treści wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, lecz także sposobu ich składania w roku rozprawy głównej dokonał oceny zgodnej z wymogami przepisu art. 7 kpk, to brak jest podstaw, by ocenę tę kwestionować. Lektura pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego nie pozostawia wątpliwości, iż podstawą przypisania oskarżonemu A. D. sprawstwa i winy w popełnieniu zarzucanego mu czynu były przede wszystkim kategoryczne zeznania świadków K. D., G. T., znajdujące przy tym potwierdzenie w zeznaniach W. R.. Szczegółowo i logicznie Sąd Rejonowy wykazał dlaczego w oparciu o te dowody dokonał ustaleń faktycznych, a odrzucił wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzeczył, by w krytycznym czasie kierował samochodem będąc w stanie nietrzeźwości, a także twierdził, iż z uwagi na posiadane schorzenia nie był w stanie poddać się badaniu stanu trzeźwości przy użyciu alcosensora tj. dokonać odpowiedniego wydmuchu. Dokonana ocena dowodów znajduje się pod ochroną zasady swobodnej oceny wyrażonej w art. 7 kpk, a tym samym Sąd Odwoławczy oceny tej nie może kwestionować, jak czyni to – nieskutecznie – w apelacji obrońca. W kontekście przeprowadzonych i logicznie ocenionych dowodów nie budzi wątpliwości słuszność ustalenia, iż oskarżony A. D. popełnił czyn zabroniony, którego dobrem chronionym jest bezpieczeństwo w komunikacji, zaś w chwili jego popełnienia znajdował się w stanie nietrzeźwości. W kontekście ustalonych i prawidłowo ocenionych przez Sąd I instancji okoliczności nie sposób uznać słuszności zarzutu apelacji obrońcy rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności i zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres 4 lat. Trafnie przesądził Sąd meriti o wymiarze czasowym wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i środka karnego orzeczonego na podstawie art. 42 § 2 kk. Słusznie Sąd Rejonowy podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż w chwili popełnienia przestępstwa oskarżony znajdował się w stanie znacznej nietrzeźwości (1,28 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu, co odpowiada wartości 2,56 ‰ alkoholu we krwi) wiedział, iż znajduje się pod istotnym wpływem wypitego alkoholu i mimo to zdecydował się na prowadzenie samochodu, czym bezpośrednio stworzył stan zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego ale i również dla siebie. Stopień winy oskarżonego był wysoki, skoro miał świadomość swego przestępczego działania a chociażby z racji doświadczenia życiowego znał zagrożenia i potencjalne skutki wynikające z faktu prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości. Z faktu, iż – jak podnosi obrońca w apelacji – „do zdarzenia doszło w nocy, gdzie ruch pojazdów i pieszych jest znikomy” nie wynika konieczność zmiany orzeczenia o karze. Okoliczność ta oczywiście wiadoma była Sądowi Rejonowemu, a podkreślić należy, iż bezpieczeństwo ruchu lądowego (także wodnego i powietrznego) stanowi przedmiot ochrony przepisu art.
kk, a zatem z samego faktu skazania za to przestępstwo wynika, iż sprawca prowadząc w stanie nietrzeźwości pojazd naraził na niebezpieczeństwo innych użytkowników ruchu drogowego. To, iż oskarżony jest „osobą schorowaną, cierpi na schorzenia płuc i ortopedyczne, które powodują, iż ma problemy z poruszaniem się” w żadnym razie nie przesądza, iż – w kontekście ustalonych okoliczności – orzeczony na okres 4 lat zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jest „zbyt dolegliwym”. Oskarżony A. D. jest osobą dojrzałą i winien zdawać sobie sprawę z możliwych również skutków prawnych świadomie dokonanego przestępstwa nim zdecydował się na jazdę samochodem. W chwili orzekania w przedmiotowej sprawie w postępowaniu odwoławczym zatarciu uległo skazanie A. D. wyrokiem Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 4.XI.2009r. w sprawie VIIIK 365/09. Uprzednie skazanie wskazanym wyrokiem za czyn z art.
kk na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania przesądziło o ocenie Sądu Orzekającego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, iż wobec oskarżonego nie zachodzi tzw. pozytywna prognoza kryminologiczna i niezastosowaniu dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary 8 miesięcy pozbawienia wolności. W chwili orzekania w postępowaniu odwoławczym oskarżonego uznać należało jako niekaranego za przestępstwo z art.
wyrokiem Sądu Rejonowego w Bytomiu w sprawie VIIIK 365/09 za czyn z art.
D. kara 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3-letni okres próby, wyrok ten uprawomocnił się w dniu 18.II.2010r., w dniu 7.V.2010r. wykonana została orzeczona tymże wyrokiem kara grzywny, a w dniu 10.V.2010r. skazany uregulował orzeczone wobec niego świadczenie pieniężne (k. 163). Zgodnie z przepisem art. 76 § 1 kk skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby a – zgodnie z przepisem art. 106 kk – z chwilą zatarcia skazanie uważa się je za niebyłe (…). W okresie wskazanym w przepisie art. 76 § 1 kk nie doszło do zarządzenia wykonania wobec A. D. kary orzeczonej ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w Bytomiu a zatem fakt popełnienia w okresie próby nowego przestępstwa z art.
Przepis art. 76 § 1 kk wprowadza bowiem szczególny termin do zatarcia z mocy prawa na kary z warunkowym zawieszeniem wykonania. Podnieść również należy, iż przepis art. 76 § 1 kk wyłącza stosowanie przepisu art. 108 kk na zasadach lex specialis (por. wyrok SN z 27.III.2013r. IIKK 60/13, wyrok SA w Katowicach z 12.IV.2012r. IIAKa 114/12). Powyższe ustalenia przesądziły, iż Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego orzeczenia w ten sposób, że z opisu przypisanego oskarżonemu czynu wyeliminował zapis o jego uprzedniej karalności wyrokiem Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 4 listopada 2009r. w sprawie VIIIK 365/09, a przypisany oskarżonemu czyn zakwalifikował, jako wyczerpujący znamiona art.
Powyższe przesądziło o zmianie zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze w ten sposób, że Sąd Okręgowy – na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 kk – wykonanie wymierzonej oskarżonemu A. D. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na 3-letni okres próby z przekonaniem, iż nie popełni on więcej podobnego przestępstwa i nie jest obecnie koniecznym wdrażanie doń procesu resocjalizacyjnego w warunkach zakładu karnego. Orzeczony okres próby w wymiarze 3 lat jest wystarczający i niezbędny dla zweryfikowania przyjętej pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec oskarżonego, od postawy którego faktycznie zależeć będzie jego własny los. Nie znajdując podstaw do dalszej ingerencji w orzeczenie Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy utrzymał je w mocy. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionego obrońcy z urzędu oskarżonego wynagrodzenie tytułem nieopłaconych kosztów obrony, o wysokości tych kosztów orzekł w oparciu o przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.IX.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powołany przepis określa stawkę minimalną za obronę przed sądem okręgowym, jako drugą instancją w wysokości 420 zł; kwotę tę uzupełniono o 96,60 zł. tytułem 23% stawki podatku od towarów i usług, którym obciążone są usługi adwokata. Sąd Okręgowy – na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk – zwolnił A. D. z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa, uznając, że zobowiązanie oskarżonego do ich uiszczenia byłoby dlań zbyt uciążliwe. ah
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.