penalizuje czyn polegający na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających. Zgodnie z art. 115 § 16 k. k. człowiek znajduje się w stanie nietrzeźwości, gdy zawartość alkoholu w jego krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego te wartość, lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg, albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Występek przewidziany w art.
jest przestępstwem formalnym, które może nastąpić bez względu na to czy zaistniał jakikolwiek skutek. Stronę podmiotową tego występku stanowi umyślność. Oskarżony M. K. wypełnił swoim zachowaniem przedmiotową stronę występku z art.
k.k., gdyż po spożyciu alkoholu, mając 2,2 promila alkoholu w wydychanym powietrzu wsiadł do samochodu i kierował nim na drodze publicznej w strefie ruchu lądowego. Oskarżony, jako dorosły mężczyzna (a przy tym kierowca zawodowy) miał pełną świadomość, iż po spożyciu alkoholu możne znajdować się w stanie nietrzeźwości. Analiza dowodów zebranych w sprawie wskazuje, iż oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym, gdyż zdając sobie sprawę, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, przewidywał możliwość popełnienia przestępstwa i godził się na to. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, będący przedmiotem analizy i oceny Sądu, pozwala na przypisanie oskarżonemu winy, gdyż w czasie swojego bezprawnego i karalnego zachowania, mając możliwość podjęcia decyzji zgodnej z wymogami prawa, nie dał posłuchu normie prawnej. Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego należy ocenić jako znaczny. Przemawia za tym postawa oskarżonego oraz stopień i rodzaj naruszonego dobra jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował uprzednią niekaralność oskarżonego. Mając powyższe na uwadze, kierując się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k. k., uwzględniając stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, Sąd na podstawie
wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 140 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10,00 złotych uznając, iż jest ona adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu kara w pełni zrealizuje wobec oskarżonego funkcję wychowawczą i represyjną, a jednocześnie stanowić będzie wystarczające ostrzeżenie na przyszłość. Z uwagi na fakt, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, Sąd na podstawie art. 42 § 2 k. k. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 18 maja 2015r.) orzekł w stosunku do M. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w stresie ruchu lądowego na okres 3 lat. Nadmienić należy, iż okres wymierzonego zakazu jest okresem minimalnym, bowiem w myśl wyżej cytowanego przepisu Sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełni to przestępstwo w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających. Za zastosowaniem tego minimalnego okresu przemawiał fakt uprzedniej niekaralności oskarżonego. Nadmienić w tym miejscu należy, iż nagminność tego typu przestępstw w skali ogólnokrajowej, jak również wysoki stan nietrzeźwości M. K. nie pozwał – w ocenie Sądu - na zastosowanie wobec oskarżonego wyłączenia z zakazu pojazdów kategorii C i CE. Wskazać należy, iż o takie wyłączenie wnosił obrońca we wniosku złożonym do akt sprawy w dn. 25.06.2018r. o skazanie oskarżonego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu określonej kary i środka karnego w trybie art. 387 kpk. (k. 117), podnosząc, że M. K. pracuje na stanowisku kierowcy i jest jedynym żywicielem rodziny, a zamiarem oskarżonego było przejechanie jedynie krótkiego odcinka kilkuset metrów nieruchliwą drogą, dzielącą jego ogródek działkowy i przystanek autobusowy. Nadmienić należy, iż ulica (...) jest bardzo ruchliwą ulicą (w szczególności w okresie letnim), tym bardziej w ocenie Sądu nie ma podstaw do złagodzenia wobec oskarżonego - zawodowego kierowcy, który winien w sposób szczególny dbać o bezpieczeństwo na drodze - zastosowanego środka karnego. Zgodnie z art. 63 § 4 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 07 lipca 2017r.. Wobec popełnienia przez oskarżonego przestępstwa z art.
Sąd zobligowany był również w myśl przepisu art. 43a § 2 kk orzec od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości od 5.000,00 złotych do 60.000,00 złotych. Zasądzając w przedmiotowym wyroku świadczenie pieniężne w minimalnej kwocie 5000,00 złotych Sąd kierował się stanem nietrzeźwości oskarżonego i jego sytuacją materialną. Na podstawie art. 627 kpk uwzględniając sytuację rodzinną i finansową oskarżonego (biorąc również pod uwagę fakt, że oskarżony korzystał w czasie procesu z obrońcy z wyboru) Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.626,22 złotych tytułem poniesionych w niniejszej sprawie kosztów sądowych. Biorąc pod uwagę wiek oskarżonego i fakt, że nie jest osobą schorowaną, posiadającą majątek nieruchomy i ruchomy, Sąd uznał, iż nie ma żadnych powodów, aby nie obciążać oskarżonego kosztami poniesionymi w niniejszej sprawie (wygenerowanymi również przez samego oskarżonego i jego obrońcę). W ocenie Sądu uiszczenie poniesionych w sprawie kosztów nie będzie dla niego stanowiło zbyt dużego obciążenia. Na koszty te składa się opłata od wymierzonej kary oraz koszty poniesione zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i sądowym. sędzia J. C. ZARZĄDZENIE 1. odnotować, 2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć obrońcy oskarżonego, 3. przedłożyć za 14 dni lub z apelacją. K., dn. 16.09.2019r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.