VI Ka 1064/19

Sygnatura akt VI Ka 1064/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2020 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący sędzia Marcin Schoenborn Protokolant Aleksandra Pawłowska przy udziale Tomasza Międlara Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy

1. R. G. ur. (...) w K. syna H. i I. oskarżonego z art. 279 § 1 kk
2. M. B. ur. (...) w B. syna R. i J. oskarżonego z art. 279 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego M. B. i obrońcę oskarżonego R. G. od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 4 października 2019 r. sygnatura akt II K 617/19 na mocy art. 437 § 1 kpk i art. 636 § 1 i 2 kpk
3. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
4. zasądza od oskarżonych R. G. i M. B. na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwotach po 10 zł (dziesięć złotych) i wymierza opłaty za II instancję: oskarżonemu R. G. w kwocie 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych), a oskarżonemu M. B. w kwocie 300 zł (trzysta złotych). UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 1064/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1.CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 4 października 2019 r. sygn. akt II K 617/19 0.1.Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.1.Granice zaskarżenia 0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.0.1.Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.1.Ustalenie faktów 0.0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
5. 0.0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
6. 0.1.Ocena dowodów 0.0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
7. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegająca na zaniechaniu przeprowadzenia wnioskowanej przez oskarżonego B. czynności konfrontacji jego osoby ze współoskarżonym G. S. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew twierdzeniu oskarżonego B. akta sprawy nie potwierdzają, by kiedykolwiek wnioskował o konfrontację z G. S., w szczególności na etapie dochodzenia i to ze skutkiem negatywnym. Na pewno w postępowaniu sądowym tego rodzaju wniosku nie składał, choć zdawał sobie sprawę z prowadzenia rozprawy głównej pod nieobecność oskarżonego S. i poprzestaniu na odczytaniu jego wcześniejszych wyjaśnień (k. 541-542, 571-572, 616-618). Takiego wniosku nie składała również na żadnym etapie postępowania obrońca z wyboru oskarżonego B., w tym podczas zaznajomienia z materiałami dochodzenia (k. 439). Zdaniem Sądu Okręgowego nie zachodziła również konieczność przeprowadzenia wspomnianej konfrontacji z urzędu przez Sąd I instancji dla wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy istotnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 172 kpk osoby przesłuchiwane mogą być konfrontowane w celu wyjaśnienia sprzeczności. Przepis ten nie nakłada jednak na organy procesowe żadnego obowiązku. Daje jedynie podstawę przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy osobami przesłuchiwanymi, a także określa sytuację, w której jest ona niedopuszczalna. Konfrontacja jest zatem czynnością fakultatywną, uzależnioną od oceny organu procesowego, który nie ma obowiązku jej przeprowadzenia w każdym wypadku sprzeczności w oświadczeniach dowodowych. Powinien to zrobić wówczas, gdy może się to przyczynić do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (zob. postanowienie SN z dnia 29 maja 2008 r., V KK 99/08, LEX nr 435313). Jakkolwiek jest oczywistym, że pomiędzy depozycjami oskarżonych S. i B. zachodziła sprzeczność, to już jednak to, czego ona dotyczyła, nie pozostawiało najmniejszej wątpliwości, że nie mogłaby zostać wyjaśnioną w drodze konfrontacji. Oskarżony B. zaprzeczał swojej bytności w miejscu i czasie oraz okolicznościach wskazywanych przez G. S., a miał być wedle ustaleń Sądu I instancji prowadzącym skradzione przedmiotowe A. (...) transportowane w asyście V. (...) ze (...) na północ Polski w ustalone miejsce. Czynność konfrontacji nie przyczyniłaby się bowiem do oceny prawidłowości rozpoznania przez G. S. w oskarżonym B. owego kierującego. Poza tym zgodnie z art. 172 kpk nie mogła zmierzać do wyjaśnienia sprzeczności w depozycjach jednej z przesłuchanych osób, a w tym właśnie upatrywał potrzeby jej przeprowadzenia oskarżony B. powołując się na niekonsekwencję G. S. w zakresie rozpoznania tegoż kierującego. Szerzej odnośnie tego ostatniego zagadnienia w sekcji 3.
8. Wniosek uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zgodnie z art. 437 § 2 zd. 2 kpk może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych: - w art. 439 § 1 kpk (bezwzględne przyczyny odwoławcze jak np. nienależyta obsada sądu, branie udziału w wydaniu orzeczenia osoby nieuprawnionej lub niezdolnej do orzekania bądź podlegającej wyłączeniu z mocy prawa, sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, orzeczenie nie zostało podpisane przez którąkolwiek z osób biorących udział w jego wydaniu, zachodzi sprzeczność w treści orzeczenia uniemożliwiająca jego wykonanie, orzeczenie zostało wydane pomimo to, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone), - art. 454 kpk (zakazy ne peius jak np. niedopuszczalność skazania oskarżonego przez sąd odwoławczy, kiedy został on uniewinniony w pierwszej instancji), - jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Ostatni z wyżej wymienionych enumeratywnie wskazanych w ustawie procesowej przypadków wydania orzeczenia kasatoryjnego przez sąd odwoławczy zachodzi wówczas, gdy orzekający sąd pierwszej instancji naruszył przepisy prawa procesowego, co skutkowało, w realiach sprawy, nierzetelnością prowadzonego postępowania sądowego, uzasadniającą potrzebę powtórzenia (przeprowadzenia na nowo) wszystkich czynności procesowych składających się na przewód sądowy w sądzie pierwszej instancji (zob. uchwałę SN z dnia 22 maja 2019 r., I KZP 3/19, OSNKW 2019/6 poz. 31). Ewentualne braki postępowania dowodowego zgodnie z art. 437 § 2 zd. 2 kpk nie stanowią wystarczającej podstawy do uchylenia wyroku uniewinniającego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W przyjętym obecnie modelu postępowania odwoławczego, sąd II instancji zobowiązany jest więc do uzupełnienia materiału dowodowego w ramach przeprowadzanej kontroli odwoławczej i to niezależnie od rodzaju wyroku poddanego tej kontroli (zob. wyrok SN z dnia 23 stycznia 2019 r., III KS 32/18, LEX nr 2619183). Dopiero po dokonaniu takiej czynności pojawia się kwestia zakresu orzekania sądu odwoławczego w związku ze stwierdzonym uchybieniem o charakterze względnej przyczyny odwoławczej (art. 438 kpk). W przypadku wyroku skazującego w grę będzie ewentualnie wchodziło stosowne skorygowanie zaskarżonego orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie Sąd Okręgowy nie stwierdził podniesionego w środku odwoławczym uchybienia, bądź żeby miało ono wpływ na treść zaskarżonego wyroku, ani też takiego, do uwzględnienia którego byłby zobligowany z urzędu niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść zaskarżonego wyroku. 3.
9. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegająca na wadliwej ocenie: - wyjaśnień G. S. w zakresie, w jakim w oskarżonym B. rozpoznał niejakiego (...), podczas gdy nie był w tym konsekwentnym, - wyjaśnień oskarżonego B. oraz świadka A. S. w zakresie, w jakim wskazywali na niemożność popełnienia przez oskarżonego B. zarzucanego mu czynu ze względu na jego przebywanie w miejscu zamieszkania po wcześniej w nadmiarze spożytym alkoholu, podczas gdy oskarżony B. racjonalnie wytłumaczył się z początkowej niepamięci w tym zakresie, jak też w żaden sposób nie wpływał na zeznania swej partnerki życiowej, pomimo że w trakcie stosowania wobec niego tymczasowego aresztowania odbywała z nim widzenia, a czas zgłoszenia A. S. jako świadka wynikał z jego niechęci do angażowania jej w sprawę ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Prawdą jest, że oskarżony S. najpierw w E. N., którego wizerunek figurował na fotografii nr 4 na tablicy poglądowej nr 3 (k. 53), rozpoznał kierującego V. (...) o początkowym numerze rejestracyjnym (...) ... (k. 55-56, 150), by następnie wskazać właśnie na oskarżonego B. (k. 336), którego wizerunek figurował na fotografii nr 1 na tablicy poglądowej nr 5 (k. 325). Zaznaczenia wymaga, iż tegoż mężczyznę G. S. początkowo określał jako B., pod takim imieniem miał być mu znany, nie był jednak zorientowany w jego danych personalnych, zetknąć się mieli trochę wcześniej przed Świętami Bożego Narodzenia w 2018 r. przy okazji transportowania skradzionej S. (...) z G. do Ł. w ramach procederu, w który się zaangażował w charakterze osoby odpowiedzialnej za przemieszczanie pojazdów już do miejsc, w których były one najczęściej rozbierane na części (k. 49-50). Za każdym razem B. towarzyszyć miał mężczyzna znany mu jako (...), który kierował skradzionymi pojazdami i dowoził je w umówione miejsca. Jako tego mężczyznę G. S. rozpoznał R. G. (k. 56), którego wizerunek figurował na fotografii nr 2 na tablicy poglądowej nr 4 (k. 54). Istotnie później podczas okazania tablicy poglądowej nr 5 twierdził, iż we wskazanym M. B. rozpoznał owego (...) (k. 336), ale należało to potraktować jako ewidentną omyłkę, o czym świadczyły następujące okoliczności. Już podczas pierwszego okazania wskazywał, że B. poruszał się samochodem V. (...) koloru niebieskiego o początkowych numerach rejestracyjnych (...)… z charakterystycznymi uszkodzeniami w postaci wgnieceń w lewym przednim błotniku oraz drzwiach od strony kierowcy (k. 49v). Natomiast jeszcze przed okazaniem tablicy poglądowej nr 5 m.in. z wizerunkiem M. B. na okazanej mu fotografii samochodu V. (...) koloru granatowego nr rej. (...) zarejestrowanego na konkubinę tego oskarżonego (k. 342-344) rozpoznał właśnie pojazd tej marki, o którym wcześniej wspominał, konkretnie po widocznych uszkodzeniach przedniego lewego błotnika w okolicy drzwi (k. 332). Nie miał najmniejszych wątpliwości co do tego rozpoznania. Oskarżony B. musiał być natomiast ewidentnie użytkownikiem tego auta, skoro podczas czynności oględzin nie krył, iż ujawnione i zabezpieczone wówczas w tym pojeździe przedmioty w postaci złącza OBD i trzech telefonów stanowią jego własność (k. 360-362). Ponadto G. S. od samego początku wskazywał, że (...) ma około 50 lat i jest starszy od (...), którego wiek szacował na około 30-35 lat (k. 49v-50). Jednocześnie twierdził, że (...) jest mężczyzną niskiego wzrostu lekko siwiejącym (k. 50). Tymczasem najpierw rozpoznał wizerunek E. N. przedstawiający kompletnie łysego mężczyznę, na co zresztą samemu zwrócił uwagę podczas czynności okazania (k. 56). Niewątpliwie zaś wizerunek oskarżonego na tablicy poglądowej nr 5 mógł przedstawiać właśnie lekko siwiejącego mężczyznę. Zresztą w bezpośrednim kontakcie z oskarżonym w toku rozprawy apelacyjnej Sąd Okręgowy mógł się zorientować, iż przynajmniej po bokach rzucała mu się siwizna na włosach. Patrząc zaś na rysy twarzy obu mężczyzn na tablicach poglądowych rzeczywiście można mieć wrażenie, iż są oni dość podobni do siebie. Zwraca uwagę charakterystyczny nos, owal twarzy, kształt oczu, wielkość brwi, jak i poprzez fragmenty barku ich postura. Metrykalnie M. B., choć w czasie okazań przeprowadzanych z G. S. liczył sobie niespełna 43 lata mógł uchodzić za mężczyznę dojrzalszego. Takie też wrażenie sprawiał dla Sądu odwoławczego w bezpośrednim kontakcie na rozprawie apelacyjnej. Jednocześnie na zdjęciu nr 2 tablicy poglądowej nr 4, które przedstawiało R. G., był wizerunek mężczyzny wiekowo odpowiadającego 30-35 latkowi, a zatem młodszego. Zresztą R. G. o kilka lat jest młodszy od M. B.. Także wzrost oskarżonego (176 cm) pasuje do osoby, która może być z własnej perspektywy oceniania jako niskiego wzrostu. Mylił się natomiast oskarżony podnosząc, że G. S. okazywano mało czytelne kserokopie tablic poglądowych. Jak wynika z akt sprawy, owe kserokopie są pokłosiem dokonanego wyłączenia do odrębnego prowadzenia materiałów dotyczących kradzieży pojazdu marki A. (...) o nr rej. (...) przeciwko podejrzanym G. S., J. W., R. G. oraz M. B.. Dokonało się to m.in. poprzez wykonanie kserokopii tablic poglądowych dopiero w dniu 19 marca 2019 r. (k. 1), a więc już po przeprowadzeniu okazań z udziałem G. S.. Ostatnie z nich miało miejsce 7 marca 2019 r. (k. 336). Odnosząc się natomiast do kwestii zapamiętanego przez G. S. numeru rejestracyjnego V. (...), o którym wyjaśniał, trzeba zauważyć, że jakkolwiek obiektywnie druga cyfra w tym numerze została wskazana nieprawidłowo, przyczyny tego należy upatrywać wyłącznie w tym, iż nie została właściwie zakodowana w pamięci tego oskarżonego. Zresztą dostrzec należało, iż cyfra "(...)", bo o tę chodzi, i tak znajdowała się w ciągu znaków jako piąty (cyfra trzecia po dwóch literach) określających numer rejestracyjny rzeczonego auta. Nieprzypadkowo natomiast oskarżony S. rozpoznał pojazd po innych charakterystycznych cechach, na które wskazywał od samego początku jako mogące posłużyć do jego identyfikacji. Nie można również zapominać, że w innym pojeździe użytkowanym przez oskarżonego, a mianowicie R. (...) o nr rej. (...), ujawniono urządzenie marki (...), o którym Urząd Komunikacji Elektronicznej wypowiedział się w wydanej opinii, że jest urządzeniem radiowym przeznaczonym do nadawania i odbioru na wybranych częstotliwościach w zakresie 136-174 MHz i 400-520 MHz i technicznie umożliwia pracę na częstotliwościach PMR, na częstotliwościach w tzw. paśmie amatorskim, Walkie Takie, Policji, Straży Miejskiej, Straży Pożarnej, Pogotowia, PKP, Taxi, Ochrony oraz innych służb mundurowych, komunalnych, prywatnych firm korzystających z tego zakresu częstotliwości. Ponadto miało wbudowane radio FM, nie mniej w pamięci radiotelefonu nie były zaprogramowane kanały. W każdym bądź razie zaprogramowane w urządzeniu częstotliwości mogą być użytkowane przez daną służbę radiokomunikacyjną rządową lub cywilno-rządową, w tym wymienione w art. 4 prawa telekomunikacyjnego organy i jednostki podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (k. 430), a więc m.in. przez Policję. Posiadanie przez oskarżonego B. rzeczonego urządzenia radiokomunikacyjnego wpisywało się mocno w modus operandi (sposób działania) grupy osób, której wycinek przestępczej aktywności był przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, nie ograniczającej się jednak li tylko do przełamywania zabezpieczeń pojazdów i ich zaboru w celu przywłaszczenia, ale również zakładającej szybkie i skuteczne upłynnienie łupu wymagające uprzedniego jego przetransportowania na znaczną odległość w inną część Polski. Dokonywać się zaś miało z asystą. Dla bezpieczeństwa tak realizowanego transportu rzeczywiście wskazanym, czy wręcz koniecznym byłoby prowadzenie nasłuchu częstotliwości policyjnych celem uniknięcia zatrzymania choćby poprzez ominięcie blokad czy rejonów wzmożonych patroli, na wypadek niezwłocznego zaalarmowania tej służby przez ofiary. Mając na względzie powyższe Sąd Okręgowy doszedł jednocześnie do wniosku, że zaniechanie bezpośredniego przesłuchania oskarżonego S. na rozprawie, będące uprawnieniem Sądu Rejonowego (zob. art. 374 § 1 kpk i art. 389 § 1 kpk), nie wpłynęło negatywnie na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a niewątpliwie nie wnioskował o to oskarżony B. (również w apelacji), jak i jego obrońca. W przekonaniu Sądu Okręgowego bez dopytywania G. S. możliwym było zorientowanie się w powyższym błędzie oraz logiczne oraz zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego wytłumaczyć, co niniejszym uczyniono. Stwierdzić natomiast należało jedynie, iż Sąd a quo wyjątkowo pobieżnie odniósł się do niejednoznacznej identyfikacji M. B. przez G. S., a w zasadzie zagadnienie to zbagatelizował w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, choć było ono kluczowym dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej tego oskarżonego, skutkiem czego nieprawidłowo ustalił, że to M. B. kierował skradzionym pojazdem, podczas gdy był nim R. G., a oskarżony B. mu asystował w prowadzonym V. (...). Takie rozpisanie ról korespondowało zresztą z tym, do czego skorym był się przyznawać R. G. w ramach rzeczonego procederu, choć akurat nie w odniesieniu do przedmiotowego skradzionego A. (...). Współgrało także z posiadaniem przez oskarżonego B. radiotelefonu mogącego pracować na częstotliwościach policyjnych. Nie miał natomiast Sąd Okręgowy najmniejszych zastrzeżeń do oceny wyjaśnień M. B. i świadka A. S. w zakresie, w jakim wskazywali na niemożność popełnienia przez tego oskarżonego zarzucanego mu czynu. Oczywiście A. S. w swoich zeznaniach dawała alibi konkubentowi. Nie mogło ono jednak przekonywać, jeśli uwzględni się, kiedy to nastąpiło w stosunku do czasu, w którym oskarżony poznał swoje położenie, a więc z chwilą przedstawienia mu zarzutu w postępowaniu przygotowawczym i zastosowania wobec jego osoby tymczasowego aresztowania (13-14 marca 2019 r.). Do dnia 15 lipca 2019 r. nikt o przesłuchanie A. S. nie wnioskował. Dopiero też wtedy oskarżony B. raczył opowiedzieć, co sobie przypomniał na temat nocy, w której miało dojść do kradzieży przedmiotowego samochodu A. (...). Zwraca uwagę, iż jako osoba pozbawiona wolności pomimo pouczenia nie raczył wnioskować o doprowadzenie na pierwszy termin rozprawy w dniu 10 czerwca 2019 r. (obrońca postulował wtedy jedynie doprowadzenie na kolejny termin rozprawy po konsultacji z mandantem - k. 541v), choć nieco wcześniej, bo w dniach 1 i 4 czerwca 2019 r. zdążył się zapoznać z aktami sprawy (k. 504). Pierwszy osobisty wniosek o doprowadzenie złożony został dopiero 14 czerwca 2019 r., a zawarty był w piśmie datowanym na 11 czerwca 2019 r. (k. 543). W pierwszych wyjaśnieniach twierdził z kolei, iż nie pamięta krytycznego czasu, a wręcz nie wykluczał, iż mógł być wówczas nawet za granicą (k. 372). Jeśli się uwzględni charakterystyczną datę tuż po nowym roku (noc z 1 na 2 stycznia 2019 r.), tłumaczenie oskarżonego, że najpierw nie pamiętał, a potem sobie przypomniał, gdzie przebywał w krytycznym czasie, a potem jeszcze ujawnia się świadek, który może to potwierdzić, przy czym chodzi o osobę, z którą wcześniej na swój wniosek uzyskał zgodę na kontakt telefoniczny jako osoba pozbawiona wolności (k. 526), rzeczywiście logika i doświadczenie życiowe nie pozwalały uwierzyć w przedstawiane alibi. Urąga natomiast zasadom prawidłowego rozumowania argument, iż osoby mogącej uchronić go nie tylko przed odpowiedzialnością karną, ale dalszym stosowaniem tymczasowego aresztowania, nie zdecydował się niezwłocznie zgłosić w charakterze świadka nie chcąc jej poddawać stresowi związanemu z czynnością przesłuchania. Gołosłownym pozostało natomiast twierdzenie, iż stan zdrowia A. S. mógł stanowić realny powód rezygnacji z wcześniejszego wnioskowania o jej przesłuchanie, kiedy skierowanie na radioterapię w dniu 7 czerwca 2019 r. nosi datę 30 maja 2019 r., a badanie TK klatki piersiowej, na podstawie którego m.in. owo skierowanie zostało wystawione, wykonane zostało raptem 16 maja 2019 r. (k. 550, 551). Akta sprawy nie potwierdzają też, by oskarżony już w dniu 18 czerwca 2019 r. wnioskował o przesłuchanie konkubiny, a więc przed złożeniem przez siebie wyjaśnień na rozprawie w dniu 15 lipca 2019 r.. Wniosek uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Błędne ustalenie, że to oskarżony B. kierował skradzionym A. (...), podczas gdy prawidłowo należało stwierdzić, iż asystował w prowadzonym V. (...) w transporcie skradzionego auta, za kierownicą którego zasiadał R. G., nie miało wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Oskarżonemu przypisano popełnienie przestępstwa we współsprawstwie z innymi osobami. Innego rodzaju aktywność w popełnieniu przestępstwa w ramach dokonanego podziału ról pomiędzy współdziałające osoby nie mogła mieć zaś wpływu na przyjęcie w tej konkretnej sprawie, że oskarżony był jednym ze wspólników, który miał do wykonania konkretne zadanie, od którego zależało powodzenie dokonanej kradzieży z włamaniem, obliczonej przecież na szybkie i skuteczne upłynnienie łupu. Warunkiem odpowiedzialności za współsprawstwo jest przecież wykazanie, że współdziałających łączyło porozumienie obejmujące wspólne wykonanie czynu zabronionego zgodnie z przyjętym podziałem ról oraz że każdy z uczestników porozumienia obejmował świadomością realizację całości znamion określonego czynu zabronionego (zob. wyrok SN z dnia 5 marca 2002 r., II KKN 77/00, LEX nr 51808). Jak jednak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, dla przyjęcia współsprawstwa nie jest jednak konieczne własnoręczne realizowanie znamion czynu zabronionego, gdyż decyduje wspólne popełnienie przestępstwa według uzgodnionego podziału ról. Współsprawcą zatem jest nawet ten, którego zachowanie dopełniło zachowanie innych uczestników postępowania w stopniu, który zgodnie z porozumieniem i podziałem ról współdecydował o popełnieniu przestępstwa. (zob. wyrok SA w Lublinie z dnia 15 czerwca 2000 r., II AKa 70/00, LEX nr 46983). O współsprawstwie mówimy więc nie tylko wtedy, gdy każda ze współdziałających osób realizuje część znamion składających się na opis czynu zabronionego, a suma ich zachowań stanowi realizację znamion określonego typu czynu zabronionego, ale także wtedy, gdy współdziałający nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego popełnianego wspólnie czynu zabronionego, ale wykonywana przez niego czynność stanowi jednak istotny wkład w realizację wspólnego przedsięwzięcia, wyrażający się w tym, że bez jego udziału w ogóle nie doszłoby do popełnienia czynu zabronionego lub też doszłoby do jego popełnienia w inny sposób (zob. wyrok SN z dnia 29 czerwca 2006 r., V KK 391/05, Prok. i Pr.-wkł. 2007, nr 1, poz. 2; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 21 października 2014 r., II AKa 278/14, LEX nr 1567126; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 1 października 2014 r., II AKa 251/14, LEX nr 1540998; postanowienie SN z dnia 11 kwietnia 2014 r., V KK 408/13, LEX nr 1482487; wyrok SA w Łodzi z dnia 23 listopada 2000 r., II AKa 169/00, Prok. i Pr.-wkł. 2001, nr 6, poz. 13; wyrok SA w Łodzi z dnia 14 października 1998 r., II AKa 129/98, Prok. i Pr.-wkł. 2000, nr 5, poz. 18). Wystarczy zatem, że osoba taka działa w ramach uzgodnionego podziału ról, umożliwiając innemu sprawcy wykonanie czynu zabronionego (zob. postanowienie SN z dnia 1 marca 2005 r., III KK 208/04, OSNKW 2005/7-8/62; postanowienie SN z dnia 20 kwietnia 2004 r., V KK 351/03, OSNKW 2004/5/53). Ponadto jak w sekcji 3.1.. 3.
10. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść polegający na niezasadnym przyjęciu, że oskarżony B. był zaangażowany w popełnienie zarzucanego mu czynu, podczas gdy G. S. wadliwie go rozpoznał jako (...), nie miał tenże współoskarżony wiedzy, kto fizycznie przełamywał zabezpieczenia ukradzionego pojazdu i odjeżdżał nim z miejsca, w którym zostało zaparkowane przez jego użytkownika, a biegły D. M.