I. w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu uznaje oskarżonego S. Ż. za winnego tego, że w dniu 1 kwietnia 2016 roku w K., powiatu (...), województwa (...), kierował w ruchu lądowym po drodze publicznej samochodem marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, to jest 2,38 promila alkoholu etylowego we krwi, co stanowi czyn z art. z art.
i za to na podstawie art.
skazuje oskarżonego i wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu S. Ż. na okres próby 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego S. Ż. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat; IV. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego S. Ż. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 7.000 (siedmiu tysięcy) złotych; V. na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 k.k. zobowiązuje oskarżonego S. Ż. w okresie próby do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu i używania środków odurzających; VI. na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddaje oskarżonego S. Ż. w okresie próby pod dozór kuratora; VII. na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego wobec oskarżonego S. Ż. zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy w sprawie od dnia 1 kwietnia 2016 roku do dnia 15 października 2018 roku, VIII. zasądza od oskarżonego S. Ż. na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w kwocie 220 (dwustu dwudziestu) złotych, w tym opłata w kwocie 120 (stu dwudziestu) złotych. Sygn. akt (...) UZASADNIENIE S. Ż. został oskarżony o to, że w dniu 1 kwietnia 2016 roku w K., kierował w ruchu lądowym samochodem marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, to jest 2,38 promila alkoholu etylowego we krwi, będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn określony w art.
Na podstawie ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 1 kwietnia 2016 roku około godziny 13.00 funkcjonariusz policji P. M. korzystał z usług fryzjerskich W. S.
Sad miał na uwadze w tym zakresie fakt, że aktualne dane o karalności oskarżonego jednoznacznie wskazują, iż nie był on uprzednio karany. O możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu Sąd na podstawie art. 399 § 1 k.p.k. uprzedził obecne strony na rozprawie. Rozstrzygając sprawę Sąd ocenił materiał dowodowy, ujawniony w toku przewodu sądowego. Sąd w ustaleniach oparł się na zeznaniach świadka P. M. - funkcjonariusza policji, uznając je za wiarygodne. Świadek, w dniu 1 kwietnia 2016 roku, kiedy po służbie był w salonie fryzjerskim w K. w okolicach kościoła, widział jak jadący od strony targowiska samochód zatrzymał się na prawym pasie ruchu tuż przed zakładem fryzjerskim, a kierujący nim mężczyzna wysiadł i następnie wszedł do salonu. P. M. potwierdził także fakt, że z uwagi na niewątpliwy stan nietrzeźwości oskarżonego, odmówiono mu usługi strzyżenia. Według świadka S. Ż. po wyjściu z salonu udał się do swojego samochodu uprzednio zaparkowanego na pasie ruchu. W związku z tym, że świadek był funkcjonariuszem policji i wiedział, że oskarżony jest nietrzeźwy, a mimo to przyjechał samochodem w tym stanie, wyszedł do niego i zabrał mu kluczyki, uniemożliwiając mu w ten sposób odjechanie, do czasu przyjazdu policji. Po przyjeździe patrolu świadek przekazał im kluczyki i pozostawił oskarżonego do ich dyspozycji. Według Sądu zeznania świadka są jasne, spójne i logiczne, adekwatne do udziału w sprawie, a nadto znajdują potwierdzenie w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym. Sąd nie znalazł podstaw aby je kwestionować. P. M. jest osobą obcą dla oskarżonego, a przy tym funkcjonariuszem policji, który w prawdzie w dniu zdarzenia był po służbie, jednak z uwagi na doświadczenie zawodowe potrafił precyzyjnie ocenić sytuację w jakiej się znalazł i zareagować na naruszenia przepisów prawa adekwatnie do zaistniałych okoliczności. Za wiarygodne w całości Sąd uznał także zeznania świadka W. S.
sankcjonuje prowadzenie w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Istota tego czynu polega na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Już sam tylko fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą wypełnienie ustawowych znamion przestępstwa, chociażby pojazd był prowadzony całkowicie prawidłowo, a sprawca nie naruszył żadnej innej zasady bezpieczeństwa w ruchu i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa. Kierowanie pojazdem przez osobę będącą w stanie nietrzeźwości stanowi naruszenie zasady bezpieczeństwa ruchu. Wina sprawcy odnośnie popełnionego przez niego czynu stanowi w myśl art. 1 § 3 k.k. materialny element przestępstwa. Przestępstwo określone w art.
może być popełnione tylko z winy umyślnej, co oznacza, że sprawca świadomie wykonuje czynności, których konsekwencją jest spowodowanie skutków określonych w w/w przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, że postępowanie umyślne to postępowanie świadome z przewidywanymi w przyszłości konsekwencjami. Czyn z art.
jest nadto przestępstwem formalnym, karalne jest samo poruszanie się pojazdem w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie okoliczności popełnienia przez oskarżonego przestępstwa nie budzą wątpliwości. Oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art.
k.k., albowiem jak ustalono na podstawie aktualnych danych z Krajowego Rejestru Karnego, oskarżony nie był uprzednio karany. Sąd miał także na względzie, że stan nietrzeźwości zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość (art. 115 § 16 k.k.). Bezsporne jest, iż oskarżony znajdował się właśnie w takim stanie, gdy kierował samochodem, gdyż wynik badania na zawartość alkoholu we krwi oskarżonego dał rezultat 2,38 ‰ alkoholu etylowego. Sąd uznał, że społeczna szkodliwość czynu oskarżonego była znaczna. Należało mieć na uwadze fakt naruszenia przez oskarżonego jednej z podstawowych reguł ostrożności, jaką stanowi bezwzględny zakaz prowadzenia pojazdów nie tylko w stanie nietrzeźwości, ale nawet po użyciu alkoholu. S. Ż. w chwili przeprowadzania badania na zawartość alkoholu we krwi znajdował się w stanie, który w każdej chwili mógł objawiać się niestabilnością emocjonalną, błędnymi sądami, zaburzeniem koncentracji uwagi, a według wiarygodnych zeznań świadków objawiał się niezbornością ruchową i bełkotliwą mową. Ponadto przyjmuje się w literaturze przedmiotu, że stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu już w granicach 0,2 - 0,4 promille może powodować zaburzenia wzroku objawiając się drganiem gałek ocznych, co prowadzi do zaburzeń ostrości widzenia i pola widzenia oraz jego głębi. Pojawia się wówczas zjawisko tzw. „ciemnego tunelu”, polegające na zawężeniu pola widzenia i zmniejszeniu zdolności równoczesnego odbierania większej liczby bodźców ( zob. Ryszard A. Stefański, Ustawa prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2003, s.762). Niezależnie zatem od osobistych odczuć oskarżonego i nawet przy uwzględnieniu istniejących indywidualnych różnic co do wpływu alkoholu na konkretny organizm, S. Ż. z pewnością nie mógł dobrze panować nad kierowanym pojazdem, tym bardziej, że miał problemy z utrzymaniem równowagi wychodząc z salonu fryzjerskiego. Tym samym oskarżony stwarzał realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu, narażonych na obniżone reakcje oskarżonego. Dla oceny społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu, w ocenie Sądu nie ma znaczenia w jakich okolicznościach S. Ż. wypił alkohol, ale fakt, że wiedząc, iż jest po jego spożyciu, wsiadł za kierownicę i poruszał się po drodze publicznej. Nadto wynik badania na zawartość alkoholu we krwi oskarżonego z rezultatem 2,38 ‰ świadczy, iż zagrożenie ze strony oskarżonego było bardzo realne. Zignorowanie tego świadczy, iż S. Ż. w sposób umyślny popełnił zarzucany mu czyn. Zgodnie z art. 9 § 1 k.k. czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. W ocenie Sądu oskarżony miał świadomość tego, co robi, wiedział bowiem, że jest w stanie nietrzeźwości, na co wskazał w swoich wyjaśnieniach, choć w innym kontekście. Z tych względów Sąd stwierdził, że oskarżony przewidując możliwość popełnienia przestępstwa, umyślnie dopuścił się czynu z art.
Stąd Sąd uznał winę oskarżonego za udowodnioną i nie budzącą wątpliwości i przypisał mu umyślne popełnienie czynu określonego w art.
Przy wymiarze kary oskarżonemu, Sąd uwzględnił całokształt okoliczności sprawy oraz rozważył okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść S. Ż.. Ponadto, Sąd wymierzając karę oskarżonemu kierował się ogólnymi dyrektywami sądowego wymiaru kary zawartymi w art. 53 k.k. Sąd miał na względzie uprzednią niekaralność oskarżonego, jak i fakt, iż oskarżony kierował samochodem po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości po ulicach miasta w porze dziennej, a jednocześnie, że ilość alkoholu w organizmie oskarżonego była znaczna – wynik badania 2,38 ‰. Sąd uwzględniając stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu wymierzył mu za zarzucany czyn karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd uznał, iż okoliczności niniejszej sprawy, właściwości i warunki osobiste oskarżonego, wskazują, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do winy oskarżonego oraz spełni cele zapobiegawcze, wychowawcze i w zakresie społecznego oddziaływania. Sąd uznał jednocześnie, iż orzeczona kara odniesie wobec oskarżonego pozytywny skutek i będzie on w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu S. Ż. na okres próby 3 lat. Sąd uznał, ze wobec S. Ż. zachodzą przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, a orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, w szczególności Sąd stwierdził, iż będzie ona wystarczająca dla zapobieżenia powrotowi przez oskarżonego do przestępstwa. Z tych względów Sąd uznał, że warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności tytułem próby na okres 3 lat będzie odpowiednie. W przekonaniu Sądu, okres próby w wymiarze 3 lat, to okres optymalny do odniesienia wobec S. Ż. pozytywnych efektów wychowawczych kary. Sąd stwierdził, że kara orzeczona w powyższym wymiarze jest karą wyważoną i adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonego. Sąd mając na względzie, iż w przypadku skazania za przestępstwo z art.
k.k., środek karny zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju określony w art. 42 § 2 k.k., polegający na zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju w postaci pojazdów mechanicznych jest obowiązkowy, orzekł wobec oskarżonego ten zakaz na okres 4 lat. Sąd uznał, iż zakaz w takim rozmiarze jest adekwatny do zawinienia oskarżonego, społecznej szkodliwości oraz okoliczności i charakteru czynu oskarżonego. W tym zakresie zasadnicze znaczenie miała ilość alkoholu we krwi oskarżonego oraz fakt, że oskarżony prowadził samochód po drodze publicznej. W przekonaniu Sądu zakaz w orzeczonym rozmiarze spełni wobec oskarżonego swoją rolę wychowawczą, a nadto mieści w granicach odczucia sprawiedliwej kary. Sąd będąc zobligowanym na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 7.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W ocenie Sądu wysokość świadczenia pieniężnego w pełni odpowiada stopniowi zawinienia oskarżonego. Na marginesie wskazać należy, iż świadczenie w tym wymiarze jest bliskie dolnej jego granicy przewidzianej w art. 43a § 2 k.k. za czyn przypisany oskarżonemu. Sąd bacząc na potrzebę monitorowania zachowania oskarżonego w okresie próby, jak również jego indywidualne potrzeby, tak by miał on na uwadze konieczność przestrzegania porządku prawnego w celu pozytywnego zakończenia okresu próby, oddał go w okresie próby pod dozór kuratora na podstawie art. 73 § 1 k.k. W ocenie Sądu okoliczności sprawy wskazują, iż niewątpliwie oskarżony ma problem z używaniem alkoholu i przewidywaniem konsekwencji jego nadużywania, wobec czego koniecznym było zobowiązanie oskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu i używania innych środków odurzających w okresie próby, tak by w myśl art. 72 § 1 pkt 5 k.k. okres próby przebiegał prawidłowo. Zastosowanie się oskarżonego do tych obowiązków zapobiegnie jego powrotowi do popełnienia kolejnego przestępstwa. Zgodnie z art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego, o którym mowa w art. 39 pkt 3, zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy lub innego odpowiedniego dokumentu. Nadto z godnie z art. 43 § 2 k.k. pozbawienie praw publicznych, zakazy i nakaz obowiązują od uprawomocnienia się orzeczenia. Jak wynika z akt sprawy oskarżonemu zostało zatrzymane prawo jazdy w dniu 1 kwietnia 2016 roku, wobec tego w wyroku Sąd zaliczył na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy w sprawie od dnia 1 kwietnia 2016 roku do dnia 15 października 2018 roku. Sąd na mocy art. 627 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w kwocie 220 złotych, w tym na podstawie art. 2 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst. jedn. Dz. U. z 1983 Nr 49 poz. 223 ze zm.) opłatę w wysokości 120 złotych. W tym zakresie Sąd miał na względzie oświadczenie oskarżonego, iż prowadzi on własną działalność gospodarczą i z tego tytułu osiąga stały dochód do 3000 złotych miesięcznie. Wobec tego zdaniem Sądu uiszczenie zasądzonych kosztów procesu nie spowoduje zbyt ciężkich skutków dla oskarżonego i jego rodziny. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.