Rację ma zatem skarżący, że Sąd Rejonowy w sposób oczywisty naruszył przepisy art. 250 § 1 kpc w zw. z art. 244 § 1 kpc. Pomimo tego wszystkiego zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem uszła uwadze Sądu Rejonowego inna przeszkoda do dokonania wpisu, a wynikająca także z formy w jakiej dokumenty (k.48-49;50;51;52) zostały wraz z wnioskiem złożone. Warto w związku z tym przede wszystkim przypomnieć na co trafnie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8.10.2104r. – II CSK 54/14. Mianowicie z art. 33 ust. 1 u.s.g. wynika, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy. Urząd gminy jest wyłącznie aparatem pomocniczym gminy, tj. jednostką zapewniającą obsługę administracyjną, organizacyjną i techniczną organu gminy. Przejawem woli organu gminy może być udzielenie pełnomocnictwa lub upoważnienie określonych pracowników urzędu gminy do poświadczania w jego imieniu odpisów dokumentów znajdujących się w aktach organu. Upoważnienie do poświadczania odpisów dokumentów znajdujących się w aktach organu dla poszczególnych pracowników urzędu może także wynikać z treści regulaminu lub innych dokumentów regulujących pracę urzędu i kompetencje zatrudnionych w urzędzie pracowników, musi być jednak wykazane w postępowaniu przed sądem wieczystoksięgowym o wpis hipoteki przymusowej. Ustawodawca przywiązuje do uwierzytelniania dokumentów istotną wagę, o czym świadczy to, że powierzył je co do zasady notariuszom, a więc osobom zaufania publicznego pełniącym szczególne funkcje w obrocie prawnym (por. art. 79 pkt 2, art. 96 pkt 1 i 2 i art. 98 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie, jedn. tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 164). Zgodnie z art.
k.p.c., sąd wieczystoksięgowy, rozpoznając wniosek o wpis, bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. W postępowaniu wieczystoksięgowym, w odniesieniu zarówno do sądu pierwszej, jak i drugiej instancji, treść art.
wyłącza prowadzenie postępowania dowodowego oraz wyłączone jest stosowanie art. 316 k.p.c. Dokonanie wpisu na podstawie dokumentów niedołączonych do wniosku o wpis stanowi przekroczenie granic kognicji sądu (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2009 r. - zasada prawna - III CZP 80/09, OSNC 2010, nr 6, poz. 84, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2011 r., III CSK 322/10, nie publ. oraz postanowienie składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2011 r., II CSK 538/10). Sąd drugiej instancji nie może zatem uwzględnić dokumentów złożonych dopiero w postępowaniu apelacyjnym, jeżeli - co należy podkreślić - miałyby one stanowić podstawę uwzględnienia wniosku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2013 r., IV CSK 551/12, OSNC-ZD 2014, nr A, poz. 15). Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, Sąd Okręgowy stwierdza, że wnioskodawca pomimo tego, że jak zostało już wyjaśnione, co do zasady miał prawo złożyć będące podstawą wpisu dokumenty w odpisach – w rozumieniu art. 250 § 1 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc, to jednak nie wykazał upoważnienia lub umocowania dla osób, które poświadczyły „za ich zgodność z oryginałem”. Innymi słowy brak dołączenia do wniosku dokumentu upoważnienia np. w postaci Regulaminu Urzędu Gminy B. lub wypisu z niego bądź dokumentu umocowania w postaci udzielonego przez Wójta pełnomocnictwa. Tym samym brak jednego z tych dokumentów stanowił przeszkodę do wpisu wieczystoksięgowego już na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji, a na etapie postępowania apelacyjnego, z przyczyn wyżej już wyjaśnionych, byłby i tak nieusuwalny. Wobec powyższego brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o wpis, chociaż z innej zasadniczo przyczyny niż wskazał to Sąd pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc. SSO Teresa Strojnowska SSO Mariusz Broda SSO Teresa Kołbuc (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.