na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata; III. na podstawie art. 71 § 1 kk i art. 33 § 1 i § 3 kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych każda; IV. na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, zaliczając okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 5 października 2013 roku; V. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa. Powyższy wyrok zaskarżył prokurator w części orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego zarzucając: rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu Z. M.
kk polegającą na wymierzeniu temu oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata, kary grzywny na podstawie art. 71 § 1 kk i art. 33 § 1 i § 3 kk w wysokości 40 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych, zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, zaliczając okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 05 października 2013r. przy zwolnieniu oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa, wskutek niedostatecznego uwzględnienia uprzedniej karalności oskarżonego za przestępstwo z art.
kk, wysokiego stopnia stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu ( 0,92 mg/l 3 alkoholu w wydychanym powietrzu), a tym samym stworzenia znacznego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nagminności tego rodzaju przestępstw w skali kraju , co sprawia, że orzeczony w tych rozmiarach przez Sąd I instancji środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz wysokość orzeczonej grzywny nie będzie stanowić dla oskarżonego dostatecznej dolegliwości oraz nie spełni swojej roli zarówno w zakresie prewencji szczególnej jak i ogólnej, a także pozbawiona jest waloru społecznego oddziaływania. Podnosząc ten zarzut w oparciu o art. 437 § 1 i 2 kpk skarżący wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie oskarżonemu Z. M.
kk, a także wysokiego stopnia stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego ( 0,92 mg/l 3 ), a tym samym stworzenia przez oskarżonego znacznego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz nagminności tego rodzaju przestępstw w skali całego kraju stanowiącej w istocie rzeczy plagę społeczną. W tej sytuacji – w ocenie sądu odwoławczego – absolutnie ma rację autor apelacji zasadnie podnosząc, iż orzeczona kara grzywny i środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w wysokości orzeczonej przez sąd I instancji, jest rażąco łagodna i nie będzie stanowić dla oskarżonego Z. M. dostatecznej dolegliwości oraz nie spełni swej roli zarówno w zakresie prewencji szczególnej jak i ogólnej, a także pozbawiona jest waloru społecznego oddziaływania, zwłaszcza w kontekście wspomnianej ostatnio nagminności podobnych przestępstw na terenie całego kraju. Ponadto właściwie Sąd Rejonowy nie zastosował żadnej progresji w wymiarze wspomnianej ostatnio kary grzywny i środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w odniesieniu do poprzedniego wyroku skazującego w sprawie II K 724/11, co wręcz było konieczne. Skoro oskarżony okazał się sprawcą niepoprawnym, okazując po raz kolejny lekceważenie wobec porządku prawnego, prowadząc w stanie opilstwa pojazd mechaniczny stwarzając tym samym realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, to wobec powyższego bezsprzecznie zasłużył na odpowiednio wyższy wymiar kary grzywny i środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W ocenie Sądu Okręgowego wymiar kary grzywny wspomnianego ostatnio środka karnego w wysokości zawnioskowanej w apelacji skarżącego zasługuje w pełni na uwzględnienie, bowiem tak podwyższony wymiar kary (łącznie z pozostałymi rozstrzygnięciami sądu I instancji) będzie z całą pewnością adekwatny zarówno do stopnia zawinienia oskarżonego jak i wagi przypisanego mu czynu i spełni swe cele zarówno w zakresie wychowawczego oddziaływania wobec sprawcy jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ponadto Sąd odwoławczy z urzędu uzupełnił podstawę prawną zawartego w pkt. II orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności o przepis „§ 2 i 4” art. 69 kk, które bezwzględnie winny zostać umieszczone w podstawie prawnej tegoż rozstrzygnięcia. Mając na uwadze sytuacje majątkową oskarżonego i orzeczoną dolegliwość ekonomiczną sąd zwolnił oskarżonego na podstawie art. 624 § 1 kpk, art.626 § 1 kpk, art. 634 kpk od opłaty za obie instancje, a także od wydatków za postępowania odwoławcze. Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk zmienił zaskarżony wyrok w sposób jak w wyroku Sądu odwoławczego, zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Orzeczenie o kosztach sądowych oparto na przepisach art. 626 § 1 kpk, art. 634 kpk, art. 624 § 1 kpk. Z tych względów orzeczono jak wyżej. SSO Tomasz Nowak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.