(1)jak stwierdzili biegli w wydanych opiniach nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. W rozpoznaniu wskazali na jego uzależnienie od alkoholu i nieprawidłową osobowość dyssocjalną, intelekt w dolnej normie w ocenie psychologiczno psychiatrycznej. W czasie czynów był w stanie upicia alkoholowego zwykłego, nie zachodziły żadne zakłócenia czynności psychicznych, które by znosiły lub ograniczały jego zdolność do rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Jego zachowanie nie było dziwaczne ani nietypowe a impulsywne zachowanie było zgodne z osobowością badanego. Nie były to czyny atypowe wykazujące cechy dezorganizacji jego osobowości. M. K.

(1)mógł brać udział w postępowaniu w charakterze oskarżonego, powinien w ocenie biegłych być poddany terapii odwykowej w związku z uzależnieniem od alkoholu, zachodzi bowiem wysokie prawdopodobieństwo ponownego popełnienia czynu o znacznym stopniu społecznej szkodliwości w przypadku upicia alkoholowego. Uzasadnienie biegłych w zakresie stwierdzenia, że M. K.

(1)w czasie popełnienia zarzucanych jemu czynów nie miał zniesionej ani ograniczonej w znacznym stopniu poczytalności i był w pełni poczytalny, było w ocenie sądu w pełni przekonujące. Wydane opinie były spójne, pełne i jasne. Wnioski końcowe logicznie wynikały z przeprowadzonego przez biegłych rozumowania, zawartego we wcześniejszych fragmentach opinii i znajdującego oparcie w wymienionym materiale dowodowym. Nie zawierały wewnętrznych sprzeczności i były zgodne w treści oraz wnioskach. Zawierały także wyczerpujące odpowiedzi na pytania stron i sądu. Dlatego sąd dał wiarę tym dowodom w całości w pełni je podzielił. 9 Sąd uznał za wiarygodną w całości opinię Instytutu Genetyki Sądowej z zakresu toksykologii odnoszącą się do badań obecności alkoholu etylowego w organizmie oskarżonego i pokrzywdzonej. U pokrzywdzonej nie stwierdzono obecności alkoholu, w badanych próbkach oskarżonego stwierdzono odpowiednio w kolejno pobranych i badanych próbkach z godz. 11.30 - 2,974 promila alkoholu, z godz. 12.30 - 2.638 promila alkoholu, i z godz. 13.30 -2,381 promila alkoholu. Opinia ta była zgodna z treścią wiarygodnego zakresu wyjaśnień oskarżonego, z wiarygodnymi zeznaniami świadków w tym E. K., M. K.

(2)i A. K. rodzeństwa oskarżonego potwierdzającego nadużywanie alkoholu przez niego, policjantów interweniujących w czasie zdarzenia P. K. i P. Z. potwierdzających fakt nietrzeźwości oskarżonego w czasie zatrzymania. Nadto opinia jest kompletna, zawiera odpowiedzi na pytania zadane biegłym. Jest zupełna, spójnie określa całość zagadnień przedstawionych biegłym do rozstrzygnięcia, nie jest sprzeczna wewnętrznie ani z innymi dowodami, wydana została przez biegłych dysponujących odpowiednimi kwalifikacjami, które to kwalifikacje nie zostały podważone w toku procesu. Dlatego sąd dał jej wiarę w całości. 10 Sąd dał wiarę opinii Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w. (...) z zakresu badań informatycznych w całości. Opinia była spójna i kompletna. Zawierała odpowiedzi na pytania zadane biegłym. Nie była sprzeczna wewnętrznie a jej treść korespondowała z zeznaniami wiarygodnego świadka Ż. Z. logicznie się dopełniając. Nadto opinia była jasna i zrozumiała, znalazła odzwierciedlenie w dołączonych do akt materiałach procesowych. Nie była podważona w toku procesu a kompetencje biegłych wydających opinie nie budziły wątpliwości sądu ani stron. Z tych względów sąd uznał wydaną opinię za wiarygodną w pełni. 11 Według sądu na walor wiarygodnych zasługiwały dowody z dokumentów dołączonych do akt na etapie postępowania sądowego i przygotowawczego oraz dowody rzeczowe. Dowody te w postaci dokumentów takich jak dokumentacja służbowa, protokoły oględzin, protokoły zatrzymania, protokoły przeszukania, dane z KRS, nagrania, protokoły badania trzeźwości, odpisy postanowień, wydruk z raportu, dane osobo poznawcze, ksero dokumentacji, protokoły zatrzymania, zawiadomienie, zaświadczenie, pisma urzędowe, opinie, odpisy aktów stanu cywilnego, kserokopie umów, ksero aktu notarialnego, protokoły pobrania, karty, ekspertyzy, oświadczenia, odpisy postanowień, sprawozdanie, wydruk widomości, wydruk danych, rozpytanie mieszkańców, wniosek o zadośćuczynienie, opinia uzupełniająca, zapisy cyfrowe i dowody rzeczowe w sprawie, sąd uznał za wiarygodne, gdyż zostały sporządzone i wydane przez uprawnione osoby, organy i instytucje a dowody rzeczowe zabezpieczono w zakresie niezbędnym w niniejszym postępowaniu. Sąd nie znalazł podstaw do poddawania w wątpliwość ich autentyczności. Strony nie negowały tych dowodów, zostały one zaliczone w poczet materiału dowodowego bez odczytywania zgodnie z treścią art. 405 § 2 kpk. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1 1 opinie biegłych z zakresie daktyloskopii i biologii i genetyki sądowej 2 zeznania E. K., M. K.

(2)i A. K. 3 zeznania M. T. i B. T.

(2)1Sąd dał wiarę opinii Instytutu Genetyki Sądowej z zakresu badań daktyloskopijnych, oraz opinii z zakresu biologii i genetyki sądowej jak też opiniom z zakresu toksykologii w części dotyczącej badań substancji psychoaktywnych u oskarżonego i pokrzywdzonej. W ocenie sądu opinie te zostały wydane przez biegłych dysponujących fachową wiedzą, były zupełne, odpowiadały w całości na pytania zadane biegłym, były jasne końcowe wnioski opinii logicznie wynikały z przeprowadzonego przez biegłych rozumowania, nie zawierały wewnętrznych sprzeczności. Uzupełniały się z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie w tym z wiarygodnym zakresem zeznań świadków wymienionych wyżej i wiarygodną częścią wyjaśnień oskarżonego logicznie się potwierdzając, dlatego sąd dał im wiarę w pełni. Dowody te nie miały znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego. 2 zeznaniom E. K., M. K.

(2)i A. K. sąd dał wiarę ale nie przyczyniły się istotnie do ustalenia stanu faktycznego. Świadkowie ci zeznawali na okoliczności nie dotyczące bezpośrednio zarzutów, których nie byli świadkami. W ocenie sądu są to okoliczności bezsporne, że tylko oskarżony pracował w jego małżeństwie, że pokrzywdzona nadużywała alkoholu, zdarzały się jej zachowania przemocowe wobec męża. Nie miało to znaczenia w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu. 3 zeznaniom M. T. i B. T.

(2)sąd dał wiarę jako zgodnym potwierdzonym dokumentami w postaci umowy najmu ale okoliczności w nich zawarte nie przyczyniły się istotnie do ustalenia stanu faktycznego, 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 art. 148 § 1 kk, 2 art. 190 § 1 kk, 3 art. 217 § 1 kk, art.217 § 1 kk, w warunkach ciągu przestępstw, 4 art. 85 §

(1)Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Odnośnie punktu 1 wyroku; Oskarżony M. K.

(1)działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonej B. K. za czym przemawiają poniższe okoliczności strony przedmiotowej i podmiotowej: - M. K.

(1)użył podstępu, zapewniał bowiem swoją żonę, że nie będzie go w ich wspólnym mieszkaniu, podczas gdy nie wyjechał, zapewniał, że ma dla niej pieniądze, wreszcie gdy już odkryła, że nie wyjechał na delegację, zapewniał ją, że chce tylko porozmawiać i nic jej nie zrobi, zapewniał tak najpierw w wysyłanych wiadomościach sms, następnie osobiście gdy już pokrzywdzona odkryła, że jest on w mieszkaniu, słyszała to też Ż. Z., w rzeczywistości chciał aby pokrzywdzona przyszła sama do ich mieszkania, - użycie przez M. K.

(1)narzędzia w postaci noża o długości ostrza 18 cm, którym zadał łącznie osiem ciosów w szyję, żuchwę, tułów pokrzywdzonej, - sposób zadania ciosu przez oskarżonego – M. K.

(1)zadawał pokrzywdzonej ciosy trzymając ją i znajdując się nad leżącą pokrzywdzoną pochylając się nad nią , przy czym działał z siłą dużą, biorąc zamachy ręką uzbrojoną w nóż, w szyję, żuchwę i klatkę piersiową pokrzywdzonej w miejsca gdzie znajdują się ważne dla życia organy, czego dowodziło umiejscowienie ran. Wskazuje to na intencjonalne wyprowadzenie ciosów przez oskarżonego, ich ilość wyklucza przypadkowość czy brak intencji. Wyklucza to też wersje oskarżonego, że zadał tylko jeden cios oraz jego kolejną wersję o działaniu jedynie w celu obrony przed żoną, która pierwsza wzięła nóż, - miejsca, w które oskarżony godził - ciosy zadane pokrzywdzonej w szyję, żuchwę i tułów okolicę klatki piersiowej i jak wykazano powyżej nie były przypadkowe. Godziły one w bardzo ważną i wrażliwe dla życia ludzkiego części ciała. Każda przeciętna osoba wszak wie (a poziom rozwoju intelektualnego oskarżonego biegli określili jako mieszczący się w dolnej normie), że zadając innej osobie ciosy nożem w okolicę szyi i tułowia gdzie znajdują się kluczowe dla życia organy, można doprowadzić do pozbawienia życia tej osoby, jest to porównywalne zagrożenie jak się przyjmuje w praktyce orzeczniczej do strzału w głowę ofiary(vide; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 21 09 2009 r. II Aka 167/09, KZS 2009, Nr 12, poz.59). Oczywistość znajdowania się w tej okolicy newralgicznych dla życia człowieka organów, wiąże się z powszechną wiedzą o łatwości i szybkości uśmiercenia innej osoby w wyniku uszkodzenia narządów ciała, - stan głębokiej nietrzeźwości oskarżonego(2,974 promilla alkoholu we krwi), czego nie kwestionował nawet sam oskarżony. Oskarżony dobrowolnie wprowadził się w stan po spożyciu alkoholu i miał pełną świadomość działania alkoholu na swój organizm, tj. doprowadzenie do rozhamowania emocji co stanowiło czynnik dla zachowań impulsywnych i agresywnych. Biegli psychiatrzy, co sąd podzielił, ocenili poziom rozwoju intelektualnego oskarżonego jako uzasadniający jego zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem; - motyw działania oskarżonego, zazdrość – znajdował swoje wytłumaczenie w osobowości M. K.

(1), która w powiązaniu z jego działaniem w krytycznym momencie w stanie po spożyciu alkoholu, wyzwoliły u niego nieadekwatną reakcję agresywną, wyzwoliło to u oskarżonego zachowanie impulsywne, agresywne, do czego najpewniej by nie doszło, gdyby oskarżony był trzeźwy; - ustalając, że oskarżony M. K.

(1)dopuścił się popełnienia przestępstwa zabójstwa nie można było stracić z pola widzenia okoliczności w jakich do dokonania tego czynu doszło. Zdaniem Sądu oskarżony wyprowadzając ciosy nożem w stosunku do pokrzywdzonej nie radził sobie z agresją, co było spowodowane alkoholem spożytym przez niego i sytuacją w domu, jego żona z którą pozostawał w konflikcie nie mieszkała z nim z uwagi na nadużywanie przez niego alkoholu, mieszkała u B., a M. K.

(1)nie mógł się z tym pogodzić, nie potrafił tej sytuacji rozwiązać w cywilizowany sposób, chociaż jego intelekt pozwalał jemu na to. Z tak ustalonego stanu faktycznego, wynika tym samym w sposób w ocenie sądu nie budzący wątpliwości, że oskarżony działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia swoje żony B. K., pozorując swoją nieobecność w mieszkaniu, nakłaniając ją do wejścia do mieszkania zadał jej z dużą siłą osiem ciosów nożem o długości ostrza 18 cm powodując u niej osiem ran kłuto ciętych, to jest dwie rany kłuto cięte szyi po obu jej stronach bocznych, ranę kłuto ciętą w okolicy lewego trzonu żuchwy, ranę kłuto ciętą tułowia po stronie bocznej prawej, trzy rany kłuto cięte lewego ramienia i ranę kłuto ciętą prawej okolicy piersiowej, której kanał penetrował poprzez obie jamy opłucnowe uszkadzając żebro, przebijając płaty górne obu płuc i żyłę główną górną czym spowodował krwotok i rozwinięcie się wstrząsu hypowolemicznego co doprowadziło do zgonu pokrzywdzonej. Tym samym oskarżony M. K.

(1)działał w zakresie tego czynu z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia B. K. i wyczerpał tym samym znamiona zbrodni z art. 148 § 1 kk. Odnośnie punktu 2 wyroku Zeznania świadka Ż. Z. są wiarygodne z wyżej omówionych względów świadczą jednoznacznie o tym, że oskarżony groził jej trzymanym nożem. W ocenie sądu w czasie gdy Ż. Z. widziała praktycznie jak na jej oczach oskarżony zabija jej siostrę, a gdy próbowała jej pomóc na swój sposób, skierował w jej stronę trzymany nóż i wypowiadał wulgarne słowa, nie jest możliwym aby tych słów i gestu nie odebrała jako poważnej groźby naruszenia czynności narządów jej ciała i aby groźba ta nie wzbudziła w niej uzasadnionej obawy, że będzie spełniona. Zdaniem sądu jak najbardziej tego rodzaju obawy u Ż. Z. były w całości uzasadnione. Tym samym oskarżony M. K.

(1)działał w zakresie tego czynu z zamiarem bezpośrednim groził Ż. Z. użyciem wobec niej trzymanego w ręku noża i w ten sposób naruszeniem czynności narządów jej ciała, która to groźba wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, że będzie spełniona i wyczerpał tym samym znamiona występku z art. 190 § 1 kk. Odnośnie punktu 3 wyroku W ocenie sądu jak już wyżej wskazano i omówiono, wiarygodne w pełnym zakresie są zeznania świadka Ż. Z.. Świadek ten nie tylko słyszał od pokrzywdzonej, swojej siostry B. K., że została pobita w dniu 15 maja 2018 roku w sobotę przed zabójstwem ale i widział u niej obrażenia ciała, ślady po uderzeniach w okolice twarzy i po duszeniu jej ślady na szyi. Z relacji siostry Ż. Z. wiedziała co się stało, że sprawcą tych naruszeń nietykalności cielesnej B. K. jest oskarżony i że było to 12 maja 2018 roku. Dlatego w ocenie sądu oskarżony M. K.

(1)działał w zakresie czynu III aktu oskarżenia, działając z zamiarem bezpośrednim naruszył nietykalność cielesną B. K. i wyczerpał tym samym znamiona występku z art. 217 § 1 kk. Sąd uznał za wiarygodne w całości zeznania A. W.

(1)z wyżej wskazanych względów, ponadto korespondowały z treścią jego zeznań dane wynikające z dokumentacji interwencji policji i dokumentacji „Niebieskiej karty”, stanowiąc spójną i wiarygodnie dopełniającą się całość. Z dowodów tych jednoznacznie wynika, że M. K.

(1)co najmniej raz uderzył B. K.. Dlatego w ocenie sądu oskarżony M. K.

(1)w zakresie czynu IV aktu oskarżenia, działając z zamiarem bezpośrednim naruszył nietykalność cielesną B. K. i wyczerpał tym samym znamiona występku z art. 217 § 1 kk. M. K.

(1)popełnienia czynów zarzucanych jemu w pkt. III i IV aktu oskarżenia tj. dwóch przestępstw z art. 217 § 1 kk dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw. Czyny te zostały popełnione w podobny sposób; oskarżony naruszał nietykalność cielesną B. K., uderzając ją i dusząc Popełnione one zostały na szkodę tej samej pokrzywdzonej zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw. Czyny te wyczerpywały znamiona przepisu art. 217 § 1 kk. Dlatego sąd uznał, iż oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanych jemu czynów w warunkach ciągu przestępstw. Odnośnie punktu 4 wyroku ; Sąd na podstawie art. 85 §

(1)orzeczono tytułem częściowego zadośćuczynienia 40 000 (czterdzieści tysięcy złotych) na rzecz N. Z. w związku ze skazaniem za czyn z pkt. I aktu oskarżenia. Zadośćuczynienie za krzywdę jest dodatkowym roszczeniem, którego najbliżsi członkowie rodziny mogą żądać obok odszkodowania. Uprawnionymi do żądania kompensaty są wyłącznie członkowie rodziny zmarłego, przy czym muszą być to najbliżsi członkowie tej rodziny. Wskazać należy, iż oskarżycielka posiłkowa ucierpiała poprzez śmierć osoby najbliższej - matki. Rozmiar krzywdy doznanej przez oskarżycielkę, poprzez śmierć matki był wielki. Oskarżycielka posiłkowa jak wynika z akt widywała często matkę, odwiedzała ją. Łączyła ich głęboka więź emocjonalna. W tej sytuacji zadośćuczynienie w kwocie 40 000zł dla N. Z. w ocenie sądu nie było żądaniem wygórowanym i sąd w takiej kwocie sąd przyznał zadośćuczynienia na jej rzecz od oskarżonego. Odnośnie punktu 8 wyroku; Sąd na podstawie art. 44 § 2 kk w związku ze skazaniem M. K.

(1)za czyny przypisane mu w punktach I i II aktu oskarżenia orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa przedmiotu służącego do popełnienia tych czynów, to jest noża zarejestrowanego w księdze depozytów Sądu Okręgowego w. (...) pod pozycją 2/19 jako przedmiotu co do którego orzeczenie przepadku jest obligatoryjne to znaczy obowiązkowe. Odnośnie punktu 9 wyroku; Sąd na podstawie art. 195 kkw zarządził zniszczenie dowodów rzeczowych w postaci rzeczy zatrzymanych od Ż. Z. oraz w szpitalu Powiatowym w G. D. i podczas oględzin oskarżonego w postaci; spodni typu jeans koloru niebieskiego, z metką z napisem MisOne, z plamą koloru brunatnego, stanika koloru białego z plamami koloru brunatnego, bluzki koloru czarnego z białymi pasami, rozcięta z plamami koloru brunatnego, majtki koloru białego z plamami koloru brunatnego, jedna para skarpet koloru białego z plamami koloru brunatnego, spodnie ¾ koloru czarnego z metką (...), jedna para butów koloru czarnego z napisem (...) z plamami koloru brunatnego, kolczyka koloru srebrnego zabrudzonego brunatną substancją, oraz zabezpieczonych w czasie oględzin miejsca zabójstwa 12 sztuk wymazówek jałowych, 8 sztuk butelek po alkoholu, szklanka i kieliszki 3 sztuki, zarejestrowanych w księdze depozytów Sądu Okręgowego w. (...) pod pozycją 2/19. Odnośnie punktu 10 wyroku; Sąd orzekł o zwrocie osobom uprawnionym rzeczy zatrzymanych po stwierdzeniu ich zbędności dla postępowania karnego nakazując na podstawie art. 230 § 2 kpk zwrócić oskarżonemu telefon komórkowy N. (...)/ (...) z kartą SIM plus o nr (...) z baterią złożony do depozytu Zakładu Karnego nr 1 w G. i rzeczy zabezpieczone podczas oględzin miejsca zabójstwa i osoby oskarżonego to jest; slipy męskie, klapki, buty sportowe, czapka z daszkiem, koszulka koloru biało granatowego, zeszyt formatu A5, ręcznik koloru żółtego, bluza koloru czarnego, koszulka koloru czerwonego t-shirt, spodnie koloru czarnego o długości ¾, bokserki koloru granatowego, skarpetki koloru szarego, buty, oraz nakazał zwrócić H. K.

(1)telefon komórkowy N., model 113, typ RM 871, (...), nr (...)05/05/2911/6 wraz z kartą SIM (...) 01 nr (...) z baterią. Odnośnie punktu 11 wyroku; Oskarżony nie pracuje, nie ma majątku, orzeczono wobec niego karę długoletniego pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania sąd z tych względów uznał, iż należy zwolnić go od kosztów sądowych i kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa, orzekając na podstawie art.624 § 1 kpk. ☐ 1.

1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.
2. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.
3. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.
4. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. K.

(1)1, 2, 3, 4 1 – czyn I z aktu oskarżenia, kara 15 lat pozbawienia wolności, 2 - czyn II z aktu oskarżenia, kara jednego roku pozbawienia wolności, 3 czyny III i IV z aktu oskarżenia, kara jednego roku pozbawienia wolności 4 kara łączna 16 lat pozbawienia wolności, Odnośnie czynu opisanego w punkcie 1 wyroku sąd jako okoliczności obciążające i łagodzące przyjął okoliczności obciążające; - działanie w stanie upojenia alkoholowego 2,974promilla było to upojenie proste, - zamiar bezpośredni i w jego ramach działanie z dużym ładunkiem podstępu to jest; zwabienie pokrzywdzonej pod pretekstem, że nie będzie oskarżonego w mieszkaniu i że ma dla pokrzywdzonej pieniądze, -8 ciosów nożem o długości ostrza 18 cm, z siłą znaczną, -naganne zachowanie przed czynem – procedura niebieskiej karty, przemoc wobec pokrzywdzonej, liczne interwencje policji, - działanie przeciwko dwóm osobom, pokrzywdzonym w tym samym miejscu i czasie, - popełnienie 4 przestępstw w tym dwóch w warunkach ciągu przestępstw, okoliczności łagodzące -niekaralność dotychczasowa, - przyznanie się częściowe i złożenie wyjaśnień częściowo umożliwiających dokonanie ustaleń stanu faktycznego -okazana skrucha i żal z powodu tego czynu, - obiektywnie nieprawidłowe z punktu widzenia zasad współżycia społecznego postępowanie pokrzywdzonej, w postaci opuszczania oskarżonego połączonego z nocowaniem u innego mężczyzny i spożywaniem alkoholu w znacznych ilościach. Rozważając wymiar kary za czyn z art.148§1kk sąd miał na uwadze w tej sprawie kary eliminacyjne w tym zwłaszcza karę 25 lat pozbawienia wolności, rodzajowo różną od zwykłej kary pozbawienia wolności, która nie może trwać dłużej niż 15 lat. Karę 25 lat pozbawienia wolności orzeka się gdy okoliczności obciążające zdecydowanie przeważają nad okolicznościami łagodzącymi. Nadto, orzeka się ją tylko wtedy, gdy zostanie ustalony szczególnie wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu i głębokie zdemoralizowanie sprawcy oraz brak jest istotnych okoliczności łagodzących w sprawie a także, kiedy kara pozbawienia wolności orzeczona w wymiarze nawet 15 lat nie byłaby wystarczająca dla osiągnięcia celów kary, przy rozważeniu stopnia winy i wielkości bezprawia popełnionego czynu, mając na uwadze całość dyrektyw wymiaru kary. W ocenie sądu zbyt surowe byłoby orzeczenie w tej sprawie kar o charakterze eliminacyjnym; 25 lat pozbawienia wolności a tym bardziej kary dożywotniego pozbawienia wolności. Kara 15 lat pozbawienia wolności jest w niniejszej sprawie wystarczającą z punktu widzenia realizacji wszystkich celów kary pozbawienia wolności wobec sprawcy, który popełnił przestępstwo o bardzo wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Zdaniem sądu M. K.

(1)nie zasługiwał na wymierzenie kary 25 lat pozbawienia wolności. Sąd nie tracił z pola widzenia, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z poważnymi i przeważającymi okolicznościami obciążającymi. Tym niemniej sąd miał na uwadze także szereg okoliczności łagodzących wymienionych wyżej i łącznie rozpatrywanych. Sąd uznał że kara 15 lat pozbawienia wolności będzie właściwym rozstrzygnięciem. Sąd miał także na względzie, że oskarżony złożył wyjaśnienia, częściowo zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Oskarżony wyraził też żal za to, co zrobił i ten żal sąd ocenił jako autentyczny. To zaś świadczy o tym, że nie jest on osobą głęboko zdemoralizowaną, co jest kolejnym argumentem przeciwko karze eliminacyjnej. Nie można zatem uznać, że tylko kara eliminacyjna 25 lat pozbawienia wolności zrealizuje cele wynikające z ustawowych dyrektyw wymiaru kary, wymienionych w kodeksie karnym. Przeciwnie, byłaby ona zbyt surowa, nieodpowiednia do stopnia winy oskarżonego jego właściwości osobistych. W ocenie sądu kara 15 lat pozbawienia wolności uwzględnia wszystkie okoliczności sprawy, jest odpowiednia do stopnia jego winy i do stopnia społecznej szkodliwości jego czynu i stanowi właściwą reakcję prawno karną na popełnioną przez oskarżonego zbrodnię. Spełnia również ustawowe cele kary w postaci kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Dlatego mając na względzie powyższe sąd uznał, iż orzeczona kara 15 lat pozbawienia wolności z zastosowaniem ograniczenia prawa do warunkowego przedterminowego zwolnienia po 12 latach czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, zasadom prewencji indywidualnej i ogólnej. Odnośnie pozostałych czynów sąd przy wymiarze kar w punktach 2 i 3 wyroku miał na uwadze następujące okoliczności łagodzące i obciążające Sąd przyjął jako okoliczności łagodzące; -dotychczasową niekaralność oskarżonego , -obiektywnie nieprawidłowe z punktu widzenia zasad współżycia społecznego postępowanie pokrzywdzonej, w postaci opuszczania oskarżonego połączonego z nocowaniem u innego mężczyzny i spożywaniem alkoholu w znacznych ilościach(w zakresie czynów III i IV z aktu oskarżenia). Sąd przyjął jako okoliczności obciążające; - wielość czynów przestępczych oskarżonego w tym działanie w warunkach art. 91 § 1 kk, - popełnienia przestępstw na szkodę dwóch osób, - uzależnienie stwierdzone u oskarżonego, Sąd przy wymiarze pozostałych kar jednostkowych kierował się zasadami określonymi w art. 53 kk z uwzględnieniem przy ich zastosowaniu w niniejszej sprawie wszystkich okoliczności zarówno łagodzących jak i obciążających wymienionych wyżej i łącznie rozpatrywanych. w ocenie sądu odpowiednimi karami za czyny z punktów II, oraz za ciąg przestępstw z punktów III i IV aktu oskarżenia są kary po 1 roku pozbawienia wolności . 7 Sąd wymierzył karę łączną 16 lat pozbawienia wolności mając na uwadze, iż czyny przypisane oskarżonemu były niepodobne, popełnione zostały w krótkim odstępie czasowym, nieco ponad 1,5 miesiąca w bliskich odległościach, na terenie G. D., mając na względzie podobieństwo czynów i ich popełnienie w zbliżonym czasie i miejscu w ocenie sądu uzasadnia to wymierzenie kary łącznej na zasadzie asperacji . 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. K.

(1)5, 6, 7, 8, 9, 10, 5 zaliczenie tymczasowego aresztu na poczet kary łącznej, 6 sąd uznając w całości za wiarygodną opinie biegłych i podzielając stanowiska biegłych również odnośnie wykonywania orzeczonej kary, orzekł jej wykonanie w systemie terapeutycznym dla sprawców uzależnionych od alkoholu 7 orzeczenie kwoty 40 000zł tytułem częściowego zadośćuczynienia, 8 orzeczenie przepadku przedmiotów służących do popełnienia czynów z punkt I i II aktu oskarżenia przypisanych oskarżonemu 9 orzeczenia o zniszczeniu zabezpieczonych dowodów i śladów których wartość jest nieznaczna, 10 zwrot uprawnionym osobom dowodów rzeczowych, które stały się zbędna dla postępowania 5 Sąd orzekł o obligatoryjnym to jest obowiązkowym zaliczeniu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania oskarżonego w sprawie. 6 W ocenie sądu orzeczenie odbywania kary przez oskarżonego w systemie terapeutycznym, z uwagi na jego uzależnienie od alkoholu, pomoże w realizacji powrotu oskarżonego do społeczeństwa, w realizacji zapobiegawczych i celów wychowawczych kary wobec oskarżonego. 7 Sąd orzekł o częściowym zadośćuczynieniu na rzecz córki pokrzywdzonej uznając, że oskarżony powodując zawinionym działaniem śmierć matki tytułem częściowego zadośćuczynienia jest zobowiązany do wypłaty na rzecz córki pokrzywdzonej kwoty 40 000złotych, w ocenie sądu kwota ta choć w części stanowić będzie zadośćuczynienia za czyn z punktu I aktu oskarżenia. 8 Sąd orzekł o przepadku na rzecz Skarbu Państwa noża zabezpieczonego w sprawie, dowodu rzeczowego jako przedmiotu służącego do popełnienia czynów z pkt. I i II aktu oskarżenia. 9 Sąd orzekł o zarządzeniu zniszczenia dowodów rzeczowych i zabezpieczonych śladów których wartość jest nieznaczna. 10 Sąd nakazał zwrot osobom uprawnionym rzeczy zabezpieczonych w toku postępowania, które stały się zbędne dla dalszego postępowania; nakazując zwrot oskarżonemu zatrzymanego telefonu komórkowego z kartą SIM i rzeczy osobistych oraz zwrot H. K.

(1)zatrzymanego telefonu wraz z kartą SIM należącego do pokrzywdzonej. 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd orzekł o karze łącznej na podstawie art. 85 §

(1)w miejsce kar jednostkowych orzeczonych w punktach 1-3 wyroku karę łączną 16 (szesnastu) lat pozbawienia wolności. W myśl ustawy obowiązującej w czasie orzekania oskarżonemu można było wymierzyć karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze do lat 20. Oskarżony dopuścił się popełnienia zbrodni zabójstwa i trzech innych rodzajowo czynów, w tym dwóch w ciągu przestępstw wyczerpującego znamiona dwóch przepisów ustawy karnej, w odstępie czasowym 1,5 miesiąca, popełnionych na szkodę dwóch pokrzywdzonych osób, na terenie G. D.. Sąd miał jednocześnie na uwadze, że czyn II został popełniony w tym samym miejscu i czasie jak czyn I z aktu oskarżenia. Tym samym w realiach sprawy zasadne było orzeczenie wobec niego kary łącznej z zastosowaniem zasady asperacji i Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 16 lat pozbawienia wolności. 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 11 Oskarżony nie pracuje, nie ma majątku, orzeczono wobec niego długoletnią karę pozbawienia wolności, dlatego sąd z tych względów uznał, iż należy zwolnić go od kosztów sądowych i kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. 1.1Podpis