kk, poprzez wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary rażąco łagodnej w wymiarze tylko 6 miesięcy pozbawienia wolności, która nie spełnia wszystkich dyrektyw kary określonych w art. 53 kk albowiem w sytuacji, gdy z okoliczności zdarzenia z dnia 11 maja 2019 r., jak też z postawy oskarżonego, który będąc uprzednio osobą karaną, znajdując się w stanie znacznego upojenia alkoholowego (kilkukrotnie przekraczając dopuszczalny ustawowy próg stanu nietrzeźwości), w który przecież w pełni świadomie i dobrowolnie sam się wprowadził, mimo to zdecydował się umyślnie kierować pojazdem mechanicznym po drodze publicznej, lekceważąc przy tym wszelkie przepisy ruchu drogowego (m.in. w zakresie dozwolonej prędkości, nakazu ograniczenia prędkości w miejscu niebezpiecznym, wyprzedzania w miejscu niedozwolonym, itp.), narażając innych uczestników ruchu drogowego na niebezpieczeństwo utraty zdrowia, a nawet życia, do czego mogło dojść podczas kolizji pojazdu kierowanego przez oskarżonego z innym pojazdem (np. świadka I. S.), doprowadzając w konsekwencji swojej rażąco nieodpowiedzianej postawy do tragicznego w skutkach zdarzenia, w wyniku którego śmierć poniósł mężczyzna w sile wieku D. P., uzasadniało to wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary pozbawienia wolności w wymiarze zdecydowanie wyższym, adekwatnym do ustalonego przez Sąd Rejonowy bardzo wysokiego stopnia winy oskarżonego oraz znacznej społecznej szkodliwości tego czynu oskarżonego, który godził w bezpieczeństwo w komunikacji, co – jak stwierdził przecież Sąd Rejonowy – przemawiało za zaostrzeniem wymierzanej oskarżonemu kary, a tym samym oskarżonemu powinna zostać wymierzona za ten czyn najsurowsza z przewidzianych przez ustawodawcę kara 2 lat pozbawienia wolności, albowiem tylko taka kara będzie mogła spełnić cele zapobiegawcze i wychowawcze, gdyż nie sposób co do tego czynu doszukać się jakichkolwiek okoliczności łagodzących; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Już sam fakt prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości pociąga za sobą odpowiedzialność, chociażby pojazd był prowadzony prawidłowo i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24.11.1960 r., V K 556/60, SMO 1961, Nr 1, s. 190; wyr. SN z 10.3.1964 r., IV K 1296/61, OSNKW 1964, Nr 11, poz. 152; wyr. SW w Poznaniu z 25.2.1966 r., V 1 Kr 865/65, GSiP 1966, Nr 8, s. 6). Odrębne skazanie oskarżonego za czyn z art.
kk nie czyniło jednak zasadnym postulatu wymierzenia mu za ów czyn najwyższej możliwej przewidzianej w tychże przepisie kary. Skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego stanowił jeden z elementów wyznaczających znamiona art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. Przez pryzmat apelacji oskarżycielek posiłkowych, w których zasadnicza część argumentacji dotyczyła tragicznych skutków czynu z pkt I a/o, podkreślania raz jeszcze wymagało, iż w przedmiotowej sprawie oskarżony spowodował wypadek w stanie nietrzeźwości, ale został skazany za dwa odrębne przestępstwa. Przyjęcie odrębności czynów zostało wzorcowo wyjaśnione z powołaniem się na orzecznictwo Sądu Najwyższego już w akcie oskarżenia (k. 214v). Przepis art.
kk przewiduje sankcję karną w postaci alternatywnie kary grzywny, kary ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2. Pierwszoinstancyjny wybór rodzaju i wymiaru kary za czyn z art.
kk nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń Sądu Odwoławczego, nie dopatrzył się w rozstrzygnięciu o karze w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności rażącej niewspółmierności w kierunku rażącej surowości. W przekonaniu Sądu Okręgowego, stopień wykorzystania przewidzianych przez ustawodawcę sankcji karnych za ów czyn w pełni odpowiadał okolicznościom tej sprawy i skonkretyzowanej sytuacji oskarżonego. O świadomości znajdowania się sprawcy w staniem nietrzeźwości świadczy poziom jego rozwoju psychicznego, oraz rodzaj i ilość spożytego alkoholu, jak również wszystko to, co poprzedzało zdarzenie. Zaostrzenie kary przy uwzględnieniu argumentów dotyczących co do zasady czynu z pkt I a/o, nie zaś stricte czynu z pkt II a/o również nie było zasadne. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt IV poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn z art.
kk kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 3.. - rażąca niewspółmierność kary łącznej, orzeczonej wobec oskarżonego za czyn z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk i za czyn z art.
kk, poprzez wymierzenie oskarżonemu za obydwa te czyny kary łącznej rażąco łagodnej w wymiarze tylko 4 lat pozbawienia wolności, tj. przy zastosowaniu zasady absorpcji, przez co kara ta nie spełnia celów zapobiegawczych i wychowawczych, albowiem w realiach rozpoznawanej sprawy, uwzględniając okoliczności podniesione co do poszczególnych czynów oskarżonego w pkt 1 i 2 zarzutów powyżej (w formularzu 2 i 3), za obydwa czyny popełnione umyślnie przez oskarżonego powinna być orzeczona kara łączna znacznie surowsza, tj. w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności, albowiem tylko taka kara łączna będzie spełniać cele zapobiegawcze i wychowawcze; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Z aprobatą spotkało się zastosowanie przez Sąd meriti zasady absorpcji w orzeczonej karze łącznej. Bliskie związki czasowe, podmiotowe i przedmiotowe między czynem z pkt I i II aktu oskarżenia zostały dostrzeżone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Warto zwrócić uwagę, iż z apelacji oskarżycielek posiłkowych, a konkretnie z postulowanych kar jednostkowych i kary łącznej, również wynikało zastosowanie zasady absorpcji. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt VII poprzez wymierzenie oskarżonemu za obydwa czyny kary łącznej 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 4. - rażąca niewspółmierność w zakresie wysokości zadośćuczynienia za krzywdy doznane przez pokrzywdzone L. P. i K. M. wskutek śmierci D. P., poprzez zasądzenie od oskarżonego na rzecz obydwu tych pokrzywdzonych kwot po 12.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznane krzywdy, podczas gdy w rzeczywistości rozmiar cierpień każdej z pokrzywdzonych, które wskutek rażąco nieodpowiedzianej i lekceważącej postawy oskarżonego, straciły w wypadku z dnia 11 maja 2019 r. swojego syna i brata D. P., ponadto mając na uwadze postawę oskarżonego, który nigdy osobiście nie przeprosił pokrzywdzonych, pomimo, że posiadał nawet do L. P. numer telefonu, a skrucha została wyrażona przez oskarżonego dopiero na rozprawie przed Sądem Rejonowym po siedmiu miesiącach od zdarzenia, co należy poczytywać wyłącznie jako element obronnej taktyki procesowej oskarżonego zmierzającej do uzyskania korzystniejszego rozstrzygnięcia Sądu meriti, nie zaś jako szczere i prawdziwe wyrażenie skruchy, wskutek czego zasądzone od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonych kwoty pieniężne tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy powinny odpowiadać rzeczywistemu stopniu tych krzywd po stronie każdej z pokrzywdzonych i wynieść odpowiednio: dla L. P. 30.000 zł, a dla K. M. 15.000 zł, albowiem tylko takie kwoty będą mogły spełnić cele zadośćuczynienia (i tak w pewnym tylko zakresie, bowiem życia syna i brata pokrzywdzonych już nikt nie wróci). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zasadność i celowość orzeczenia wobec oskarżonego środka kompensacyjnego w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w realiach niniejszej sprawy nie budzi żadnych wątpliwości Sądu Okręgowego. Zmarły w wyniku wypadku D. P. był synem L. P. i M. P.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.