IV Ua 29/13

Sygn. akt IV Ua 29/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Płaczek /spr/ Sędziowie: SSO Kazimierz Kostrzewa SSR /del/ Jacek Liszka Protokolant: st.sekr.sądowy Jolanta Stawarz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. w Tarnowie na rozprawie sprawy z odwołania A. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o jednorazowe odszkodowanie na skutek apelacji wniesionej przez organ rentowy od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt IV U 307/12 1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 14 stycznia 2012 r. odpowiadającego 15 % długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, tj. w kwocie 10 200 zł przyznaje A. S. jednorazowe odszkodowanie odpowiadające 10 % długotrwałego uszczerbku na zdrowiu tj. w kwocie 6 800 zł /słownie: sześć tysięcy osiemset zł/; 2.w pozostałej części apelację oddala. Sygn. akt IV Ua 29/13 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 25 marca 2014 r. Decyzją z dnia 18 września 2012 r., nr (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz. U. z 2002 r. Nr 234, poz. 1974 ze zm.), odmówił A. S. prawa do wypłaty jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, jakiemu uległ w dniu 14 stycznia 2012 r., ponieważ komisja lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 5 września 2012 r. ustaliła, że u wnioskodawcy występuje 0% uszczerbek na zdrowiu w związku z wypadkiem przy pracy. Odwołanie od tej decyzji wniósł A. S., domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do wypłaty jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 14 stycznia 2012 r. przy ustaleniu 15% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że stan naruszenia sprawności jego organizmu wskutek doznanego wypadku przy pracy uzasadnia ustalenie takiej wielkości poniesionego uszczerbku na zdrowiu. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt IV U 307/12, Sąd Rejonowy w Tarnowie Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 18 września 2012 r. w ten sposób, że przyznał odwołującemu jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy z dnia 14 stycznia 2012 r. odpowiadające 15% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, tj. w kwocie 10.200,00 zł. Takie rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego: A. S. w wypadku przy pracy z dnia 14 stycznia 2012 r. doznał rany ciętej podudzia prawego. Rana powikłana, zaopatrzona chirurgicznie, ostatecznie została wygojona przez ziarninowanie. Badany skarży się na ból w bliźnie oraz osłabienie czucia powierzchniowego bocznej powierzchni łydki i grzbietu stopy kończyny dolnej prawej. Przedmiotowo widoczna jest szpecąca blizna w połowie podudzia o długości 7 cm, bolesna przy dotknięciu oraz niedoczulica powierzchniowa w zakresie unerwienia prawego nerwu strzałkowego powierzchownego. Całość obrazu klinicznego wskazuje na istnienie u opiniowanego długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem przy pracy w dniu 14 stycznia 2012 r. w wysokości 15%, tj. 5% z tytułu uszkodzenia tkanki miękkiej podudzia i 10% z tytułu uszkodzenia częściowego nerwu strzałkowego. Stan faktyczny w sprawie Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o dokumenty i opinię biegłego sądowego specjalisty z zakresu neurologii. Odnośnie zgromadzonych w sprawie dokumentów wskazał, iż brak było podstaw do podważania ich prawdziwości, w szczególności, że nie były one kwestionowane w toku postępowania. Odnośnie zaś opinii sądowo- lekarskiej podał, że podziela ją w całości. Jak wskazał, wnioski zawarte w opinii zostały w sposób przekonujący uzasadnione, a poza tym w rzeczowy sposób odnosiły się do okoliczności niezbędnych dla ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu u badanego. Podał, że opinia sporządzona została przez biegłego posiadającego odpowiednią wiedzę, kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe, po zapoznaniu się z dokumentacją oraz po osobistym przebadaniu wnioskodawcy. Zdaniem Sądu Rejonowego, w opinii tej brak jest usterek w zakresie poprawności metodologicznej. Oceniając wydaną w sprawie opinię neurologa, Sąd I instancji podał, że skoro u odwołującego wystąpiło uszkodzenie tkanki miękkiej podudzia, to dokonując oceny procentowego uszczerbku na zdrowiu u w/w należało zastosować punkt 160 załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz. U. Nr 234, poz. 1974 ze zm.). Jednocześnie Sąd podniósł, że w punkcie 181 lit. tego załącznika znajduje się zapis „Uszkodzenie częściowe lub całkowite- w zależności od stopnia zaburzeń nerwu strzałkowego”. W ocenie Sądu Rejonowego, skoro biegły sądowy stwierdził u opiniowanego uszkodzenie częściowe nerwu strzałkowego, to podzielić należy jego stanowisko, że za punkt 181u należy się odwołującemu dodatkowe 10% uszczerbku na zdrowiu. Sąd I instancji nie podzielił natomiast wniosków wynikających z opinii biegłego sądowego specjalisty chirurgii ogólnej (k. 26), gdyż jego zdaniem, biegły ten w przeciwieństwie do biegłego neurologa zaniechał osobistego badania odwołującego, a przez to pozbawił się możliwości rzeczywistej oceny stanu rany wnioskodawcy. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji, powołując się na przepisy art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.) oraz przepisy obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji obwieszczenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej (M.P. z dnia 7 marca 2012 r. poz. 127), stwierdził, że przedstawiona przez biegłego neurologa opinia wskazuje na długotrwały uszczerbek na zdrowiu u wnioskodawcy, oszacowany na łączną wartość 15%. Mając to na uwadze, Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał odwołującemu prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 14 stycznia 2012 r. w wysokości odpowiadającej 15% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, tj. w kwocie 10.200 zł, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. Apelację od tego wyroku wywiódł organ rentowy. Zaskarżając orzeczenie w całości, zarzucił: 1) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego wskutek naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie oceny dowodów: a) w sposób sprzeczny z zasadami logiki i błędne przyjęcie, że urazy, jakich doznał ubezpieczony można łącznie zakwalifikować według punktu 160 i punktu 181 lit. u załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz. U. z 2002 r. Nr 234, poz. 1974 ze zm.), b) w sposób dowolny i przyjęcie za trafną ocenę stopnia uszczerbku na zdrowiu u wnioskodawcy w zakresie chirurgicznym dokonaną przez biegłego neurologa z jednoczesnym pominięciem opinii chirurgicznej (merytorycznie właściwej); 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a przez to niewłaściwe zastosowanie punkt 181 lit. u załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. i pominięcie uwagi wskazującej na właściwą wykładnię przepisów zawartej w tym załączniku, która jednoznacznie ustala przypadki zastosowania punktu 181. W petitum skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia odwołania. Jednocześnie, złożył wniosek o uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii wydanej przez innego biegłego z zakresu neurologii, celem zweryfikowania dotychczasowego błędnego stanowiska biegłego. W uzasadnieniu apelujący podniósł, że Sąd Rejonowy podzielił stanowisko zajęte przez biegłego sądowego z zakresu neurologii, pomijając sformułowane do opinii tego biegłego zarzuty i opinię biegłego chirurga. Wskazał, że według punktu 181 załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r., zgodnie z uwagą w nim zawartą, ocenie podlegają tylko uszkodzenia nerwów obwodowych, a w przypadkach współistnienia uszkodzeń kostnych, mięśniowych i nerwowych należy stosować ocenę według pozycji dotyczących uszkodzeń kończyn górnych i kończyn dolnych. W dalszej kolejności podał, że opinia biegłego neurologa, stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia sprawy, pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym, w szczególności z zapisami zawartymi w dokumentacji medycznej, tj. karcie informacyjnej z Oddziału Ratunkowego z dnia 14 stycznia 2012 r., gdzie zapisano w epikryzie: rana cięta 7 cm okolicy podudzia prawego, pełna ruchomość kończyny, bez zaburzeń ukrwienia i unerwienia. Wskazał w końcu, że biegły neurolog wypowiedział się co do urazu, który winien być przedmiotem oceny biegłego z zakresu chirurgii ogólnej. Sąd Okręgowy rozważył, co następuje: Apelacja zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.), ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Jak wynika z ust. 2 tego artykułu, za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy. W ust. 3 wskazano zaś, że długotrwały uszczerbek na zdrowiu to takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie. Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji (art. 11 ust. 4 powołanej ustawy). Szczegółowe zasady orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu oraz tryb postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku i wypłacaniu jednorazowego odszkodowania określone zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 234, poz. 1974 ze zm.)- branych przez Sąd pod uwagę według stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Integralną częścią tego rozporządzenia jest załącznik dotyczący oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Jednorazowe odszkodowanie w rozumieniu art. 11 ustawy wypadkowej nie jest odszkodowaniem sensu stricto, bowiem nie rekompensuje w pełni poniesionej szkody. Jednorazowe odszkodowanie jest wypłacane poszkodowanemu tylko raz i stanowi jedynie częściową kompensację szkód i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Mając na uwadze specyfikę spraw zainicjowanych odwołaniem od decyzji ZUS w przedmiocie jednorazowego odszkodowania, w których ocena wielkości uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem przy pracy odbywa się w oparciu o opinię specjalistów, w niniejszej sprawie zachodziła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego- w szczególności w kontekście zarzutów apelacji. W tym celu, Sąd Okręgowy dopuścił w sprawie dowód z opinii biegłych sądowych: lek. med. J. S.