Sygnatura akt II C 744/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2019 roku Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział II Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR del. Michał Chojna

§ 1i 2 k.c.

ustawodawca określił bowiem sankcję w postaci częściowej bezskuteczności czynności prawnej, przy czym jej treść jest odmienna od regulacji ogólnej ujętej w przepisie art. 58 § 3 k.c. Zgodnie z art.

§ 2k.c.

jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Oznacza to, że niedozwolone postanowienia umowne są nieskuteczne, przy czym ich brak mocy wiążącej z reguły nie ma wpływu na skuteczność umowy. Skutkiem abuzywności niektórych postanowień umownych jest więc związanie stron umową w pozostałym zakresie zgodnie z zasadą poszanowania autonomii woli stron. Nie przesądzając kwestii abuzywności kwestionowanych przez powodów zapisów umowy, stwierdzić należy, że nawet jeśli stanowią one klauzulę niedozwolone, to nie można zgodzić się z powodami, że w takiej sytuacji cała umowa jest nieważna. Przepis art. art.

§ 2k.c.

ma charakter szczególny w stosunku do przepisu art. 58 § 1 i 3 k.c. Skutkiem zastosowania klauzuli niedozwolonej jest brak związania zapisem o charakterze abuzywnym, nie zaś nieważność czynności prawnej. Kierując się powyższymi względami, Sąd doszedł do przekonania, że umowa kredytu z dnia 5 sierpnia 2014 roku jest ważna i w konsekwencji oddalił powództwo o ustalenie, o czym orzeczono w punkcie I wyroku. O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., zasądzając od powodów na rzecz pozwanego tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 5417 zł, na którą złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego, będącego radcą prawnym, obliczone w oparciu o § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804), oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W rozpoznawanej sprawie wysokość opłaty od pozwu wynosi 1000 zł, a to zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 a ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Powodowie zaś uiścili opłatę w kwocie 9000 zł. Kierując się treścią art. 80 ust. 1 cytowanej ustawy, Sąd w punkcie III wyroku nakazał powodom zwrócić kwotę 8000 zł tytułem nadpłaconej opłaty od pozwu ze środków Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Okręgowego w G. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. ZARZĄDZENIE (...)