Ponownie wnosił w nim o zawieszenie lub odroczenie przekazania, wskazując, że do czasu „… poprawy mojego stanu zdrowia leczenie zamierzam podjąć w warunkach wolnościowych…” ( vide: k.87 ). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu Apelacyjnego zażalenie okazało się bezzasadne. W pierwszej kolejności należało podkreślić, że skarżący nie kwestionował zasadności samej decyzji o przekazaniu, tym bardziej, że przed Sądem Okręgowym wyraził na to zgodę. Sąd odwoławczy nie znalazł przy tym podstaw do podważenia tego orzeczenia z urzędu. Odnośnie kwestionowanej części postanowienia to autor zażalenia najwyraźniej nie dostrzegł jego pkt 2, w którym to Sąd Okręgowy odroczył przekazanie do czasu wykonania wymienionych powyżej kar pozbawienia wolności i aresztu. Nie ma więc możliwości by nastąpiło to wcześniej. Z kolei w myśl art.
kpk jeżeli przekazanie osoby ściganej w terminie określonym w art.
kpk nie jest możliwe na skutek siły wyższej albo zagrożenia dla życia lub zdrowia tej osoby, osobę ściganą, o której mowa w § 1, przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu europejskiego w ciągu 10 dni od dnia upływu nowo ustalonego terminu przekazania. W doktrynie przyjmuje się ( vide: S. S. w Komentarz aktualizowany do art.609(n) kpk Wyd. LEX/el, teza 5 ), że cyt. przepis reguluje sytuację, gdy nie jest możliwe dotrzymanie terminu na skutek siły wyższej albo zagrożenia dla życia lub zdrowia osoby ściganej. Biorąc zatem pod uwagę cel omawianego przepisu oraz przyczyny niedotrzymania pierwotnego terminu, do których się on odnosi, należy przyjąć, że do przekazania powinno dojść w ciągu 10 dni od definitywnego ustania tych przyczyn. W takim razie właściwe organy państwa wydania (...) i państwa wykonania (...) powinny na nowo ustalić termin przekazania, który powinien przypadać nie później niż w ciągu 10 dni od ustania przyczyn wskazanych w art.
Obecnie nie ma jeszcze potrzeby do podejmowania działań przewidzianych w cyt. przepisie albowiem sąd I instancji i tak odroczył przekazanie w trybie określonym w art.607o § 1 kpk, tj. do czasu zakończenia odbywania kar wykonywanych wobec D. I.. Dopiero z upływem końca kary zaistnieje ewentualnie sytuacja, która jest przewidziana w przepisie art.
Jest to jednak uzależnione od wystąpienia w tym właśnie czasie stanu „ zagrożenia dla życia lub zdrowia” osoby ściganej. Podejmowanie w chwili obecnej jakichkolwiek działań jest więc jeszcze dalece przedwczesne. O kosztach obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie przepisów art.29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (tj. Dz.U. z 2009 roku, Nr 146, poz. 1188, ze zm.) w zw. z § 17 ust. 2 pkt 5 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 w zw. z § 2 ust. 1 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 roku, poz. 1714). Z tego też tytułu Sąd Apelacyjny zasądził na rzecz adw. K. M. kwotę 738 zł; (brutto – w tym 23 % VAT), jednocześnie na podstawie przepisu art.624 § 1 kpk zwalniając ściganego z obowiązku zwrotu kosztów postępowania odwoławczego z uwagi na jego obecną sytuację finansową. W świetle powyższych okoliczności, nie znajdując zatem podstaw do wzruszenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. M. Ś. Pouczenie: Niniejsze postanowienie jest prawomocne i wykonalne w pkt.1 Na podstawie art. 426 § 2 k.p.k. - od postanowienia w przedmiocie kosztów procesu, o których po raz pierwszy orzekał sąd odwoławczy, przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego w terminie 7 dni (od ogłoszenia lub doręczenia art. 460 k.p.k.) w pkt.2 i 3
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.