I C 2521/15

Sygn. akt I C 2521/15 UZASADNIENIE W pozwie z 7 stycznia 2015 r. A. W. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od A. T. kwoty 37.155,53 zł z ustawowymi odsetkami od 20 czerwca 2014 r. oraz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że zawiązała z pozwaną spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (...) z kapitałem zakładowym w wysokości 50.000 zł, składającym się z 500 równych udziałów po 100 zł każdy, z których powódka objęła 300 udziałów, zaś pozwana 200. Powódka była prezesem zarządu spółki, a pozwana do 25 czerwca 2012 r. jej wiceprezesem. Prowadzona przez spółkę na etapie jej organizacji działalność gospodarcza przyniosła straty, w wyniku których powstało zadłużenie z tytułu czynszu najmu lokalu, w którym spółka prowadziła działalność, na kwotę 166.300,03 zł (na dzień 15 czerwca 2012 r.), na poczet którego powódka z własnych środków zapłaciła 27.716.70 zł. Z pozostałej do zapłaty kwoty zadłużenia wierzyciel zwolnił spółkę z długu do wysokości 65.172,13 zł, którą to kwotę zapłaciła również powódka z własnych środków. Zdaniem strony powodowej, biorąc pod uwagę treść art. 13 § 1 k.s.h. pozwana winna partycypować w zadłużeniu spółki wymagalnym na 15 czerwca 2012 r. co najmniej proporcjonalnie do wysokości jej udziałów, tj. do kwoty 37.155,53 zł, i kwotę tę powinna na podstawie art. 376 k.c., zwrócić powódce. (pozew – k. 2-9) 23 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Tychach w sprawie o sygn. akt VI GN 31/15/1 wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodny z żądaniem pozwu. (nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym – k. 114) Pozwana złożyła sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz o powódki kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwana wskazała, że zgodnie z treścią art. 13 § 2 k.s.h. może odpowiadać za zobowiązania spółki jedynie do wartości niewniesionego wkładu na pokrycie udziałów, który to wkład wniosła zwalniając spółkę z długu wynoszącego 32.115,30 zł wobec (...) S.A. z tytułu nierozliczonych faktur za towary. W wyniku trójstronnego porozumienia pozwana przejęła towar spółki (...) i w całości spłaciła jej zobowiązania wobec spółki (...) S.A. Powyższe potwierdziła powódka składając przed Sądem Rejestrowym oświadczenie o pokryciu w całości wkładów na kapitał zakładowy. Ponadto zdaniem pozwanej wierzytelność, której dochodzi od niej pozwana powstała w momencie, w którym nie zasiadała już w zarządzie spółki, bowiem powódka udzieliła spółce pożyczek, z których ta spłaciła swoje zadłużenie po 25 czerwca 2012 r. Tym samym dłużnikiem powódki jest spółka (...), a nie pozwana. Pozwana wskazała, że w toczącej się przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy w Warszawie sprawie (sygn. akt IX GC 1947/14), w której spółka (...) dochodzi od niej 11.490 zł tytułem niepokrytych przez pozwaną udziałów w kapitale zakładowym spółki, złożyła oświadczenie o potrąceniu ww. kwoty z kwotą 32.115,30 zł. (sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 120-127) W piśmie procesowym datowanym 24 sierpnia 2015 r. powódka ograniczyła główne żądanie pozwu do kwoty 11.490 zł z ustawowymi odsetkami od daty doręczenia pozwu. Powódka przyznała, że udzieliła spółce (...) pożyczki w wysokości 112.698,19 zł, z której spółka spłaciła zadłużenie wobec swoich wierzycieli. Wskazała również, że 15 marca 2014 r. wypowiedziała spółce udzieloną pożyczkę i wezwała ją do zapłaty w terminie do 31 marca 2014 r., czego spółka nie uczyniła. Według powódki zadłużenie spółki (...) w stosunku do podmiotu wynajmującego jej lokal na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą powstało w okresie pełnienia przez pozwaną funkcji wiceprezesa zarządu półki. Strona powodowa wskazała, że pozwana odpowiada wobec niej na zasadzie art. 13 § 2 k.s.h. do wysokości niepokrytego wkładu, tj. do kwoty 11.490 zł solidarnie ze spółką (...). Powódka zmieniła tym samym podstawę faktyczną roszczenia opierając go na umowie pożyczki. Jednocześnie zaprzeczyła twierdzeniom pozwanej, jakoby ta pokryła dług spółki (...) w stosunku do (...) S.A. w wysokości 32.115,30 zł. (pismo procesowe powódki z 24 sierpnia 2015 r. – k. 171-177). 4 listopada 2015 r. Sąd umorzył postępowanie w części dotyczącej kwoty 22.665,53 zł. (postanowienie – k. 217). W piśmie procesowym datowanym 22 grudnia 2015 r., stanowiącym odpowiedź na pismo procesowe powódki z 24 sierpnia 2015 r., pozwana podniosła zarzut niedopuszczalności zmiany przez powódkę podstawy faktycznej powództwa. Według pozwanej powódka poprzez zmianę podstawy faktycznej powództwa próbuje pozwać ją o to samo co w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy w Warszawie (sygn. akt IX GC 1947/14). (pismo procesowe pozwanej z 22 grudnia 2015 r. – k. 231-233) Na rozprawie 27 lutego 2018 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie, a ponadto pełnomocnik powódki wniósł o zasądzenie kosztów procesu w wysokości 4.000 zł, na które składają się koszty przejazdu w kwocie 2.000 zł oraz wynagrodzenie w kwocie 2.000 zł, a także o zwrot uiszczonej opłaty od pozwu. (protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 448) Sąd uznał za ustalone następujące okoliczności: 8 grudnia 2010 r. A. T. i A. W. zawarły w formie aktu notarialnego umowę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która miała działać pod firmą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (§ 1 ust. 1 i 2 umowy). Kapitał zakładowy spółki strony ustaliły na 50.000 zł. Składał się on z 500 równych i niepodzielnych udziałów o wartości nominalnej 100 zł każdy (§ 1 ust. 1 umowy). Wpłaty na kapitał zakładowy mogły być dokonywane przez wspólników wkładem pieniężnym lub wkładem niepieniężnym (§ 1 ust. 4 umowy). Wspólnicy objęli udziały w kapitale zakładowym spółki w następujący sposób: A. T. objęła 200 udziałów o łącznej wartości 20.000 zł, a A. W. objęła 300 udziałów o łącznej wartości 30.000 zł (§ 7 ust. 1 umowy). Do składania oświadczeń oraz reprezentowania spółki na zewnątrz zarówno w przypadku zarządu jednoosobowego jak i zarządu wieloosobowego uprawniony był samodzielnie każdy powołany członek zarządu (§ 20 umowy). (umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – k. 11-15) A. T. i A. W., jako (...) sp. z o.o. powołali pierwszy zarząd dwuosobowy w osobach: A. W. jako prezesa zarządu i A. T. jako wiceprezesa zarządu. (akt notarialny – k. 15) A. W. w całości wniosła wkład pieniężny w wysokości 30.000 zł na pokrycie kapitału zakładowego spółki (...). A. T. wniosła wkład na pokrycie kapitału zakładowego w kwocie 8.510 zł poprzez zwolnienie z długu spółki (...) obciążającego ją względem (...) S.A. (okoliczności bezsporne) A. T. nigdy nie pokryła brakującego wkładu na kapitał zakładowy spółki (...) wynoszącego 11.490 zł, co uwidocznione jest w bilansie spółki. (zeznania świadka I. O. – protokół rozprawy z 19 kwietnia 2016 r. – k. 308-310, przesłuchanie A. W. w charakterze strony – protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 447). 10 grudnia 2010 r. (...) sp. z o.o. w organizacji wynajęła na pięć lat od (...) sp. z o.o. lokal w Centrum Handlowym (...) w R., w którym miała prowadzić działalność gospodarczą w postaci salonu odzieżowego z wiodącą marką B. (§ 1 lit. b i e, § 2 ust. 1 umowy najmu). Strony ustaliły czynsz na kwotę 35 euro + podatek VAT za 1m 2 lokalu, którego powierzchnia wynosiła 80,30 m 2 (§ 1 lit d i f umowy). (umowa najmu – k. 19-47, przesłuchanie A. W. w charakterze strony – protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 447) W wynajmowanym lokalu usługowym spółka (...) prowadziła salon odzieżowy, w którym sprzedawała m.in. towary nabywane od (...) S.A. Prowadzona przez spółkę (...) działalność gospodarcza od samego początku przynosiła straty, w związku z czym nie była ona w stanie uiszczać czynszu za najem lokalu usługowego, w którym prowadziła salon odzieżowy. (przesłuchanie A. W. w charakterze strony – protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 447) 5 sierpnia 2011 r. (...) sp. z o.o. w organizacji złożyła wniosek o rejestrację spółki w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Do wniosku dołączono m.in. oświadczenie wszystkich członków zarządu spółki z 23 grudnia 2010 r., że wkłady na pokrycie kapitału zakładowego zostały w całości wniesione (postanowienie – k. 18). Powyższe oświadczenie nie odpowiadało prawdzie, bowiem kapitał zakładowy spółki nigdy nie został pokryty w całości. (zeznania świadka I. O. – protokół rozprawy z 19 kwietnia 2016 r. – k. 308-310, przesłuchanie A. W. w charakterze strony – protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 447). 29 sierpnia 2011 r. Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach, Wydział VIII Gospodarczy Krajowego Rejestru Karnego odmówił (...) sp. z o.o. wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego z uwagi na upływ sześciomiesięcznego terminu pomiędzy zawiązaniem spółki a złożeniem wniosku o jej wpis do ww. Rejestru. (postanowienie – k. 18). 15 czerwca 2012 r. (...) sp. z o.o. oraz (...) sp. z o.o. w organizacji w likwidacji w drodze porozumienia rozwiązały umowę najmu z 10 grudnia 2010 r. z przyczyn leżących po stronie najemcy. Spółka (...) uznała istnienie zadłużenia z tytułu ww. umowy najmu w postaci zaległych czynszów na kwotę 166.300,03 zł, którą to kwotę zobowiązała się uregulować w miesięcznych ratach wynoszących 9.238,90 zł. Pierwsza rata miała być płatna do 31 lipca 2012 r. (§ 1 ust. 3 i 6, § 2 ust. 1 porozumienia). (porozumienie z 15 czerwca 2012 r. – k. 48-51, zeznania świadka I. O. – protokół rozprawy z 19 kwietnia 2016 r. – k. 308-310, przesłuchanie A. W. w charakterze strony – protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 447) Na poczet powyższego zadłużenia (...) sp. z o.o. w organizacji w likwidacji 25 lipca 2012 r., 30 sierpnia 2012 r. i 28 września 2012 r. zapłaciła na rzecz (...) sp. z o.o. kwoty po 9.238,90 zł. (potwierdzenia przelewów – 52-54, zeznania świadka I. O. – protokół rozprawy z 19 kwietnia 2016 r. – k. 308-310). 25 czerwca 2012 r. A. T. złożyła oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji wiceprezesa zarządu spółki (...). (oświadczanie – k. 64). W posiadaniu spółki (...) pozostał niesprzedany przez nią towar pochodzący od (...) S.A., za który spółka (...) nie zapłaciła. Spółki te uzgodniły, że (...) S.A. odbierze od niej ww. towar pod warunkiem jego dalszej odsprzedaży A. T., która prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą (...). (pismo (...) S.A. – k. 81, zeznania świadka I. H. – protokół rozprawy z 31 sierpnia 2016 r. – k. 396-397, przesłuchanie A. W. w charakterze strony – protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 447) 30 czerwca 2012 r. (...) S.A. odebrała od spółki (...) ww. towar, wystawiając stosowne faktury korygujące i następnie 16 lipca 2012 r. sprzedała go A. T. za cenę 32.115,30 zł, którą kupująca uiściła 13 grudnia 2012 r. (pismo (...) S.A. – k. 81, faktury korygujące – k. 82-109, zeznania świadka I. O. – protokół rozprawy z 19 kwietnia 2016 r. – k. 308-310, przesłuchanie A. W. w charakterze strony – protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 447) 6 sierpnia 2013 r. A. T. została wezwana przez zarząd spółki R. do zapłaty w terminie do 31 sierpnia 2013 r. kwoty 11.490 zł na pokrycie przysługujących jej udziałów w kapitale spółki. (wezwanie wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 137-138) A. T. odmówiła zapłaty ww. kwoty. (okoliczność bezsporna) Powództwo spółki (...) przeciwko A. T. o zapłatę kwoty 11.490 zł tytułem niepokrytego przez nią wkładu do spółki, zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 17 października 2017 r. (sygn. akt XXIII Ga 1202/17). 23 stycznia 2014 r. (...) sp. z o.o. w organizacji w likwidacji przelała na rzecz kancelarii prawnej reprezentującej (...) sp. z o.o. kwotę 64.172,13 zł tytułem spłaty zadłużenia. (potwierdzenie przelewu – k. 72, zeznania świadka I. O. – protokół rozprawy z 19 kwietnia 2016 r. – k. 308-310, przesłuchanie A. W. w charakterze strony – protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 447) 24 stycznia 2014 r. (...) sp. z o.o. oraz (...) sp. z o.o. w organizacji w likwidacji i A. W. (występująca w roli dłużnika solidarnego) zawarły porozumienie, w którym określiły aktualny stan zadłużenia spółki (...) na kwotę 130.344,25 zł. Jednocześnie na skutek jednorazowej spłaty należności w wysokości 64.172,13 zł, (...) sp. z o.o. zwolniła ww. dłużników z pozostałej części zadłużenia. (porozumienie z 24 stycznia 2014 r. – k. 67-70, zeznania świadka I. O. – protokół rozprawy z 19 kwietnia 2016 r. – k. 308-310, przesłuchanie A. W. w charakterze strony – protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 447) Środki pieniężne, które posłużyły do spłaty zadłużenia spółki (...) wobec (...) sp. z o.o. pochodziły z udzielonych począwszy od 11 lipca 2012 r. spółce (...) przez A. W. pożyczek. (historia rachunku bankowego – k. 55-63, oświadczenia – k. 149-154, zeznania świadka I. O. – protokół rozprawy z 19 kwietnia 2016 r. – k. 308-310, przesłuchanie A. W. w charakterze strony – protokół rozprawy z 27 lutego 2018 r. – k. 447) 15 marca 2014 r. A. W. wypowiedziała spółce (...) udzielone jej pożyczki i wezwała ją do zwrotu pożyczonych kwot w terminie do 31 marca 2014 r. (okoliczność bezsporna) Pismem datowanym 17 listopada 2014 r. A. W. wezwała A. T. do zapłaty kwoty 37.155,53 zł w terminie do 30 listopada 2014 r. tytułem zadłużenia spółki (...), który pokryła, a w którym powinna partycypować A. T.. (wezwanie wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 110-111) A. T. odmówiła zapłaty ww. kwoty. (okoliczność bezsporna) Powyższe ustalenia zostały poczynione na podstawie ww. dowodów, które Sąd w uznał za wiarygodne i zdatne do ukształtowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu za wiarygodny należy uznać materiał dowodowy w postaci przedstawionych przez strony dokumentów. Ich treść, z jednym wyjątkiem, nie była kwestionowana przez strony. Wyjątek ten dotyczył oświadczenia członków zarządu dołączonego do wniosku spółki (...) o jej wpis do rejestru przedsiębiorców, na które to oświadczenie powołał się w uzasadnieniu postanowienia z 29 sierpnia 2011 r. Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach. Z oświadczenia tego miałoby wynikać, że wkłady na pokrycie kapitału zakładowego spółki zostały w całości wniesione. Okoliczności tej, tj. pokrycia całości kapitału zakładowego, nie kwestionowała pozwana, natomiast zaprzeczyła jej powódka. Powyższa okoliczność była główną okolicznością sporną między stronami niniejszego postępowania. Bezspornym między stronami był natomiast fakt zawarcia przez nie umowy spółki, a następnie powstania po jej stronie zadłużenia związanego z zapłatą czynszu za najem lokalu, w którym prowadziła salon odzieżowy, które zostało spłacone ze środków pochodzących z pożyczki udzielonej spółce (...) przez powódkę. Sąd dał wiarę twierdzeniom A. W., że pozwana nigdy nie pokryła brakującego wkładu na kapitał zakładowy spółki (...) wynoszącego 11.490 zł. Fakt przeciwny pozwana wywodziła z treści ww. oświadczenia dołączonego do wniosku o wpis przedmiotowej spółki do rejestru przedsiębiorców oraz z faktu pokrycia wkładu poprzez zwolnienie spółki z długu wynoszącego 32.115,30 zł, którą to kwotę spółka była dłużna (...) S.A. z tytułu nierozliczonych faktur za towary. Oświadczenie określone w art. 167 § 1 pkt 2 ksh jest oświadczeniem wiedzy, podlega zatem weryfikacji z punktu widzenia zgodności z rzeczywistością, która może być dowodzona lub obalana stosownymi dowodami. Już z samego faktu powoływania się przez pozwaną na okoliczność zwolnienia spółki (...) z długu wobec (...) S.A. na kwotę 32.115,30 zł, co miało nastąpić w połowie 2012 r., i w czym pozwana upatrywała pokrycia przypadającego na nią wkładu w kapitale zakładowym spółki, wynika, że treść oświadczenia z 23 grudnia 2010 r., o tym że wkłady na pokrycie kapitału zakładowego zostały w całości wniesione, które zostało dołączone do wniosku z 5 sierpnia 2011 r. o rejestrację spółki (...) w rejestrze przedsiębiorców, nie odpowiada prawdzie. Wynika to z porównania dat zajścia obu zdarzeń - przecież strony nie mogły oświadczyć, że pokrycie kapitału zakładowego nastąpiło wskutek zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło, i które, zakładając umiarkowane zaledwie powodzenie w działalności spółki, nie miało nastąpić. Gdyby natomiast wkład został wniesiony przed dniem 23 grudnia 2010 r., to zbytecznym byłoby powoływanie się przez pozwaną na inną, późniejszą okoliczność, z której wynikałoby również wniesienie przez nią wkładu na kapitał zakładowy. Co więcej w aktach sprawy nie znajduje się żaden dowód, w szczególności potwierdzenie przelewu, mogące udokumentować twierdzenie pozwanej, że przed 23 grudnia 2010 r. wniosła ww. wkład w wysokości 20.000 zł. Konkludując – poprzez powołanie się na okoliczność pokrycia objętych udziałów w spółce poprzez zwolnienie spółki z długu w 2012 r. pozwana sama potwierdziła, że udziałów tych nie pokryła pod koniec roku 2010 r., a co za tym idzie potwierdziła wersję powódki, że złożone w sądzie rejestrowym oświadczenie nie odpowiadało prawdzie. Nie sposób było również przyjąć, za pozwaną, że zwolniła ona z długu spółkę (...), bowiem w sprawie niniejszej do takiego przejęcia długu (w rozumieniu art. 519 § 1 k.c.) w rzeczywistości nie doszło, o czym w dalszej części uzasadnienia. Tym samym pozwana nie udowodniła okoliczności, które miały stanowić według niej podstawę do przyjęcia, że wniosła wkład na kapitał zakładowy, w brakującej kwocie 11.490 zł. Fakt niepokrycia przez pozwaną wkładu na kapitał zakładowy spółki (...) potwierdziła ponadto świadek I. O., która prowadziła księgi rachunkowe tej spółki i niewątpliwie miała rozeznanie w jej sytuacji majątkowej. Nadanie powiązania zwrotu towaru (...) S.A. i następczego jego nabycia przez pozwaną znaczenia czynności wniesienia wkładu do spółki (...) nie wynika również z zeznań świadka I. H.. Powiązanie zwrotu towaru przez spółkę z jej odkupieniem przez pozwaną nie oznacza, że pomiędzy powódką a pozwaną doszło do porozumienia, co do zaliczenia zapłaty przez tę ostatnią ceny za towar na poczet wkładu do spółki. Powódka myli się jedynie co do kwestii sposobu wniesienia wkładów na objęcie udziałów w kapitale zakładowym spółki, twierdząc że mogło to nastąpić jedynie w formie pieniężnej. Z § 1 ust. 4 umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wynika natomiast, że wpłaty na kapitał zakładowy mogły być dokonywane przez wspólników wkładem pieniężnym lub wkładem niepieniężnym. Zatem pozwana miała możliwość objęcia swoich udziałów, poprzez wniesienie wkładu niepieniężnego, jakim mogło być zwolnienie spółki z długu, co też uczyniła w zakresie kwoty 8.510 zł. Sąd w całości za wiarygodne uznał zeznania świadków w osobach I. O. i I. H.. W treści ich zeznań brak było nieścisłości, przeinaczeń w stosunku do przedłożonych dokumentów, treści ewidentnie irracjonalnych, sprzecznych z logiką i zdrowym rozsądkiem. Wręcz przeciwnie treść ich zeznań znalazła odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, zarówno w dowodach z dokumentów, jak i przesłuchaniu powódki w charakterze strony. Sąd zważył, co następuje: Powódka dochodziła od pozwanej zwrotu pożyczki udzielonej spółce (...), której obie były wspólniczkami. Kwota jaką powódką żądała tytułem zwrotu pożyczki została przez nią ograniczona do wysokości niewniesionego przez pozwaną wkładu na pokrycie objętych przez nią udziałów, tj. 11.490 zł (art. 13 § 2 k.s.h.). Istotą sporu było twierdzenie pozwanej, że w całości pokryła ona objęte przez nią udziały o wartości 20.000 zł. Przy czym strony nie pozostawały w sporze, co do faktu pokrycia udziałów o wartości 8.510 zł. Pozostała kwota 11.490 zł, której zapłaty powódka dochodziła w niniejszym postępowaniu, została według pozwanej wniesiona tytułem wkładu na pokrycie objętych przez nią udziałów w spółce poprzez zwolnienie tej spółki z długu wobec (...) S.A., co odbyło się poprzez zwrot niesprzedanego przez spółkę (...) towaru sprzedającemu, tj. (...) S.A., pod warunkiem jego dalszego odkupienia przez pozwaną. Ponadto powódka podniosła zarzuty natury procesowej: pierwszy dotyczący zawisłości sporu, a ostatecznie powagi rzeczy osądzonej z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy w Warszawie postępowanie w sprawie o sygn. akt IX GC 1947/14, w której spółka (...) dochodziła od niej 11.490 zł tytułem niepokrytych przez pozwaną udziałów w kapitale zakładowym spółki; drugi zarzut dotyczył niedopuszczalnej zmiany powództwa. Zarzuty natury procesowej należało rozważyć w pierwszej kolejności. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalnej zmiany powództwa, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 193 § 1 k.p.c. zmiana powództwa jest dopuszczalna, jeżeli nie wpływa na właściwość sądu. Z treści powyższego artykułu nie wynika, aby zabraniał on czy to zmiany samego żądania, czy to jego podstawy faktycznej, czy też obu tych elementów. Zmianę powództwa wykluczać mogą ponadto przepisy szczególne (art. 495 § 1 k.p.c., art. 505 4 § 1 k.p.c.), które nie znajdowały w sprawie zastosowania. Jedynym warunkiem dopuszczalności takiej zmiany jest, aby nie wpływała ona na właściwość sądu. Założeniem zmiany powództwa jest jednakże ciągłość postępowania, co wyklucza możliwość zmiany powództwa prowadzącej do zastąpienia dotychczasowego powództwa nowym, niemającym z nim żadnego związku i tym samym utratę przez dotychczas zgromadzony materiał dowodowy jakiegokolwiek znaczenia dla zmienionego powództwa (M. Manowska (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Art. 1-505