XIV C 479/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2020 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu XIV Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Pile w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Marcin Garcia Fernandez Protokolant: p.o. stażysty Anita Brzychczy po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. w Pile na rozprawie sprawy z powództwa (...) Banku (...) z siedzibą w B. (Szwecja) przeciwko R. Ł. o zapłatę I. zasądza od pozwanego R. Ł. na rzecz powoda (...) Banku (...) z siedzibą w B. 13.478,78 (trzynaście tysięcy czterysta siedemdziesiąt osiem i 78/100) zł z odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 24 stycznia 2020 r. do dnia zapłaty; II. w pozostałym zakresie powództwo oddala; III. zasądza od powoda na rzecz pozwanego 3.431 zł (trzy tysiące czterysta trzydzieści jeden) zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Marcin Garcia Fernandez UZASADNIENIE (...) Bank (...) z siedzibą w B. (Szwecja) w pozwie złożonym 24 stycznia 2020 r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym wniósł o zasądzenie od pozwanego R. Ł. na swoją rzecz 114.320,89 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że 16 lipca 2019 r. zawarł z pozwanym umowę o kredyt. Pozwany nie wywiązywał się z obowiązku spłaty, w związku z czym wypowiedział mu umowę, stawiając z dniem 22 lipca 2019 r. całą należność w stan wymagalności. Domaga się zasądzenia należności głównej w wysokości niespłaconego kapitału w kwocie 114.320,89 zł oraz dalszych odsetek od dnia wniesienia pozwu. Postanowieniem z 30 marca 2020 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził brak podstaw do rozpoznania sprawy w postępowaniu upominawczym i przekazał sprawę do Sądu Okręgowego w Poznaniu (k. 7). Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 21 kwietna 2020 r. Sąd uwzględnił w całości powództwo (k. 53). W ustawowym terminie pozwany wniósł sprzeciw, w którym domagał się oddalenia powództwa i zasądzenie na swoja rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Oparł go na zarzutach niewykazania umocowania pełnomocnika powoda do reprezentowania powoda, niewykazania roszczenia, nieistnienia wierzytelności powoda i niewymagalności roszczenia (k. 60-67). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) Bank (...) z siedzibą w B. w Szwecji, prowadzący działalność gospodarczą w Polsce przez swój oddział z siedzibą w G. (nazywany dalej Bankiem) i pozwany R. Ł. 13 sierpnia 2018 r. zawarli umowę o kredyt gotówkowy nr (...) (nazywaną dalej umową). Na jej mocy powód udzielił pozwanemu kredytu na dowolny cel konsumpcyjny w wysokości 100.000 zł, a pozwany zobowiązała się go spłacić w 108 miesięcznych ratach, z których pierwszą w wysokości 1.601,44 zł a pozostałe w kwotach wynikających z harmonogramu, przy czym raty miały być płatne do 10 dnia każdego miesiąca (§ 1, 2, 3 ust. 1 i 5 oraz 11 ust. 2 umowy). Za udzielenie kredytu została ustalona prowizja w wysokości 20.000 zł, która także została skredytowana (3 ust. 6 umowy). W umowie zastrzeżono zmienne oprocentowanie kredytu (§ 3 ust. 3 umowy). Przewidziano też, że w razie opóźnienia kredytobiorcy w regulowaniu zobowiązań z niej wynikających, Bank będzie uprawniony do pobierania od kwoty niespłaconych w terminie należności odsetek w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie (§ 5 ust. 4 umowy). W umowie kredytu określono także przesłanki i sposób jej wypowiedzenia. W szczególności wskazano, że Bank ma prawo dokonać wypowiedzenia, przy zachowaniu trzydziestodniowego terminu, dopiero wówczas, gdy kredytobiorca nie zapłaci w terminach rat stanowiących łącznie co najmniej 5 % Całkowitej Kwoty Kredytu, a takie zadłużanie utrzyma się co najmniej przez 1 miesiąc, pod warunkiem wcześniejszego wezwania przez Bank do zapłaty zaległości w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych i braku spłaty w tym terminie (§ 12 ust. 2 umowy). Całkowita Kwota Kredytu została w § 3 ust. 1 umowy określona na 100.000 zł. (twierdzenia powoda, k. 4-5, 12-15, przyznane przez pozwanego, k. 108) Pozwany otrzymał kwotę kredytu. Początkowo spłacał go w kwotach przewidzianych w umowie, jednakże począwszy od maja 2019 r. trwale zaprzestał spłat. (twierdzenia powoda, k. 79, 89 przyznane przez pozwanego, k. 108, 116) W związku z powstałą zaległością, 22 maja 2019 r. powód sporządził pismo do pozwanego z wezwaniem do niezwłocznej zapłaty kwoty 1.700,32 zł, a następnie 9 czerwca 2019 r. pismo z wezwaniem pozwanego do zapłaty 3.404,91 zł zadłużenia w terminie 14 dni roboczych oraz z informacją, że może w tym terminie złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Nie ma podstaw do przyjęcia, że pisma te zostały wysłane na adres pozwanego. W piśmie z 21 czerwca 2019 r. powód złożył oświadczenie o wypowiedzeniu pozwanemu umowy kredytu, powołując się na nieterminową spłatę przez niego zobowiązań. Pismo zostało wysłane pozwanemu listem poleconym 21 czerwca 2019 r. i doręczone mu 24 czerwca 2019 r. W chwili sporządzania tego pisma zadłużenie pozwanego nie przekraczało 4.000 zł. (dowód: wezwania do zapłaty, k. 85 i 86, odpis kart księgi nadawczej, k. 91, wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej SA umożliwiającej śledzenie przesyłek, k. 93, rozliczenie umowy kredytu, k. 89-90) Na dzień 10 lipca 2019 r. zadłużenie pozwanego z tytułu kapitału wynosiło 2.228,78 zł. (dowód: rozliczenie umowy kredytu, k. 89-90) Powyższych ustaleń Sąd dokonał w dużej mierze w oparciu o zgodne twierdzenia stron. W myśl art. 229 k.p.c., nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. Na tej podstawie Sąd przyjął bez dowodów te fakty, które podniesione przez powoda zostały potwierdzone przez pozwanego, gdyż to jego przyznanie nie wywoływało żadnych wątpliwości. Pozostałe ustalenia Sąd poczynił w oparciu o dokumenty prywatne. Zostały one złożone w odpisach poświadczonych za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym. Zgodnie z art. 129 § 3 k.p.c., zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa ma charakter dokumentu urzędowego. W związku z tym dokonane przez pełnomocnika powoda poświadczenia wierności oryginałom odpisów dokumentów korzystały z domniemania zgodności treści z prawdą (art. 244 § 1 k.p.c.). Domniemanie to nie zostało przez pozwaną obalone. W związku z tym należało przyjąć, że odpisy dokumentów są zgodne z oryginałami. Dokumenty prywatne złożone w odpisach nie budziły wątpliwości co do swojej autentyczności i co do zgodności treści z prawdą, jak też nie były w tym zakresie podważane. Dlatego Sąd uznał je za w pełni godne zaufania. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu pozwanego, że z powodu zbyt uproszczonej formy podpisów pełnomocnika powoda, którymi poświadczał on zgodność odpisów składanych dokumentów z oryginałem, nie spełniają one ustawowego wymogu, w związku z czym kopie dokumentów nie mogą korzystać ze statusu odpisów i są jedynie kserokopiami. Istotnie podpis pełnomocnika powoda na klauzulach uwierzytelniających kopie dokumentów ma bardzo uproszczoną postać. Jednak w sytuacji, gdy klauzule te są uzupełnione pieczęcią imienną pełnomocnika, jak też nie ma podstaw do jakichkolwiek wątpliwości co do tego, czy te podpisy pochodzą spod jego ręki i do tego pozwany nie zgłosił zarzutów, które wywoływałyby zastrzeżenia co do istnienia oryginalnych dokumentów o formie i treści wynikającej z tak sporządzonych odpisów, Sąd uznał podpisy pełnomocnika powoda na klauzulach uwierzytelniających za wystarczające dla spełnienia wymogów z art. 129 § 3 k.p.c. Nie było podstaw do ustalenia, że powód wysłał na adres pozwanego wezwania do zapłaty z 22 maja 2019 r. i 9 czerwca 2019 r., gdyż pozwany zaprzeczył ich otrzymaniu (k. 66, 109v), a powód nie przedstawił żadnych dowodów nie tylko na fakt doręczenia, ale nawet na fakt ich wysłania na adres pozwanego. Nie można więc wykluczyć, że przez pomyłkę nie zostały w ogóle wysłane albo, że wysłano je do niewłaściwego adresata lub na niewłaściwy adres. Sąd zważył, co następuje: Powód dochodził roszczenia o zaspokojenie swojej wierzytelności z tytułu zawartej z pozwanym umowy kredytu. Dokonane w sprawie ustalenia potwierdziły, że strony łączyła umowa o kredyt gotówkowy z 13 sierpnia 2018 r. nr (...), na mocy której pozwany otrzymał określoną ilość środków pieniężnych i był zobowiązany do ich zwrotu w sposób i na warunkach w niej ustalonych. Od maja 2019 r. pozwany nie wywiązywał się z tego obowiązku, w związku czym powód wypowiedział mu umowę na mocy postanowień jej § 12 ust.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.