Zgodnie z art.
jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że czyn popełniony przez Pozwaną, będący faktyczną podstawą powództwa, stanowi występek opisany w art. 217 § 1 k.k. Zgodnie art. 217 § 1 k.k., kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Dochodzenie w sprawie spowodowania u Powódki naruszenia czynności narządów ciała na okres trwający dłużeni niż 7 dni (tj. czyn z art. 157 § 1 k.k.) zostało umorzone wobec braku znamion czynu zabronionego. Prokurator umorzył postępowanie pomimo przyjęcia, że czyn stanowił przestępstwo naruszenia nietykalności cielesnej, stwierdzając brak interesu społecznego w objęciu go ściganiem z urzędu. Natomiast Powódka nie wystąpiła z prywatnym aktem oskarżenia przeciwko Pozwanej. Nie stoi to jednak na przeszkodzie, by sąd cywilny po dokonaniu własnych ustaleń samodzielnie ustalił, że zostało popełnione przestępstwo (vide: wyrok Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt III CSK 193/08). Pozwana uderzyła Powódkę, czym spowodowała naruszenie jej nietykalności cielesnej. Działanie Pozwanej było bezprawne i w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi żadna z okoliczności wyłączających odpowiedzialność karną pozwanej. Uprawione jest zatem twierdzenie strony powodowej, że podstawę faktyczną powództwa stanowi występek opisany w art. 217 § 1 k.k. Nie objęcie go ściganiem z urzędu przez prokuratora nie sprawia, że czyn Pozwanej nie stanowił występku. To zgodnie z art.
oznacza, że roszczenie Powódki o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowana dowiedziała się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Podstawę prawną roszczenia Powódki o zapłatę odszkodowania i zadośćuczynienia stanowi art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 444 § 1 zd. 1 k.c. W myśl wskazanych przepisów w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zgodnie z wypracowanymi w judykaturze kryteriami, zmierzającymi do zobiektywizowania zasad przyznawania zadośćuczynień przy uwzględnieniu indywidualnej sytuacji stron, należy wziąć pod uwagę stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, trwałość obrażeń, prognozy na przyszłość, wiek poszkodowanego, skutki w zakresie życia osobistego oraz zawodowego, konieczność wyrzeczenia się określonych czynności życiowych, korzystania z pomocy innych osób, czy wreszcie stopień przyczynienia się poszkodowanego i winy sprawcy szkody. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wskutek zdarzenia z dnia 22 kwietnia 2016 r. Powódka doznała otarć naskórka powłok twarzy, które nie spowodowały naruszenia czynności narządu ciała ani rozstroju zdrowia, co podkreślono w opinii sądowo-lekarskiej sporządzonej na potrzeby dochodzenia prowadzonego na skutek zawiadomienia złożonego przez Powódkę. Z pewnością samo zdarzenie z dnia 22 kwietnia 2016 r. wiązało się dla Powódki z negatywnymi przeżyciami psychicznymi, jednak nie spowodowało u niej uszkodzenia ciała, ani rozstroju zdrowia. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec braku ziszczenia się przesłanek uzasadniających przyznanie powódce zadośćuczynienia na podstawie art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 444 § 1 zd. 1 k.c., powództwo w zakresie dochodzonego zadośćuczynienia podlegało oddaleniu w całości. Podkreślenia wymaga i to, że obie strony brały czynny udział w zajściu z 22.04.2016 r. Jak bowiem zeznał świadek A. K., obie kobiety krzyczały na siebie, kłóciły się i szarpały. W żaden sposób nie usprawiedliwia to zachowania Pozwanej, która Powódkę uderzyła. Jednak zachowanie Powódki również było prowokacyjne i konfrontacyjne. W rozpoznawanej sprawie Powódka dochodziła odszkodowania w kwocie 1377 złotych, na którą składały się koszt wymiany okularów w wysokości 1300 zł, koszt porady lekarskiej w wysokości 40 zł i koszt transportu w kwocie 37 zł. Stosownie do przepisu art. 415 k.c., kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę zobowiązany jest do jej naprawienia. Przesłankami pozwalającymi na przyjęcie powyższej odpowiedzialności są: powstanie szkody, zdarzenie, z którym ustawa wiąże obowiązek odszkodowawczy oraz związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem a szkodą – tj. szkoda ma być zwykłym następstwem zdarzenia. Wina podmiotu odpowiedzialnego ma miejsce wówczas, gdy mamy kumulatywnie do czynienia z bezprawnym zachowaniem, złym zamiarem - w postaci świadomości lub chęci wyrządzenia szkody, bądź niedbalstwem - w postaci niedołożenia należytej staranności wymaganej w danych okolicznościach, przy jednoczesnym braku ustawowych okoliczności wyłączających winę. Zachowanie jest bezprawne, jeżeli pozostaje w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym, przez który należy rozumieć nie tylko obowiązujące ustawodawstwo, ale także obowiązujące w społeczeństwie zasady współżycia społecznego (por. wyrok SN z 26.03.2003, III CKN 1370/00). Zachowanie pozwanej polegające na uderzeniu powódki i zerwaniu jej z twarzy okularów z pewnością było zachowaniem bezprawnym, zaś uszkodzenie okularów Powódki pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem. Niewątpliwie bowiem w trakcie zdarzenia z dnia 22 kwietnia 2016 r. Pozwana uszkodziła należące do Powódki okulary korekcyjne. Odpowiedzialność z art. 415 k.c. obejmuje zwykłe następstwa zdarzenia, wobec czego Pozwana zobligowana jest do zwrócenia Powódce kosztów wymiany oprawek i przełożenia szkieł. Oceniając wysokość szkody, Sąd oparł się na wartości ustalonej przez biegłego do spraw wyceny ruchomości w toku dochodzenia, gdyż powódka nie wykazała, że koszt naprawienia szkody opiewał na wskazaną w pozwie kwotę 1300 zł. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, natomiast obowiązek przedstawienia dowodów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronach (por. art. 3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c.). Istota ciężaru przedstawienia materiału dowodowego sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Powódka nie zdołała wykazać, że uszkodzone mienie posiadało wartość wskazaną w pozwie oraz że wskutek zdarzenia z dnia 22 kwietnia 2016 r. doszło do uszkodzenia szkieł w okularach korekcyjnych. Należy wskazać, że z załączonych do pozwu potwierdzeń zapłaty kartą w sklepie (...) wzrok” kwoty 500 zł i 800 zł (k. 12) nie wynika, czego dotyczył ten zakup. Powódka przedstawiła jedynie potwierdzenia płatności kartą w sklepie optycznym na łączną kwotę 1300 zł. Z przedstawionych rachunków nie wynika, za co zostało zapłacone. Z analizy biegłego wynika, że zakup zwykłych oprawek do okularów, nie sygnowanych logo żadnej znanej firmy (a takie miała Powódka w dacie szkody) to koszt 200 złotych. Z doświadczenia życiowego wynika również, że za taką cenę można nabyć nowe oprawki. Nie ma żadnego dowodu, że szkła korekcyjne nie mogły zostać przełożone do nowych oprawek. Z protokołu oględzin nie wynika, by szkła zostały porysowane lub potłuczone. Powódka nie przedstawiła też dowodu, że z innych przyczyn nie mogły być ponownie zamontowane. Z zeznań Powódki i złożonych rachunków wynika niewątpliwie, że w związku ze zdarzeniem, poszkodowana zmuszona była do skorzystania z odpłatnej porady lekarskiej, której koszt wyniósł 40 zł oraz poniosła koszt przejazdu do placówki medycznej w kwocie 37 zł. Wobec powyższego Sąd uznał za zasadne zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki odszkodowania w łącznej wysokości 317 zł, na którą składa się koszt naprawy okularów w wysokości 240 zł, koszt porady lekarskiej w wysokości 40 zł i koszt przejazdu w kwocie 37 zł. Dalej idące powództwo o odszkodowanie podlegało oddaleniu jako nieudowodnione. Rozstrzygnięcie w przedmiocie odsetek za opóźnienie w zapłacie odszkodowania swoją podstawę prawną znajduje w art. 481 § 1 i 2 k.c. Powódka domagała się zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od dochodzonych pozwem kwot od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 165 § 2 k.p.c. oddanie pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Stempel pocztowy na przesyłce zawierającej pozew był nieczytelny, wobec czego na rozprawie w dniu 5 czerwca 2020 r. pełnomocnikowi Powódki udzielono 7-dniowego terminu do złożenia dowodu nadania w urzędzie pocztowym. W odpowiedzi pełnomocnik Powódki wskazał, że nie dysponuje dowodem nadania pozwu, jednak z informacji ze strony internetowej poczty polskiej wynika, iż przesyłka została nadana 23 kwietnia 2019 r., nie załączył jednak wydruku z przedmiotowego serwisu. Wobec niewykazania przez Powódkę, kiedy przesyłka z pozwem została nadana w urzędzie pocztowym, Sąd przyjął, że powództwo zostało wytoczone najpóźniej z chwilą wpływu pozwu do Sądu, tj. 26 kwietnia 2019 r. i zasądził odsetki od odszkodowania od dnia 26 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty. Powódka w niniejszej sprawie domagała się zasądzenia od Pozwanej świadczenia w łącznej wysokości 5377 zł, Sąd zasądził natomiast na jej rzecz 317 zł. Roszczenie Powódki zostało uwzględnione w niespełna sześciu procentach co, na podstawie art. 100 k.p.c., uzasadniało obciążenie jej obowiązkiem zwrotu całości kosztów procesu poniesionych przez Pozwaną. Na koszty procesu poniesione przez stronę pozwaną składają się: koszt wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 1800 zł (zgodnie z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. - Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.