III Cz 411/20

(1)(W.) i I. W. z udziałem M. K., J. W. (W.), K. K., M. C., G. W., E. W., A. W., M. W. i K. W. o stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia własności nieruchomości na skutek zażalenia uczestników postępowania M. K. i K. K. na postanowienie Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt I Ns 519/18 postanawia: 1. oddalić zażalenie; 2. zasądzić solidarnie od uczestników postępowania M. K. i K. K. na rzecz wnioskodawców W. W.

(1)i I. W. solidarnie kwotę 225 zł (dwieście dwadzieścia pięć złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. SSO Marcin Rak SSO Leszek Dąbek SSO Henryk Brzyżkiewicz Sygn. akt III Cz 411/20 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Gliwicach w postanowieniu z dnia 26 02 2020r. stwierdził, że J. i K. małżonkowie W. na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej, nabyli przez zasiedzenie z dniem 3 10 1983r. prawo własności nieruchomości położonej w R. przy ul. (...), składającej się z działki gruntu o numerze geodezyjnym (...) o powierzchni 0.0500ha o urządzonej księdze wieczystej o numerze (...), oddalił wniosek o stwierdzenie nabycia własności tej nieruchomości przez wnioskodawców W. W.

(1)i I. W. oraz zasądził od uczestników postępowania M. K. oraz K. K. solidarnie na rzecz wnioskodawców W. W.

(1)i I. W. do niepodzielnej ręki kwotę 4 717 zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania. O kosztach postępowania orzekał stosując regulacje art. 520 § 2 k.p.c. Orzeczenie w części orzekającej o koszta postępowania zaskarżyli uczestnicy postępowania K. K. oraz M. K. , którzy wnieśli „o jego uchylenie i orzeczenie, że każdy uczestnik postępowania ponosi koszty we własnym zakresie”. Zarzucili, że przy ferowaniu zaskarżonego postanowienia naruszono przepisy prawa procesowego i materialnego tj.:

1. a)„ art. 520 § 1 k.p.c. poprzez jego pominięcie.
2. b)art. 520 § 2 i 3 poprzez jego bezzasadne zastosowanie w części obciążającej uczestników postępowania całością kosztów powstałych wnioskodawców przez dowolne ustalenia sądu okoliczności uzasadniających takie obciążanie,
3. c)art. 5 k.c. tj. zasady współżycia społecznego przez fakt pozbawienia prawa własności uczestników postępowania składających zażalenie i dodatkowo obciążenie ich kosztami postępowania.”. Ponadto zarzucili, że popełniono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na „ przyjęciu, że uczestnicy postępowania po ustabilizowaniu tytułu prawnego nieruchomości położonej an działce o nr (...) zaczęli kwestionować tytuł prawny nieruchomości położonej na działce o nr (...) podczas, gdy zasiedzenie nieruchomości położonej na działce o nr (...) zostało stwierdzone na rzecz rodziców P. K. (późniejszego sprzedawcy działki), a nie na rzecz skarżących, w konsekwencji czego nie mogą oni ponosić odpowiedzialności za cudze działanie (uczestnicy nabyli nieruchomość w drodze umowy sprzedaży)”. Wskazali, że „ wnioskodawcy mieli możliwość wystąpienia z wnio-skiem o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości wcześniej w momencie powzięcia wiadomości o niezgodności posiadanej działk z działką, do której posiadali prawo własności. Podnieśli, że w tym czasie możliwym było bez zbytnich uciążliwości dla wszystkich użytkowników pomyłkowo wydanych działek dokonać zmiany poszczególnych działek zgodnie z ich użytkowaniem”. Wnioskodawcy W. W.

(1)oraz I. W. wnieśli o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie solidarnie od uczestników postępowania M. K. oraz K. K. na swoją rzecz solidarnie kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zasady orzekania o kosztach postępowania nieprocesowego zostały uregulowane w regulacji art. 520 § 1 k.p.c. stosownie do której każdy uczestnik postępowania ponosi koszty związane ze swym udziałem w sprawie i co do zasady koszty poniesione przez uczestników, związane z ich udziałem w sprawie - odmiennie niż w procesie - nie podlegają wzajemnemu rozliczeniu między uczestnikami. Zasada ta nie doznaje wyjątków, gdy uczestnicy są w równym stopniu zainteresowani wynikiem postępowania lub chociaż nie są w równym stopniu zainteresowani, ich interesy są wspólne. W pozostałych wypadkach sąd może od tej zasady odstąpić i orzec stosownie do reguł określonych w art. 520 § 2 i 3 zd. 1 k.p.c. i stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć go na jednego z uczestników w całości. W judykaturze utrwalił się pogląd, że sprzeczność interesów między innymi występuje - co do zasady - w sprawach o stwierdzenie nabycia własności rzeczy przez zasiedzenie, z tym jednak, iż ma to miejsce tylko wówczas, gdy uczestnik postępo-wania pozostający w opozycji do wniosku wnosił o jego oddalenie (np. w uzasadnie-niu postanowienie SN z dnia 29 maja 2011 r., III CZ 27/11, LEX nr 846595,). W niniejszej sprawie uczestnicy postępowania M. i K. małżeństwo K. konsekwentnie w toku postępowania oponowali przeciwko wnioskowi. Z tej przyczyny pomiędzy wnioskodawcami a uczestnikami postępowania zachodziła sprzeczność interesów w podanym powyżej rozumieniu, co uzasadnia zastosowanie wobec nich regulacji art. 520 § 2 k.p.c. (regulacja art. 520 § 3 k.p.c. stwarza sądowi możliwość „ nałożenia na uczestnika postępowania , którego wnioski zostały oddalone lub odrzucone , obowiązku zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika”). Dla orzeczenia o kosztach postępowania nie ma przy tym znaczenia, że w za-skarżonym postanowieniu oddalono wniosek o stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia własności przedmiotowej nieruchomości przez samych wnioskodawców, gdyż dla rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zasadnicze znaczenie ma występo-wanie w sprawie sprzeczności interesów, a nie zakres ostatecznego uwzględnienia żądań (por. orzeczenie SN z dnia 3 grudnia 1959 r., 2 CR 859/58, OSN 1961, nr 2, poz. 45 z notką K.P., OSPiKA 1960, z. 7–8, poz. 196). Z podanych względów przy rozliczeniu poniesionych przez uczestników kosztów postępowania nie mają zatem zastosowania w sprawie reguły ich rozliczenia przewidziane w regulacji art. 520 § 1 ani też w art. 520 § 3 k.p.c., ale jak trafnie przyjął Sąd Rejonowy dyrektywa zawarta w regulacji art. 520 § 2 k.p.c., co prowa-dziło do uwzględnienia wniosków wnioskodawców o zasądzenie na ich rzecz od ucze-stników postępowania zwrotu kosztów postępowania. Czyni to zażalenie bezzasadnym w rozumieniu art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. a to z mocy zawartej w nim regulacji prowadził do jego oddalenia. Reasumując zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i dlatego zażalenie uczestników postępowania jako bezzasadne oddalono w oparciu o regulację art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono stosując regulację art. 520 § 2 k.p.c. i § 10 ust. 2 pkt 1 w zw. § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 10 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, biorąc pod uwagę, że interesy wnioskodawców i uczestników postępowania były sprzeczne, co w połączeniu z oddaleniem zażalenia skarżących rodzi po stronie uczestników postępowania obowiązek zwrócenia poniesionych przez wnioskodawców w tym postępowaniu kosztów zastępstwa przez fachowego pełnomocnika w kwocie 225 zł. SSO Marcin Rak SSO Leszek Dąbek SSO Henryk Brzyżkiewicz