poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i zwrot pozwu z powodu niedołączenia do pozwu pełnomocnictwa w zakresie powództwa o ustalenie i zapłatę zadośćuczynienia i nieuiszczenia wymaganej opłaty, pomimo, że powód postanowieniem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 20 11 2019r. w sprawie o sygn. I Co 2445/19 został zwolniony od kosztów sądowych w całości, b) art.
poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i zwrot pozwu z powodu niedołączenia do pozwu pełnomocnictwa w zakresie powództwa o ustalenie i zapłatę zadośćuczynienia i nieuiszczenia wymaganej opłaty, pomimo, że wskazany przepis uprawnia do zwrotu pozwu wyłączenie z powodu braku uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu, c) art. 118 § 1 k.p.c. w zw. z art.
poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i zwrot pozwu z powodu niedołączenia do pozwu pełnomocnictwa w zakresie powództwa o ustalenie i zapłatę, pomimo, że ustanowienie adwokata przez Sąd jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa procesowego a dla powoda został ustanowiony pełnomocnik z urzędu postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 20 11 2019r. w sprawie o sygn. akt I Co 2445/19, d)
w zw. z art. 45 § 1 Konstytucji RP poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i zwrot pozwu na skutek dokonania nieuprawnionej interpretacji treści wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, co skutkuje pozbawieniem powoda prawa do sądu albowiem dopiero po ustanowieniu pełnomocnika fachowego powstaje możliwość sformułowania merytorycznie prawidłowego pozwu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zgodnie z utrwalonym poglądem prawnym Sądu Najwyższego „ wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienie tzw. formalne, podlegające zaskarżeniu, które zostało skonstruowane w ten sposób, że wraz z uzasadnieniem stanowi jeden dokument, to podpisanie przez skład sądu tylko uzasadnienia - przy braku podpisu pod sentencją - powoduje, że takie postanowienie w znaczeniu prawnoprocesowym nie istnieje” (między innymi: postanowienie SN z dnia 3 12 2003, I CZ 140/03; postanowienie SN z dnia 21 01 2003r., III CZP 84/02, OSNC 2003/10/140; uchwała SN z dnia 13 03 2002 r., III CZP 12/02). Pogląd ten i związaną z tym ocenę prawną zawartą w uzasadnieniach przywołanych orzeczeń Sąd odwoławczy podziela i ma on odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie, w odniesieniu do uregulowanych w art. 357 § 5 k.p.c. zasadniczych powodów rozstrzygnięcia zaskarżonego zarządzenia (należy je uznać za odrębny element zarządzenia). Zaskarżone zarządzenie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym i pomimo tego, że składa się ono ze wskazanych powyżej elementów (sentencji i jej zasadniczych motywów rozstrzygnięcia) podpis sędziego został zamieszczony tylko pod jego zasadniczymi motywami rozstrzygnięcia. W świetle przywołanego na wstępie poglądu prawnego brak osobnego podpisu pod sentencją powoduje, że zaskarżone zarządzenie nie istnieje. Z tej przyczyny zażalenie skarżącego nie posiada substratu zaskarżenia, przez co jest ono niedopuszczalne w rozumieniu art. 373 § 1 k.p.c. w związku z art. 397 § 3 k.p.c. co z mocy zawartej w nim regulacji prowadziło do jego odrzucenia. Reasumując, z podanych względów zażalenie powoda jest niedopuszczalne i dlatego odrzucono je na mocy regulacji art. 373 § 1 k.p.c. w związku z art. 397 § 3 k.p.c. SSO Leszek Dąbek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.