Sygn. akt XVII AmT 68/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lutego 2020 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący Sędzia

ust. 1 k.p.a. polegające na ustaleniu, że naruszenie przepisów w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów znikomej szkodliwości czynu i nałożenia kary. Powód wniósł o: I. zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od nałożenia kary i pouczenie strony, ewentualnie: II. zmianę zaskarżonej decyzji poprzez obniżenie nałożonej na powoda kary III. względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W każdym zaś przypadku powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zwrotu opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi pozwany wniósł o oddalenie odwołania w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 7 lutego 2020 r. pełnomocnik powoda Wskazał, że ostatecznie przekazał Prezesowi UKE wymagane informacje. Nie naruszył prawa w sposób rażący, a kara nałożona na niego jest nieproporcjonalną do wagi naruszenia. Ponadto podtrzymał wniosek o dopuszczenie dowodu z wydruku CEIDG oraz pisma powoda do UKE z 15 listopada 2017 r. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie o odstąpienie od wymierzenia kary. Na pytanie Przewodniczącego oświadczył, że nie kwestionuje, że miał miejsce delikt opisany w decyzji, jednakże co do zasadności wymierzenia kary i jej wysokości podtrzymał stanowisko z odwołania. Pełnomocnik pozwanego wskazał, że nie ma potrzeby przeprowadzenia dowodu z dokumentów załączonych do odwołania, bo dotyczą one faktów bezspornych. Wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na swoją rzecz. Podtrzymał wnioski i argumenty dotychczas przedstawione. Wskazał, że powód dopuścił się naruszenia w sposób rażący. Nie dochował obowiązku sprawozdawczego, a szkodliwość jego czynu nie była znikoma. Nie podał 1/3 danych, które miał przekazać. Co do zastosowania art. 209 ust. 1a Pt powołał się na orzeczenie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o sygn. XVII AmT 30/

1. Sąd postanowił pominąć dowody wskazane w odwołaniu (CEIDG powoda oraz pismo powoda z 15 listopada 2017 r.) na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c., gdyż zgłoszono je dla wykazania faktów bezspornych. Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny. Zawiadomieniem z dnia 16 października 2017 r. Prezes UKE poinformował powoda o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z udzieleniem niepełnych lub nieprawdziwych informacji, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o wruist za rok
2. Na powodzie, jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnym, spoczywał ustawowy obowiązek przekazania Prezesowi UKE, w terminie do 31 marca 2016 r., informacji o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o wruist. W ustawowym terminie powód przekazał te informacje za pośrednictwem (...). Jednak Prezes Urzędu powziąwszy wątpliwości co kompletności otrzymanego raportu zwrócił się do powoda o podanie według stanu na 31 grudnia 2015 r., które punkty adresowe wymienione w wysłanej powodowi na nośniku elektronicznym tabeli (płycie CD-R) zostały objęte zasięgiem jego sieci (pismo pozwanego do powoda z dnia 10 kwietnia 2017 r. z nieponumerowanych akt administracyjnych). W odpowiedzi na to wezwanie powód przy piśmie z dnia 26 kwietnia 2016 r. przesłał pozwanemu wymagane informacje ( pismo w aktach administracyjnych). Po dokonaniu porównania danych zaraportowanych przez powoda do (...) ustawowym w terminie do 31 marca 2016 r. z danymi nadesłanymi przy jego piśmie z dnia 26 kwietnia 2017 r. Prezes UKE stwierdził, że w ustawowym terminie powód nie przesłał do (...) danych o 660 posiadanych na dzień 31 grudnia 2015 r. punktach adresowych. Dane były więc niepełne co okazało się bezsporne w sprawie. Przychód powoda w 2016 r. wyniósł (...) zł (vide pismo z dnia 15 listopada 2017 r. wraz z załącznikiem w aktach administracyjnych). Sąd zważył co następuje. Na rozprawie powód oświadczył, że popełnił delikt opisany w zaskarżonej decyzji, to jest nie przekazał pozwanemu w terminie do 31 marca 2016 r. kompletnych danych wskazujących na posiadanie infrastruktury telekomunikacyjnej z możliwością świadczenia usług telekomunikacyjnych według stanu na 31 grudnia 2015 r. Bezsporne okazało się bowiem, że w ustawowym terminie określonym w art. 29 ust. 2 ustawy o wruist powód przesłał do systemu (...) dane o posiadanych 1279 punktach adresowych pomijając 660 punktów (informacja objęta obowiązkiem sprawozdawczym z art. 29 ust. 2 ustawy o wruist powinna dotyczyć 1854 punktów). W związku z tym Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W konsekwencji do rozstrzygnięcia pozostały kwestie: zasadności nałożenia na powoda kary pieniężnej określonej w art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. z 2017 r., poz. 1907) w kontekście zarzutu naruszenia przez pozwanego art.

§ 1

kpa oraz, w przypadku niepotwierdzenia się tego zarzutu, zasadności ustalenia wysokości tej kary w świetle zarzutu naruszenia art. 210 ust. 2 w związku z art. 209 ust. 1a PT. Według unormowania art. 209 ust. 1a PT podmiot prawa może zostać ukarany karą pieniężną także w wypadku, gdy zaprzestał naruszania prawa lub naprawił wyrządzoną szkodę, jeżeli Prezes UKE uzna, że przemawiają za tym czas trwania, zakres lub skutki naruszenia. Z przywołanego przepisu wynika, że nawet w przypadku zaprzestania naruszania prawa lub naprawienia wyrządzonej deliktem szkody Prezes UKE ma prawo nałożyć na sprawcę karę pieniężną pod warunkiem spełnienia się choćby jednej z przesłanek, do których w analizowanym przepisie zaliczono: czas trwania naruszenia, zakres naruszenia lub skutki naruszenia. W zakresie hipotezy ww. przepis PT wyłącza jako lex specialis stosowanie bardziej ogólnego unormowania zawartego w art.

§ 1

pkt 1 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Z tego powodu Prezes URE był uprawniony do zbadania przesłanek określonych w art. 209 ust. 1a PT pod kątem istnienia podstawy faktycznej do nałożenia na powoda kary pieniężnej z art. 209 ust. 1 pkt 1 PT. W ocenie Sądu pozwany Prezes Urzędu prawidłowo przyjął , że postępowanie powoda wyczerpało przesłanki zakresu i skutku stwierdzonego w decyzji naruszenia przez powoda obowiązku wymienionego w art. 29 ust. 2 ustawy o wruist. Zakres naruszenia obowiązku był w rzeczy samej duży, ponieważ powód nie przekazał do systemu (...) danych o 660 punktach adresowych z pośród posiadanych 1854 punktów. Stwierdzone naruszenie dotyczyło więc aż ok. 1/3 danych objętych obowiązkiem sprawozdawczym. Należy zgodzić się z Prezesem UKE, że postępowanie powoda skutkowało dezinformacją organu regulacyjnego, co było istotne, ponieważ pozwany jest uprawniony do udzielania przedsiębiorcom telekomunikacyjnym pomocy publicznej w postaci wsparcia finansowego na obszarach zidentyfikowanych jako tzw. „białe plamy”, to jest na obszarach pozbawionych sieci telekomunikacyjnej. Nieprzekazanie przez powoda znacznej części danych i spowodowana tym dezinformacja mogła być zatem przyczyną udzielenia przedsiębiorcy(om) telekomunikacyjnemu(ym) nieuzasadnionej pomocy publicznej w ramach wsparcia rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Niezależnie od powyższych rozważań Sąd uznał, że w sprawie zachodzi również przesłanka długiego czasu trwania naruszania przez powoda obowiązku sprawozdawczego, gdyż miało ono miejsce w okresie od upływu z dniem 31 marca 2016 r. ustawowego terminu na wywiązanie się z tego obowiązku - do dnia 26 kwietnia 2017 r., w którym powód przekazał wymagane informacje na płycie DVD-R. Z przedstawionych powodów, wobec ziszczenia się wszystkich trzech przesłanek, z których każda samodzielnie dawała podstawę faktyczną do finansowego ukarania powoda w oparciu o przepis art. 209 ust. 1a PT, niezasadny okazał zarzut odwołującego się nieodstąpienia przez pozwanego od wymierzenia kary na podstawie art.

§ 1kpa.

Nietrafny okazał się również zarzut nałożenia na powoda nieproporcjonalnie wysokiej kary pieniężnej. Wymierzając ją Prezes UKE prawidłowo uwzględnił wszystkie przesłanki określone w art. 210 PT wpływające na jej wysokość. W myśl tego przepisu maksymalna kara pieniężna nie może przekroczyć 3% przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym, a ponadto powinna ona uwzględniać zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu oraz jego możliwości finansowe. Sankcja finansowa w kwocie 6 000 zł, przy uwzględnieniu przychodu powoda za 2016 r. wynoszącego (...) zł, stanowi (...) kary maksymalnej i jednocześnie nie przekracza jego możliwości finansowych. Zakres naruszenia trzeba zakwalifikować jako duży, co już zostało wyjaśnione w wywodzie Sądu. Pozwany uwzględnił w decyzji jako okoliczność łagodzącą dotychczasową działalność powoda zgodną z prawem telekomunikacyjnym i ustawą o wruist. Tak więc kara jest adekwatna do popełnionego czynu, a sankcja niższa nie byłaby dla powoda odczuwalna i nie spełniłaby przypisanych jej funkcji: represyjnej, prewencyjnej i edukacyjnej. W tym stanie rzeczy odwołanie podlegało oddaleniu jako bezzasadne na podstawie art. 479 64 § 1 kpc. O kosztach procesu, które ograniczyły się do wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego, orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i § 3 oraz art. 99 kpc i § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2018 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Sędzia SO Andrzej Turliński