IV Kz 445/20

Sygn. akt IV Kz 445/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2020 r. Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący : SSO Paweł Pratkowiecki Protokolant : stażysta Wiktoria Olecka Przy udziale Prokuratora Małgorzaty Halikowskiej po rozpoznaniu w sprawie G. K. podejrzanego o przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. i inne zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 6 listopada 2020 r. w przedmiocie tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z 6 listopada 2020 r. Sąd Rejonowy w Legnicy nie uwzględnił wniosku prokuratora i odmówił zastosowania wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył prokurator i wniósł o jego zmianę i zastosowanie aresztu na okres 3 miesięcy. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że w sprawie brak jest podstaw do stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego. Eksponowana przez prokuratora przesłanka z art. 258 § 3 k.p.k. pozwala zastosować areszt tylko „wyjątkowo”. Sam prokurator w zażaleniu przyznaje tymczasem, że okoliczności wypowiadania gróźb pod adresem pokrzywdzonego, nie są do końca jasne i nie można wykluczyć zmiany kwalifikacji prawnej zarzutów z punktu II i III. Trzeba też mieć na uwadze tło całego zajścia oraz treść zeznań pokrzywdzonego złożonych 3 listopada 2020 r., w których szczegółowo opisuje, jak wyglądały jego kontakty z podejrzanym po krytycznym zajściu i jak zmieniała się postawa podejrzanego (k- 21-22). Wszystko to prowadzi do wniosku, że zastosowanie aresztu na podstawie art. 258 § 3 k.p.k. nie znajduje wystarczającego oparcia w materiałach sprawy. Nie przekonują także uwagi skarżącego o obawie matactwa, gdy się zważy, że podejrzany przyznał się do popełnienia najpoważniejszego z zarzucanych mu czynów. Podobnie ocenić należy kwestię ukrywania się podejrzanego. Wydaje się, że póki co wystarczające w tym zakresie będzie ewentualne stosowanie wolnościowych środków zapobiegawczych. I wreszcie chybione są uwagi zażalenia, które wskazują, że skoro sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania tymczasowego aresztowania zgodnie z wnioskiem prokuratora, to z urzędu powinien zastosować inne środki w tym tzw. areszt kaucyjny. Pomijając fakt, że sąd nie ma obowiązku orzekać o innych środkach zapobiegawczych, gdy w trybie art. 250 § 2 k.p.k. rozpoznaje wniosek prokuratora o zastosowanie aresztu, trzeba podkreślić, że zastosowanie aresztu „kaucyjnego”, o którym mowa w art. 257 § 2 k.p.k., wchodzi w grę jedynie wówczas, gdy w sprawie istnieją wszystkie przesłanki do zastosowania środka zapobiegawczego w postaci „bezwzględnego” tymczasowego aresztowania. Wszak nie ma żadnej pewności, że kaucja zostanie uiszczona, a tym samym co do zasady sąd orzeka o tym, że podejrzany ma być pozbawiony wolności w warunkach aresztu. Skoro więc sąd pierwszej instancji nie znalazł w realiach niniejszej sprawy podstaw do stosowania aresztu, to wykluczone było stosowanie aresztu „kaucyjnego”. Z wszystkich tych przyczyn orzeczono, jak na wstępie.