Oskarżony prowadził bowiem pojazdy mechaniczne w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości. Nie może ulegać przecież wątpliwości, że samochody osobowe są pojazdami mechanicznymi. Oskarżony natomiast prowadził je po drogach publicznych, a więc w ruchu lądowym. Zawartość zaś alkoholu w wydychanym powietrzu lub krwi za każdym razem przekraczała wartość określoną w art. 115 § 16 kk, który zawiera definicję stanu nietrzeźwości. Nadto przypisanych czynów oskarżony dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniami za przestępstwa wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Bełchatowie z 12 września 2016 r. sygn. akt II K 175/16. Oskarżony przypisanych mu w punktach 1a, 1b i 1c czynów dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 kk. Wyrokiem bowiem łącznym Sądu Rejonowego w Bełchatowie z 12 września 2016 r. sygn. akt II K 175/16 za czyny z art.
kk wymierzono mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 2 maja 2016 r. do 12 czerwca 2018 r.; przestępstw przypisanych w niniejszej sprawie dopuścił się 13 maja oraz 20 i 30 czerwca 2020 r., a zatem w ciągu 5 lat po odbyciu, co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwa podobne. Czyn oskarżonego z punktu 1c wypełniał ponadto również dyspozycję art. 178b kk, gdyż D. S. nie zatrzymał się niezwłocznie i kontynuował jazdę pomimo wydania polecenia zatrzymania pojazdu (przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych) przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego – funkcjonariusza Policji poruszającego się oznakowanym radiowozem. Zbieg powyższych przepisów posiada charakter realny, dlatego, też zgodnie z art. 11 § 2 kk Sąd dokonał kumulatywnej kwalifikacji prawnej powyższego czynu i uznał, iż wyczerpuje on znamiona art.
178b kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Z uwagi na to, że ustawa obowiązująca w chwili czynów z punktów 1a i 1b była względniejsza dla sprawcy (ze względu na dolną granicę orzekania kary łącznej) Sąd zgodnie z art. 4 § 1 kk stosował ustawę wówczas obowiązującą. Czyn przypisany oskarżonemu w punkcie 2 wyroku (zarzut III) stanowił występek z art. 223 § 1 kk. M. F. jako funkcjonariusz Policji jest bowiem funkcjonariuszem publicznym (por. art. 115 § 13 pkt 7 kk). Oskarżony zaś pędząc wprost na niego rozpędzonym do około 100 km/h samochodem osobowym dopuścił się czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem przez pokrzywdzonego obowiązków służbowych (kontroli ruchu drogowego) używając przy tym innego (podobnie niebezpiecznego do broni palnej lub noża) przedmiotu w postaci ww. pojazdu mechanicznego. W judykaturze przyjmuje bowiem się, że: 1) „kierowca pojazdu mechanicznego, który widząc funkcjonariusza Policji, wzywającego go do zatrzymania się, świadomie nie zatrzymuje prowadzonego przez siebie pojazdu i najeżdża na tego funkcjonariusza, zmuszając go do opuszczenia miejsca wykonywania kontroli drogowej, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 233 § 1 kk” - obecnie art. 223 § 1 kk - (wyr. SN z 15.4.1998 r., III KKN 119/97, P.. 1998, Nr 7–8, s. 166, z uwagami aprobującymi S. Z., Przegląd orzecznictwa Sądu Najwyższego – Izba Karna, P.. 1998, Nr 7–8, s. 166); 2) „samochód typu bagażowego R. T., ważący ok. 1,5 t. użyty w typowy dla tej rzeczy sposób, a więc przy wprowadzeniu go w ruch, tym bardziej z dużą prędkością może być uznany za inny podobnie niebezpieczny przedmiot jak broń palna, czy nóż w rozumieniu art. 233 kk - obecnie art. 223 § 1 kk -, skoro nie budzi wątpliwości, że takie celowe użycie go przeciwko osobie może u niej spowodować co najmniej ciężkie uszkodzenie ciała” (wyr. SA w Katowicach z 31.10.2000 r., II AKa 273/00, Prz. Orz. PA w K. 2000, poz. 19; wyr. SA w Katowicach z 12.2.2004 r., II AKa 12/04, KZS 2004, Nr 9, poz. 60; wyr. SA w Warszawie z 29.10.2014 r., II AKa 103/14, L.); 3) „samochód, z uwagi na swe gabaryty, masę, kinetykę stanowi przedmiot podobnie niebezpieczny co nóż, czy broń palna. Nie wymaga dowodu stwierdzenie, że w zasadzie każde potrącenie osoby pieszej przez znajdujący się w ruchu pojazd jest równoznaczne ze stworzeniem realnego zagrożenia dla jej zdrowia i życia, albowiem w konfrontacji z jego masą, właściwościami, strukturą, ciało ludzkie jest po prostu bezbronne. Oczywiste też jest, że auto ze swej natury, jako przedmiot służący do szybkiego przemieszczania się człowieka, musi być tu oceniany w pozycji dynamicznej, to jest w ruchu” (wyr. SA w Lublinie z 16.4.2014 r., II AKa 61/14, L.). Zachowania oskarżonego opisane w zarzutach IV oraz V, a przypisane w punkcie 3 wyroku wyczerpują dyspozycję art. 226 § 1 kk. Funkcjonariusz Policji jest bowiem funkcjonariuszem publicznym (por. art. 115 § 13 pkt 7 kk). Wypowiadanie zaś wobec policjantów epitetów (jak na k. 4 wers 9 od góry oraz jak na k. 9 wers 9 od góry zeznań) stanowiło niewątpliwie użycie pod ich adresem słów wulgarnych i powszechnie uznawanych za obelżywe, które znieważały funkcjonariuszy, gdyż uwłaczały ich czci oraz okazywały pogardę wobec nich i naruszały ich godność. Ponadto wypowiedzi oskarżonego skierowane w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji miały miejsce w trakcie i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, gdyż dotyczyły przeprowadzanej przez nich wówczas interwencji. Zachowania oskarżonego opisane w zarzutach VI oraz VII, a przypisane w punkcie 4 wyroku wyczerpały znamiona gróźb karalnych. Podczas bowiem interwencji D. S. groził P. P. i M. F. pozbawieniem życia, a groźby te wzbudziły w nich uzasadnione obawy, że zostaną spełnione. Oskarżony wypełnił w ten sposób znamiona czynu stypizowanego w art. 190 § 1 kk. Przestępstwo to polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub osoby jej najbliższej. Przepis ten ma na celu ochronę wolności w sensie psychicznym tzn. wolności od strachu. Dla bytu tego przestępstwa bez znaczenia są zamiar i możliwość natychmiastowego zrealizowania groźby. Istotnym jest natomiast aby sprawca zmierzał do wywołania u pokrzywdzonego stanu obawy oraz aby groźba, o której była mowa wywołała w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Oskarżony w sposób werbalny i bezpośredni wyraził wobec policjantów zamiar odnalezienia ich miejsc zamieszkania i pozbawienia ich życia, a groźby ty ze względu na okoliczności mogły wzbudzić i w rzeczywistości wzbudziły w zagrożonych uzasadnione obawy, że zostanie spełniona. Groźby były wypowiedziana w sposób sugerujący powstanie stanu zagrożenia, w stanie wzburzenia związanego z podjętą interwencją. W sytuacji zaś kiedy oskarżony nie miał już nic do stracenia P. P. i M. F. mogli się obawiać, że D. S. zachowa się nieracjonalnie i impulsywnie. 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności D. S. 1, 3, 4 1, 2, 3, 4 5 1, 3, 4 1, 2, 3, 4 - uwagi na to, że występki przypisane oskarżonemu w punktach 1, 3 i 4 wyroku zostały popełnione w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem takiej samej sposobności oraz zanim zapadł pierwszy wyrok chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 kk; w związku z tym, Sąd wymierzył za nie oskarżonemu po jednej karze; - przy wymiarze kary, Sąd wziął pod uwagę na niekorzyść oskarżonego uprzednią wielokrotną karalność, zaś na korzyść zostało poczytane przyznanie się do winy w zakresie części czynów oraz przeproszenie pokrzywdzonych; - wymierzone kary (4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 2 lat pozbawienia wolności oraz po 6 miesięcy pozbawienia wolności) odpowiadają przede wszystkim stopniowi winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości jego czynów, a ponadto pozwalają na osiągnięcie zapobiegawczych i wychowawczych celów kary w stosunku do niego, a także czynią zadość potrzebie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa; - oskarżony działał umyślnie i w pełni świadomie zdecydował się spożywanie alkoholu i kierowanie pod jego działaniem samochodami; z ogromną prędkością pędził na policjanta, który chciał go zatrzymać do kontroli; uciekał przed funkcjonariuszami nie stosując się do wydawanych poleceń i nie zatrzymał się niezwłocznie, znieważał policjantów i groził im; wszystko to sprawia, że niedochowanie przez oskarżonego wierności prawu było ogromne, a stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynu był bardzo wysoki; - D. S. ma za nic sobie orzekane mu wcześniej kary za takie same przestępstwa i pomimo orzeczonych zakazów prowadzenia pojazdów dalszym ciągu porusza się pojazdami mechanicznymi znajdując się w stanie nietrzeźwości i pozwala sobie na co raz więcej; zasługuje już zatem jedynie na bardzo surowe kary, które zbliżone są do górnych granic ustawowego zagrożenia; -stosownie do treści art. 42 § 4 kk, z racji ponownego popełnienia przestępstw z art.
kk Sąd zobligowany był do orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; - kolejną konsekwencją skazania za przestępstwo przeciwko komunikacji określone w art.
43a § 2 kk świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; jego wysokość zgodnie z wymienionym przepisem wynosi co najmniej 10 000 zł, a Sąd doszedł do przekonania, że należy orzec je w wysokości 20 000 zł, gdyż wielość zachowań oskarżonego wymaga orzeczenia go powyżej minimalnej jego wysokości; - sąd orzekł karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, gdyż tylko surowa kara może zapobiec temu żeby D. S. nie dopuścił się tragicznych już w skutkach przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, których następstwem mogłaby być nawet śmierć innego człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu; - oskarżony jest bardzo mało podatny na działania resocjalizacyjne, gdyż pomimo odbycia już kary pozbawienia wolności w znaczącym wymiarze 3 lat w dalszym ciągu popełnia i to „hurtowo” przestępstwa podobnego rodzaju; w związku z tym, cele wychowawcze kary mogą zostać osiągnięte wobec niego jedynie w warunkach długotrwałej izolacji penitencjarnej;
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.