ustawy k.c." Informacja ta powinna być zrealizowania według następujących zasad: Informacja o wyżej wskazanej treści winna być zamieszczona we wszystkich punktach sprzedaży (...) Sp. z o.o., w których obsługiwani są kredytobiorcy, w formie pisemnego ogłoszenia. Informacja ta powinna być sporządzona czcionką nie mniejszą niż 16 Times New Roman. Wskazaną informację należy zamieścić w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji i winna być utrzymywana przez okres 3 miesięcy. Powyższa informacja powinna być opublikowana jednokrotnie na koszt przedsiębiorcy w dzienniku dostępnym na terenie K. i P. (np. w działach regionalnych (...), Gazety (...)), na jednej z pięciu pierwszych stron, czcionką nie mniejszą niż 13 Times New Roman (lub inną czcionką o porównywalnej wielkości), w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. W przypadku zmiany nazwy przedsiębiorcy, do którego kierowane jest przedmiotowe zobowiązanie, poprzez jego przekształcenie lub przejścia praw i obowiązków na inny podmiot pod jakimkolwiek tytułem, powyższe obowiązki publikacyjne powinny być zrealizowane odpowiednio przez lub za pośrednictwem danego przedsiębiorcy lub jego następcy prawnego, ze wskazaniem nazwy dawnej i nowej. W razie zmiany treści sentencji decyzji lub jej uzasadnienia przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub sąd powszechny, w zakresie podlegającym obowiązkowi publikacji, należy obowiązek ten wykonać w stosunku do zmienionej treści decyzji. 3. zwrotu opłat windykacyjnych, o których mowa w pkt I sentencji niniejszej decyzji, pobranych od konsumentów w okresie od dnia 17 kwietnia 2016 r. tj. od dnia uzyskania przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uprawnienia do wydawania decyzji o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, do dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji, który to zwrot winien być przeprowadzony poprzez: A. sporządzenie, w terminie nie później niż 21 dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji, listy osób od których przedsiębiorca (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. pobrała opłaty windykacyjne w okresie od dnia 17 kwietnia 2016 r. do chwili sporządzenia ww. listy; B. przekazanie konsumentom ujętym w liście, o której mowa w powyższym ppkt A pisemnej informacji o możliwości uzyskania zwrotu przedmiotowych opłat windykacyjnych, przy czym informacja ta winna mieć następującą treść: „Szanowny Kliencie, Decyzją nr (...) z dnia 22 grudnia 2017 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nałożył na (...) Sp. z o.o. obowiązek zwrotu określonych w ww. decyzji opłat windykacyjnych pobranych od konsumentów. Kwotę pobranej opłaty windykacyjnej wpłacimy na Pani/Pana rachunek bankowy albo prześlemy przekazem pocztowym. Wplata nastąpi zgodnie z posiadanymi przez nas danymi. Wpłata nastąpi na inny rachunek albo adres (w przypadku przekazu), jeśli taką informację prześle nam Pani/Pan listownie lub e-mailem na adres ( ) w terminie dwóch tygodni od daty otrzymania tego pisma, podając przy tym swój nr PESEL oraz imię i nazwisko." C. zwrot opłat windykacyjnych konsumentom zidentyfikowanym w wyżej wskazany sposób w terminie 4 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. III. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 3a w związku z art. 106 ust. 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nakłada się na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. karę pieniężną: 1. w związku ze stosowaniem niedozwolonego postanowienia wzorca umownego, o którym mowa w pkt 1.1 niniejszej decyzji, w wysokości 1.000 PLN (słownie: jeden tysiąc złotych), płatną do budżetu państwa; 2. w związku ze stosowaniem niedozwolonego postanowienia wzorca umownego, o którym mowa w pkt I.2 niniejszej decyzji, w wysokości 1.000 PLN (słownie: jeden tysiąc złotych), płatną do budżetu państwa; 3. w związku ze stosowaniem niedozwolonego postanowienia wzorca umownego, o którym mowa w pkt I.3 niniejszej decyzji, w wysokości 1.400 PLN (słownie: jeden tysiąc czterysta złotych), płatną do budżetu państwa; 4. w związku ze stosowaniem niedozwolonego postanowienia wzorca umownego, o którym mowa w pkt I.4 niniejszej decyzji, w wysokości 1.000 PLN (słownie: jeden tysiąc złotych), płatną do budżetu państwa. IV. Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz na podstawie art. 263 S 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, postanawia się obciążyć (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. kosztami postępowania w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone oraz zobowiązuje się przedsiębiorcę do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 52 PLN (słownie: pięćdziesiąt dwa złote ), w terminie 14 dni od uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie złożył (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. zaskarżając ją w całości. Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym ustaleniu, że Powód nie określił we wzorcach umownych zasad wykonywania czynności windykacyjnych, w tym częstotliwości i odstępów pomiędzy poszczególnymi działaniami, gdy w rzeczywistości wskazane powyżej informacje znajdowały się w postanowieniu § 3 pkt 11 Regulaminu pożyczek gotówkowych (...).pl. (dalej: „Regulamin”); 2. naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650, dalej: „kpa”) w związku z art. 83 uokik, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w nieprawdziwym stwierdzeniu Pozwanego, że podane przez Powoda informacje dotyczące kolejności, częstotliwości oraz odstępów pomiędzy poszczególnymi działaniami windykacyjnymi nie zostały zamieszczone we wzorcach umów stosowanych przez Powoda przy zawieraniu umów z konsumentami, pomimo, że te wynikały z § 3 pkt 11 Regulaminu; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
Zarzut powoda nie jest zasadny, gdyż w sposób właściwy opisuje treść postanowienia, którą to treść przywołał powód w odwołaniu: „(...) W przypadku dokonania maksymalnie trzech bezskutecznych monitów telefonicznych, z których każdy został przeprowadzony w odstępie co najmniej jednego dnia od poprzedniego, Pożyczkodawca jest uprawniony do przeprowadzenia maksymalnie trzech wizyt windykacyjnych w miejscu zamieszkania Pożyczkobiorcy, z których każda musi być przeprowadzona w odstępie co najmniej jednego dnia od poprzedniej. Po przeprowadzeniu maksymalnie trzech bezskutecznych wizyt windykacyjnych w miejscu zamieszkania Pożyczkobiorcy, Pożyczkodawca jest uprawniony do wystosowania maksymalnie trzech monitów pisemnych, z których każdy musi zostać wysłany w odstępie co najmniej siedmiu dni od poprzedniego”. W konsekwencji, wbrew zarzutowi powoda, prawidłowo został ustalony stan faktyczny w aspekcie egzekwowania opłaty windykacyjnej, której wysokość określa Załącznik Tabeli opłat. Sąd stwierdza zatem, że powód nie zakwestionowała stanu faktycznego w pozostałym zakresie. Z treści uznanych za niedozwolone w niniejszej sprawie postanowień wynika, że strona powodowa przenosi na konsumenta wszelkiego rodzaju ryzyka, wyłączając jednocześnie własną odpowiedzialność. W związku z tym zachodziła rażąca dysproporcja praw i obowiązków kontraktowych w kwestii ponoszenia możliwego ryzyka, na niekorzyść konsumenta. Powód powinien mieć na względzie, iż ponosi ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej, które wprost wpisuje się w definicję przedsiębiorcy. Podkreślić należy, iż wyżej wskazana nierównomierność w ukształtowaniu pozycji prawnej stron umowy prowadzi do rażącego naruszenia interesów konsumenta, a tym samym świadczy o spełnieniu przesłanki do uznania wyżej wymienionych postanowień wzorca umowy za niedozwolone. W ocenie Sądu oczywistym jest, iż zapisy skutkiem których przedsiębiorca gwarantuje sobie dowolność interpretacji, bądź przenosi na konsumenta różnego rodzaju ryzyka spełniają przesłanki niedozwolonego charakteru z art.
W treści odwołania, powód zarzucił nieproporcjonalność zastosowanych środków. Nie jest to słuszne, gdyż jak sam odwołujący wskazuje swoją działalność prowadził na rynku lokalnym o niewielkiej skali (645 osoby), zatem wobec charakteru obowiązków informacyjnych względem konsumentów w ogóle, nie będzie nieproporcjonalne. Na podstawie art. 23b ust. 2 Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zakazu, w szczególności zobowiązać przedsiębiorcę do poinformowania konsumentów, będących stronami umów zawartych na podstawie wzorca, o którym mowa w ust. 1, o uznaniu za niedozwolone postanowienia tego wzorca - w sposób określony w decyzji. Ustawodawca stworzył katalog o charakterze otwartym. Poinformowanie konsumentów ma na celu uświadomienie im braku związania niedozwoloną klauzulą zgodnie z art.
Forma przekazania komunikatu powinna być właściwa względem zawierania umów i kanałów komunikacji stosowych w relacjach danego przedsiębiorcy z konsumentami. Wobec tego, w ocenie Sądu nałożony na powoda zobowiązanie do poinformowania na stronie przedsiębiorcy o uznaniu w decyzji niedozwolonego charakteru postanowień, o których mowa w pkt I decyzji (ppkt 1-4), oraz o tym, iż nie obowiązują one również w odniesieniu do transakcji zawartych przed datą zmiany regulaminu jest stosowna. Zdaniem Sądu nałożenie na Powoda środka usunięcia trwających skutków naruszenia zakazu stosowania niedozwolonych postanowień wzorców umów w postaci obowiązku złożenia oświadczenia określonej treści, jest proporcjonalny do wagi dokonanego naruszenia oraz nie wykracza poza to, co niezbędne do usunięcia skutków tego naruszenia. Środki zastosowane przez Prezesa UOKiK powinny prowadzić nie tylko do tego, aby niedozwolona klauzula została usunięta, powinny także osiągać skutki względem innych przedsiębiorców. Podkreślić należy ich prewencyjne i odstraszające działanie. Powód postawił również w ocenie Sądu, zarzut bezzasadnego rozbicia jednego postanowienia wzorca umownego na odrębne cztery punkty i nałożenia na każdy z tych punktów osobnej kary pieniężnej. Wskazać należy, że Tabela zawiera osiem wierszy z różnego rodzaju opłatami, związanymi nie tylko z czynnościami windykacyjnymi. Z kolei każda z tych pozycji stanowi odrębne postanowienie, którego źródłem jest konkretne postanowienie stosowanego regulaminu. Zakwestionowane w postępowaniu administracyjnym postanowienia traktują o opłatach w różnej wysokości, za podejmowanie różnych czynności. Wszystkie z wymienionych czterech opłat dotyczą zatem czterech postanowień. Stąd też należało zastosować cztery odrębne kary pieniężne, za każde z naruszeń. Bezzasadność powyższego działania Powód upatruje w językowej wykładni art. 106 ust. 1 pkt 3a uokik, który przewiduje, iż w sytuacji naruszenia art. 23a ukik Prezes UOKiK może nałożyć na przedsiębiorcę „karę pieniężną” (stosując liczbę pojedynczą).Powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie tym bardzie, że forma prezentacji zakwestionowanych postanowień nie wskazuje, by stanowiły one podpunkty jednego postanowienia. Podkreślenie zatem wymaga, że każda z tych czterech pozycji stanowi odrębne postanowienie, nie tyle dlatego, że nie jest podpunktem jednego punktu lecz dlatego, że z uwagi na treść stanowi odrębną całość. Zakwestionowane w postępowaniu administracyjnym postanowienia traktują o opłatach w różnej wysokości, za podejmowanie różnych czynności. Postępowanie administracyjne, a w konsekwencji niniejsze (w wyniku złożonego odwołania) prowadzone było w sprawie czterech postanowień. Stąd też orzeczenie kończące to postępowanie odnosi się do czterech postanowień. Skoro bowiem każde z tych postanowień uznane zostało za niedozwolone, Sąd nałożył kary pieniężnej odrębnie dla każdego z nich. Również zarzut Powoda naruszenia przez Pozwanego art. 106 ust. 1 pkt 3a uokik poprzez nałożenie na Powoda kary pieniężnej niewspółmiernej do zakresu oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy również nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 3a uokik, „Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 23a uokik.". Rozstrzygając wagę naruszeń polegających na stosowaniu postanowień umożliwiających Powodowi pobieranie opłat windykacyjnych za monit telefoniczny, monit pisemny, ostateczne wezwanie do zapłaty lub wypełnienie weksla, uwzględniono długi okres stosowania niedozwolonych postanowień, trwający od 31 lipca 2014 r. do 6 lutego 2017 r. i w stosunku do nich stopień naruszenia przez Powoda przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznany został za umiarkowany. Przy określaniu wymiaru kary Pozwany uwzględnił jako okoliczność łagodzącą zaniechanie stosowania zakwestionowanych postanowień w dniu 6 lutego 2017 r., tj. w toku postępowania administracyjnego. Jednocześnie Pozwany uznał, że w sprawie nie występują okoliczności obciążające. Uwzględniając powyższe Pozwany ustalił wysokość kary na kwotę wynoszącą 1000 zł za każde z niedozwolonych postanowień określonych w pkt 1.1 pkt I.2 i pkt I.4 sentencji zaskarżonej decyzji. Kwota każdej z ustalonych wyżej kar stanowi (...) maksymalnego wymiaru kary przewidzianego w art. 106 ust. 6 uokik. Z kolei rozstrzygając wagę naruszenia dotyczącej możliwości pobierania opłaty windykacyjnej w wysokości 100 zł, to rozstrzygając wagę naruszenia uwzględnił w tym przypadku również długi, bo trwający od 31 lipca 2014 r. do 30 października 2016 r., okres stosowania zakwestionowanego postanowienia umownego. Ustalając wysokość kary Pozwany wziął pod uwagę możliwość bezpośredniego wpływu stosowania zakwestionowanego postanowienia na pogorszenie się sytuacji konsumentów w stosunku do praw przyznanych im przez przepisy prawa, co mogło spowodować niedogodności (wizyta obcej osoby, możliwość dowiedzenia się o zadłużeniu konsumenta przez osoby z jego otoczenia, czy naruszenie prywatności w miejscu zamieszkania) - szkodliwość działań była znaczna. Uwzględniono przy tym okoliczności łagodzące jak we wszystkich przypadkach, jak choćby tą, że powód nie był wcześniej karany oraz nie stwierdzono okoliczności obciążających. W związku z tym wysokość kary ustalono na kwotę 1.400 zł za niedozwolone postanowienie określone w pkt I.3 sentencji zaskarżonej decyzji. Powyższa kwota stanowi zatem (...) maksymalnego wymiaru kary przewidzianego w art. 106 ust. 6 uokik. Gdy przedsiębiorca w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie osiągnął obrotu lub osiągnął obrót w wysokości nieprzekraczającej równowartości (...) euro, wówczas Prezes UOKiK, nakładając karę pieniężną na podstawie art. 106 ust. 1 uokik, uwzględnia średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych poprzedzających rok nałożenia kary (art. 106 ust. 5 uokik). Jeżeli jednak średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych poprzedzających rok nałożenia kary nie osiągnął równowartości co najmniej (...)euro zastosowanie znajdzie druga regulacja szczególna. W takim przypadku Prezes UOKiK może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę w wysokości nieprzekraczającej równowartości (...)euro (art. 106 ust. 6 uokik). Zgodnie z art. 5 uokik przeliczenie wartości euro na złote jest dokonywane według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałożenia kary. Dla ustalenia wartości euro w przedmiotowej sprawie relewantny jest zatem kurs średni euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu 31 grudnia 2016 r. w tabeli nr (...) i wynoszący 4,4240 zł. Obrót osiągnięty przez Spółkę w 2016 r. jak i średni obrót osiągnięty przez tego przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych 2014, 2015 i 2016 wyniósł(...) zł - nie osiągnął równowartości co najmniej (...) euro. Stąd też w ocenie Sądu nałożona kara pieniężna nie spowoduje utraty płynności finansowej przez powodową spółkę. Poza tym kara pieniężna ma być dla podmiotu na tyle odczuwalna, żeby w przyszłości podmiot unikał naruszania prawa w podobny sposób. W ocenie Sądu, przedmiotowe postanowienia spełniają wyżej wskazane przesłanki, wobec tego, prawidłowość decyzji Prezesa nie ulega wątpliwości. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 479 31a §1 k.p.c. oddalił odwołanie, jako niezasadne. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony oraz na podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265), na które to koszty postępowania po stronie pozwanego złożył się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 720,00 zł na rzecz pozwanego w sprawie. Sędzia SO Bogdan Gierzyński
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.