II AKa 33/19

Sygn. akt II AKa 33/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2020 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Jerzy Leder (spr.) Sędziowie: SA Zbigniew Kapiński SO (del.) Katarzyna Capałowska Protokolant: sekr. sąd. Sylwester Leńczuk przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. sprawy: P. P., syna Z. i H. z domu R., urodzonego (...) w W. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 12 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2017 r.sygn. akt XII K 159/12

1. zmienia wyrok w zaskarżonej części w stosunku do P. P. w ten sposób, że uzupełnia podstawę prawną skazania i wymiaru kary za czyn przypisany w pkt. 16 o przepis art. 4 § 1 k.k.
2. w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy. Sygn. akt II AKa 33/19 2
3. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 600,00 (sześćset) złotych - tytułem opłaty.
4. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. B. – Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 600 (sześćset) zł plus 23 % podatku VAT, tytułem udzielonej z urzędu pomocy prawnej oskarżonemu P. P. przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 33/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
5. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
6. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2017 roku w sprawie XII K 159/12 1.
7. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
8. Granice zaskarżenia 1.3.
9. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
10. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym przypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba, że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
11. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
12. USTALENIE FAKTÓW W ZWIĄZKU Z DOWODAMI PRZPROWADZONYMI PRZEZ SĄD ODWOŁAWCZY
13. 2.
14. Ustalenie faktów 2.1.
15. Fakty uznane za udowodnione Lp. Wskazać oskarżonego Wskazać fakt Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje dowód 2.1.
16. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Wskazać oskarżonego Wskazać fakt Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje dowód 2.
17. Ocena dowodów 2.2.
18. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. 2.2.
19. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.
20. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW I WNIOSKÓW Lp. Zarzut Czyn opisany pkt. 16 wyroku Opisany w pkt. I ppkt. 1, 2, 3, 4 i w pkt. II apelacji zarzuty rozpatrywane są łącznie, jako że pozostają we wzajemnym powiązaniu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Nie można w realiach sprawy dopatrzyć się naruszenia przez Sąd Okręgowy zasady wskazanej w art. 7 k.p.k. Przypomnieć należy, że ustalenia faktyczne pozostają pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów, gdy zostały poczynione na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej, czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (por. OSNKW 1975, z. 2, poz. 28, OSNPG 1979, z. 10, poz. 140, Z. Świda – Łagiewska – Zasada swobodnej oceny dowodów w polskim prawie karnym, Wrocław 1983, s. 76 – 90). Taka sytuacja ma właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika bowiem z lektury uzasadnienia Sądu Okręgowego w Warszawie, tenże Sąd wskazał w oparciu o jakie dowody dokonał ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Ocenił zgromadzone dowody, w tym wyjaśnienia oskarżonego i zeznania D. K. złożone przecież na różnych etapach postępowania. Ocenie tej nie można zasadnie postawić zarzutu dowolności. Zgodzić się należy z podglądem skarżącego, iż zasadniczym, dominującym dowodem, w oparciu o który Sąd pierwszej instancji poczynił ustalenia faktyczne, w konsekwencji orzekł o winie i sprawstwie P. P. są zeznania D. K.. Nie mogło być inaczej, skoro to ten świadek dostarczał w celu dalszej odsprzedaży w okresie przypisanym w pkt. 16 wyroku i w ilościach tam przyjętych, narkotyków. O szczegółach tych transakcji D. K. w sposób konsekwentny, wyczerpujący, logiczny i dość szczegółowy wyjaśniał i zeznawał tak w śledztwie (k. 81, 185, 196 – 197), jak i na rozprawie w dniu 17 czerwca 2013 roku (k. 3202 – 3221) oraz w dniu 4 lipca 2013 roku (k. 3258 – 3276). Sąd pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu wyroku na s. 18 – 19 do wyjaśnień i zeznań tego świadka złożonych na różnych etapach postępowania, wskazując mimo drobnych rozbieżności – dlaczego tym depozycjom dowodowym dał wiarę z podaniem argumentów uzasadniających zajęte stanowisko. Sąd orzekający wyczerpująco i rzeczowo omówił te dowody, podobnie jak dowody z zeznań świadków i opinii biegłych, czyniąc to zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie ma racji autor apelacji, gdy twierdzi, że depozycje D. K. … nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, są wewnętrznie sprzeczne, a nadto w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu P. P. depozycje te cechuje zbytnia ogólnikowość, niepozwalająca na czynienie na ich podstawie jakichkolwiek pewnych ustaleń faktycznych … (z zarzutu opisanego w pkt I ppkt. 1). Autor apelacji wskutek nieznajomości materiału dowodowego (co jest nieprawdopodobne), bądź mając na celu obronę oskarżonego, dyskredytuje zeznania tego świadka; nie zauważa, co nie umknęło uwadze Sądowi pierwszej instancji, że dowodami wspierającymi zeznania D. K. są zeznania m. in. świadka P. D. i D. B. – członków grupy przestępczej zajmującej się handlem narkotykami, którzy w złożonych zeznaniach podzielili się swoją wiedzą co do roli, czasu i miejsca działalności przestępczej D. K.. Oczywistym jest, a to z uwagi na bardzo duży upływ czasu od czasu popełnienia przypisanego w pkt. 16 wyroku czynu do czasu składania zeznań przed sądem w miesiącach czerwiec/lipiec 2013 roku z jednej strony a z drugiej mając na uwadze dużą ilość i podobieństwo transakcji obrotu narkotyków z udziałem D. K., że depozycje tego świadka z natury rzeczy są ogólne. Dostarczają jednak niezbędnych informacji co do czasu, miejsca, rodzaju, ilości i ceny sprzedawanych przez ww. narkotyków oraz osób uczestniczących w tych transakcjach. Potwierdzeniem przestępczej działalności D. K. są m. in. zeznania wyżej wymienionych świadków oraz wymienionych w uzasadnieniu wyroku na s. 20 – 21 w zakresie tam ustalonym. Nie można tracić z pola widzenia, co zdaje się nie dostrzega skarżący, że transakcje kupna – sprzedaży narkotyków ze swej istoty odbywają się bez udziału świadków i gdy nie zostały utrwalone przez organy ścigania przez materiały poglądowe w postaci ukrytej kamery lub zdjęć robionych z ukrycia (jak w rozpoznawanej sprawie), co zdarza się niezwykle rzadko, dowodami obciążającymi są wyjaśnienia/zeznania skruszonych przestępców (jak w rozpoznawanej sprawie). Całkowicie bezzasadny jest podniesiony w apelacji zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Nie powstała bowiem w realiach sprawy sytuacja, która skutkowałaby koniecznością sięgnięcia po ten przepis. Należy bowiem przypomnieć, iż zawarta w art. 5 § 2 k.p.k. reguła in dubio pro reo tylko wtedy może być uznana za naruszoną, gdy sąd powziął określona wątpliwość i nie mogąc jej usunąć, rozstrzygnął ją na niekorzyść oskarżonego. To, że wątpliwość odnośnie ustalonego przez sąd czynu będącego przedmiotem osądu zgłasza któraś ze stron procesowych, nie może być podstawą konstruowania zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 1999r., IV KKN 714/99, Prok. i Pr. 2000, nr 4, poz. 8 oraz z dnia 15 października 2000r., II KKN 332/00, z dnia 2 października 2002r., II KKN 311/01 – niepublikowane). Nie można też podzielić zarzutu obrazy art. 4 k.p.k. Przepis ten bowiem statuuje jedną z naczelnych zasad postępowania karnego o charakterze dyrektywy ogólnej i zarzut obrazy tego przepisu nie może samodzielnie stanowić podstawy apelacji. Odczytując natomiast ten zarzut w powiązaniu w apelacji z obrazą art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k. także nie można przyjąć, że jest on zasadny, skoro Sąd Apelacyjny, z przyczyn wskazanych wyżej, nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd meriti tych przepisów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2000r., IV KKN 532/99, Prok. i Pr., nr 1, poz. 1). Z przedstawionych i omówionych wyżej przyczyn za nietrafny należało uznać także zarzut naruszenia art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. Po przeprowadzeniu rozprawy z udziałem oskarżonego i po przeprowadzeniu wnioskowanych dowodów, Sąd pierwszej instancji przy respektowaniu wszystkich gwarancji procesowych zwartych w Kodeksie postępowania karnego, dokonał prawdziwych ustaleń faktycznych, na podstawie których sprawca czynu przypisanego w pkt. 16 wyroku został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej. Niezasadny jest zarzut zawarty w pkt. I ppkt. 4 apelacji, dotyczący obrazy art. 2 § 2 w zw. z art. 167 k.p.k. W toku rozpoznawania sprawy II AKa 450/17 (skazujący wyrok prawomocny co do występujących w tej sprawie oskarżonych M. B.