w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jeżeli podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. Sąd orzekający wywiódł, że w zaświadczeniu o stanie zdrowia z dnia 04 lutego 2019 r. wpisano jako rozpoznanie u ubezpieczonej, chorobę afektywną dwubiegunową – obecnie epizod hipomanii. Także w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego, na którą powołuje się Zakład, widnieje podobne rozpoznanie, z tym, że w tym przypadku wskazano na epizod maniakalny. Nie sposób więc przyjąć, aby w sprawie zaszły takie okoliczności, które choć ujawniły się już po wniesieniu odwołania, to miały znaczenie dla oceny stanu zdrowia ubezpieczonej. Ubezpieczona od wielu lat cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową. Złożenie przez stronę nowej dokumentacji medycznej z dalszego leczenia schorzeń znanych już na etapie postępowania orzeczniczego organowi, nie stanowi, w ocenie Sądu Okręgowego, nowej okoliczności w sprawie w rozumieniu art.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art.
zmienił zaskarżoną decyzję i przywrócił M. H. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 01 maja 2019 r. do dnia 20 kwietnia 2022 r. O kosztach sąd orzekł na podstawie przepisu art. 99 w związku z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Na zasądzoną od Zakładu na rzecz ubezpieczonej kwotę 180 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Z wyrokiem nie zgodził się organ rentowy. Rozstrzygnięciu zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegających na uznaniu, że ubezpieczona jest częściowo niezdolna do pracy; 2) dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, 3) wydanie wyroku na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy ubezpieczonej. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów organ wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie odwołania, 1) gdyby Sąd II instancji nie uwzględnił wniosku, o którym mowa w pkt 1, to wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W odpowiedzi na apelację ubezpieczona wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od organu na rzecz ubezpieczonej zwrotu kosztów postępowania za II instancję według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja organu nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy wyjaśnił w toku przeprowadzonego postępowania wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a także przeprowadził w sprawie wyczerpujące postępowanie dowodowe, korzystając przy tym z orzeczeń lekarskich wydanych na etapie postępowania przed organem rentowym, zgromadzonej w tym postępowaniu dokumentacji oraz posiłkował się treścią opinii biegłej psychiatry. Wnioski, które Sąd wywiódł ze zgromadzonego materiału dowodowego były uzasadnione i w niczym nie naruszały zasady swobodnej oceny dowodów. Nie może stanowić uzasadnionej podstawy apelacyjnej polemika organu z wynikiem postępowania dowodowego i oceną dokonaną w granicach swobodnej oceny dowodów przez Sąd orzekający. Ocena ta, w przekonaniu Sądu Apelacyjnego jest swobodna, ale nie dowolna i nie narusza granic zakreślonych treścią przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Zauważyć nalezy, że apelacja organu sprowadza się właściwie do jednego argumentu, mianowicie twierdzenia jakoby opinia biegłej uwzględniała nowy fakt, nieznany lekarzom orzecznikom, a wynikający z karty informacyjnej leczenia szpitalnego w Oddziale Psychiatrii w dniach 3.10 – 22.10.2019 r. Przy czym argument ten był już podnoszony na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, a Sąd Okręgowy trafnie go zwalczył. Wobec czego jedynie powtórzenia wymaga, że podstawę orzeczniczą dla biegłej psychiatry stanowiła dokumentacja medyczna na przestrzeni od 2007 do 2019 roku, zaś biegła wskazała, że już w 1993 roku u ubezpieczonej wystąpił epizod w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, a od 2010 roku następują kolejne nawroty choroby. Są to niemal coroczne hospitalizacje, w tym ostatnie 3 lata wskazują na epizody depresyjne trwające nawet do 8 miesięcy. Biegła wskazała nadto, że choroba ubezpieczonej jest chorobą przewlekłą hospitalizacja z października 2019 roku nie była zatem, jak tego chce organ, żadnym przełomem w chorobie ubezpieczonej, od którego należałoby uznać ubezpieczoną za niezdolną do pracy. Niezdolność ta bez wątpienia wystąpiła po kwietniu 2019 roku na okres 3 lat, jak uznała biegła, a wniosek taki wypływał z dostępnej organowi dokumentacji. Powoływana przez organ karta informacyjna leczenia szpitalnego nie zawiera żadnych nowych rozpoznań. Zważyć trzeba, że epizody maniakalne stwierdzono już w 2017 roku. Kompleksowa analiza całości dokumentacji medycznej wskazuje dobitnie na powroty epizodów depresyjnych, maniakalnych, epizodów hipomanii. Cykliczność nawrotów daje się zaobserwować z nasileniem od 2017 roku. Należy podkreślić, że proces chorobowy u ubezpieczonej przebiega z charakterystycznym po wielu latach trwania choroby spłaszczeniem intensywności faz chorobowych ale z wydłużeniem czasu ich trwania i brakiem pełnej remisji objawowej, jak również pogorszeniem stanu zdrowia somatycznego. U badanej utrzymują się przewlekłe objawy depresyjne z zaburzonymi zdolnościami adaptacyjnymi co w powiązaniu z jej kwalifikacjami (ubezpieczona jest pielęgniarką) powoduje jej częściową niezdolność do wykonywania pracy. Sąd Apelacyjny uznał, że opinia sporządzona przez biegłą jest logiczna, dokładna i spójna, a wnioski w niej zawarte prawidłowo uzasadnione oraz poparte wiedzą specjalistyczną, którą nie dysponuje sąd. Organ nie zdołał podważyć opinii oraz nie przedstawiał żadnych merytorycznych argumentów na poparcie swoich twierdzeń. Z opinii wynika jednoznacznie, co było podstawą uznania ubezpieczonej za osobę częściowo niezdolną do pracy. W szczególności Sąd Apelacyjny rozważył, że biegła psychiatra sporządzając opinię w sprawie na zlecenie Sądu Okręgowego przeprowadziła kompleksowe badania stanu zdrowia M. H. oraz szczegółową analizę rozpoznanych u niej schorzeń psychiatrycznych w kontekście możliwości podjęcia zatrudnienia według posiadanych kwalifikacji. Z treści opinii wynika, że przeprowadziła z ubezpieczoną szczegółowy wywiad, a następnie badanie przedmiotowe. Zdaniem Sądu Apelacyjnego wniosek biegłej został należycie uzasadniony i znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Należy zaznaczyć, że biegła sądowy wyczerpująco ustosunkowała się do dokumentacji medycznej, stanowczo i jednoznacznie stawiając wnioski. Sąd Apelacyjny zważył, że biegła oceniła stopień zaawansowania stwierdzonych dolegliwości psychiatrycznych w postaci choroby afektywnej dwubiegunowej, opiniując jednoznacznie orzekła, że stan zdrowia M. H. uprawnia do stwierdzenia, że jest ona częściowo niezdolna do pracy fizycznej, a niezdolność ta trwa nadal po kwietniu 2019 r. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że ubezpieczona w dacie wydania decyzji inicjującej postępowanie sądowe, spełniała podstawową przesłankę warunkującą przyznanie jej świadczenia, tj. wykazała częściową niezdolność do pracy. Z tych przyczyn, Sąd Apelacyjny opierając się na treści art. 385 k.p.c. oddalił apelację. Urszula Iwanowska Gabriela Horodnicka - Stelmaszczuk Romana Mrotek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.