Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Co do wyeliminowania z podstawy skazania dyspozycji art. 180 a kk ( a tym samym wyeliminowania art. 11 § 2 kk z podstawy skazania i art. 11 § 3 kk z podstawy prawnej kary oraz zmiany opisu czynu poprzez wyeliminowanie z niego fragmentu dotyczącego niezastosowania się oskarżonego do decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień ) - jedyną przyczyną wydania przez Starostę decyzji o cofnięciu oskarżonemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi był fakt orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim w sprawie II K 819/17 ( vide uzasadnienie w/w decyzji k 8). Równocześnie powodem zakwalifikowania czynu oskarżonego z art.
178a § 1 kk) był fakt naruszenia przez niego właśnie tego samego zakazu. Przyczyny te są tożsame. Dlatego w takiej sytuacji zbieg przepisów art.
180 a kk jest pozorny - analogicznie na gruncie zbiegu art. 244 kk i art 180 a kk wypowiada się doktryna ( vide komentarz do Kodeksu Karnego w zakresie art. 180 a kk pod redakcją Lecha Gardockiego opubl. Legalis). Zbieg kumulatywny może zachodzić pomiędzy art.
180 a kk ( a więc gdy sprawca prowadzi pojazd mechaniczny po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości, ale nie naruszając zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, bo np. ten już minął, ale oskarżonego ciągle obowiązuje "cofnięcie" administracyjnie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, względnie cofnięcie uprawnień nie wynikało z orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, tylko z innych przyczyn, np przekroczenia limitu punktów karnych za wykroczenia drogowe). Można również wyobrazić sobie zbieg kumulatywny przepisów art.
180 a kk, ale zdaniem Sądu Okręgowego jedynie w przypadku, w którym administracyjne cofniecie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych wynikałoby z innych powodów ( chociażby z w/w wymienionych takich jak przekroczenie limitu punktów karnych, itp ) niż zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, który determinuje kwalifikację z art.
Co do zatarcia skazania w sprawie II K 819/17 Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim, to faktycznie nastąpiło to z mocy prawa w dniu 22 listopada 2020 roku i zostało potwierdzone przez obronę zaświadczeniem o niekaralności oskarżonego. Jednak nie zmienia to faktu, że w dniu 9 lipca 2018 roku oskarżony, jadąc jako kierujący samochodem po drodze publicznej, naruszył zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczony przez Sąd za przestępstwo (zakaz ten obowiązywał oskarżonego przez 3 lata o d dnia 31 marca 2017 roku do dnia 31 marca 2020 roku). Zatem mimo zatarcia skazania w sprawie II K 819/17 Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim oskarżony i tak wyczerpał dyspozycję art.
kk, albowiem naruszył wynikający z tego wyroku zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Odpowiedzialności karnej z art. 178a § 4 kk podlega nie tylko sprawca, który w czasie popełnienia czynu, o którym mowa w § 1 wskazanego przepisu był już uprzednio prawomocnie karany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, ale także, gdy czynu określonego w § 1 dopuścił się w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. W związku z użyciem przez ustawodawcę spójnika „ albo”, dla wyczerpania znamion przestępstwa określonego w art. 178a § 4 kk, wystarczające jest spełnienie jednego z zachowań wyrażonych w tym przepisie ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2020 r. V KK 580/19, opubl. Legalis). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że do przyjęcia surowszej odpowiedzialności z art.
kk nie stanowi przeszkody zatarcie w dacie wyrokowania skazania, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn został popełniony w okresie obowiązywania tego zakazu ( por. wyrok SN z dnia 20 lipca 2017 r., IV KK 31/17, wyrok SN z dnia 04 grudnia 2014 r., III KK 381/14). Jednocześnie podnieść należy, że wyeliminowanie art. 180 a kk z podstawy prawnej skazania oraz przyjęcie fikcji niekaralności oskarżonego nie może w tej sprawie prowadzić do złagodzenia kary. Oskarżony odpowiada przecież z art.
kk, a w tym przypadku warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach ( art. 69 § 4 kk). Taki przypadek nie zachodzi, w szczególności nie ma niczego szczególnego w tym, że oskarżony zdołał się zorientować ( jako były funkcjonariusz), że jedzie za nim policja, nagle zjechać na parking i udawać, że nie prowadził samochodu. Nie ma również podstaw do zastosowania art. 37 a kk lub 37 b kk, gdyż oskarżony znacznie ( prawie dwukrotnie ) przekroczył próg nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 kk, ponadto okazał lekceważenie dla porządku prawnego łamiąc sądowy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Skazanie za czyn z art.
Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.