Sygn. akt VI P 149/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2019 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w W. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Marcin Bik Ławnik: Bożena Kłos Jacek Pleskot Protokolant: Paulina Zawada po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa G. A. przeciwko A. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...) o odszkodowanie 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powoda G. A. na rzecz pozwanego A. G. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt VI P 149/19 UZASADNIENIE W dniu 28 kwietnia 2019 r. powód G. A. nadał w urzędzie pocztowym pozew przeciwko A. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) w W. o odszkodowanie w kwocie 9.600 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia. Wniósł również o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (pozew k. 1-3). W uzasadnieniu powód wskazał, że nie zgadza się z dokonanym rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia wskazując, że przyczyny rozwiązania umowy o pracę są nieuzasadnione i bezpodstawne. Podniósł, że pracodawca nie przeprowadzał z nim żadnych rozmów dyscyplinujących, zaś od dnia 6 grudnia 2018 r. prowadzone były rozmowy na temat rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. W dniu 13 grudnia 2018 r. pozwany wyraził zgodę na rozwiązanie umowy o pracę i powód pozostawał w przekonaniu, że z tym dniem umowa o pracę uległa rozwiązaniu (pozew k. 1-3). W odpowiedzi na pozew pozwany A. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) w W. wniósł o oddalenie powództwa o odszkodowanie w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (odpowiedź na pozew k. 22-28). W uzasadnieniu pozwany wskazał, że w dniach 17 i 18 grudnia 2018 r. i dalej w dniach 2-3 stycznia 2019 r. i od 1 do 8 kwietnia 2019 r. powód nie stawił się do pracy i nie usprawiedliwił w tych dniach swojej nieobecności. W pozostałym czasie pozostawał na zwolnieniach lekarskich, o których pozwany dowiadywał się z systemu e-zwolnienia, a nie od powoda. Dodatkowo brak było kontaktu z powodem, a dalsze niestawiennictwo dezorganizowało pracę. Powód nie składał w tym czasie wniosków urlopowych. Podniósł, że nie doszły do skutku ustalenia stron co do rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. Wskazał, że powód miał pełną świadomość, że w okresie od grudnia 2018 r. do kwietnia 2019 r. nadal pozostaje w stosunku pracy. Przyczyna wskazana w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia jest w pełni uzasadniona bowiem powód zachował się bezprawnie nie stawiając się bez usprawiedliwienia nieobecności do pracy i naruszył interesy pracodawcy, bowiem jego obecność była niezbędna do terminowego wykonania zleceń i zaplanowanych kursów (odpowiedź na pozew k. 22-28). W toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska w niezmienionym kształcie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód był zatrudniony u pozwanego na podstawie umowy o pracę na okres próbny na stanowisku kierowcy kat C, C+E. Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda wynosiło 1.500 zł brutto. Następnie od dnia 1 października 2010 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Aneksami do umowy z dnia 1 kwietnia 2014 r. oraz z dnia 1 grudnia 2017 r. przyznano powodowi wynagrodzenie kolejno 2.100 zł, następnie 3.200 zł (umowa o pracę k. 6; umowa o pracę k. 7; aneks k.9, aneks k.10; zaświadczenie o wynagrodzeniu k. 20). W dniu 13 grudnia 2018 powód i pozwany prowadzili rozmowy na temat rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. Rozmowy nie dotyczyły zwolnienia powoda z obowiązku świadczenia pracy. Następnego dnia tj. 14 grudnia 2018 r. powód wystosował do pozwanego pismo z wnioskiem o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron. Pozwany dokonał adnotacji na piśmie, że wyraża zgodę na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron z dniem 21 grudnia 2018 r. (pismo-k.19c akt osobowych). W dniach 17 i 18 grudnia 2018 r. powód nie stawił się do pracy. Powód nie poinformował pracodawcy o przyczynie swojej nieobecności. W dniu 19 grudnia 2018 r. pozwany wystosował pismo z żądaniem usprawiedliwienia nieobecności i pouczeniem, że w przeciwnym razie nieobecność zostanie potraktowana jako nieusprawiedliwiona, a stosunek pracy rozwiązany bez wypowiedzenia z winy pracownika (pismo – k.20 c akt osobowych). W dniu 21 grudnia 2018 r. powód złożył do rąk pracownika biura ochrony na terenie Młynów (...) oświadczenie zawierające propozycję rozwiązania umowy na mocy porozumienia stron z datą wsteczną 14 grudnia 2018 r. (oświadczenie pozwanego niezaprzeczone przez powoda; zeznania świadka S. T. k. 59v - 60v e - protokół (...) (...) zeznania pozwanego k. 60v - 61 e - protokół (...) (...) W dniu 28 grudnia 2018 r. z systemu e - zwolnienia pozwany otrzymał informację, że powód przebywa na zwolnieniu lekarskim obejmującym okres od dnia 19 grudnia 2018 r. do dnia 1 stycznia 2019 r. Zwolnienie zostało wystawione w dniu 22 grudnia 2018 r. ( (...) k. 42). W dniu 3 stycznia 2019 r. pozwany wyraził pisemną zgodę na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron, ale z dniem 21 grudnia 2018 r. umowy o pracę (pismo k. 21C akt osobowych). Powód nie ustosunkował się do pisma pozwanego w żaden sposób. Po upływie okresu na jaki wystawiono zwolnienie lekarskie, w dniach 2 i 3 stycznia 2019 r. powód ponownie nie stawił się do pracy. Za ten okres powód nie składał pozwanemu wniosku urlopowego obejmującego ww. dni i nie usprawiedliwił swojej nieobecności (zeznania świadka S. T. k. 59v - 60v e - protokół (...) (...) zeznania pozwanego k. 60v - 61 e - protokół (...) (...) W połowie stycznia powód osobiście stawił się u pozwanego z nową propozycją zakończenia współpracy i zrzeczenia się wzajemnych roszczeń, na co pozwany nie wyraził zgody. Następnie od 4 stycznia 2019r. do dnia 31 marca 2019 r. powód nieprzerwanie przebywał na zwolnieniach lekarskich ( (...) k.33 – 41; zeznania powoda k. 61 - 62 v - e protokół (...) (...) W dniu 8 kwietnia 2019 r. powód otrzymał oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, w którym jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę wskazano naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych polegające na porzuceniu pracy w okresie od 1 kwietnia 2019 r. do dnia wysłania oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę. Nadto pracodawca wskazał, że powód naruszył podstawowy obowiązek pracowniczy polegający na obowiązku stawienia się w miejscu pracy w godzinach wyznaczanych przez pracodawcę w celu realizowania umówionych zadań (oświadczenie k. 8). Tego samego dnia pozwany wstawił świadectwo pracy (świadectwo pracy k.11-12). W dniu 9 kwietnia 2019 r. pozwany złożył do organu rentowego deklarację (...) P (...) dotyczącą wyrejestrowania pracownika. Pozwany wypłacił powodowi ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (zeznania pozwanego k. 60v - 61 e - protokół (...) (...) W dniu 18 kwietnia 2019 r. powód złożył wniosek o sprostowanie świadectwa pracy przez zmianę informacji zawartej w pkt 4 świadectwa pracy – przez wskazanie, iż stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania z zachowaniem okresu wypowiedzenia, nie zaś rozwiązania bez zachowania okresu wypowiedzenia (wniosek k. 44). Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy, aktach osobowych powoda, na podstawie zeznań świadka S. T. k. 59v - 60v e - protokół (...) (...) oraz stron - pozwanego k. 60v - 61 e - protokół (...) (...) i powoda k. 61 - 62 v - e protokół (...) (...) Sąd dał wiarę zeznaniom świadka bowiem były one logiczne spójne i zbieżne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Podobnie Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanego, które korespondowały z zeznaniami świadka i dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy i aktach osobowych. Zeznaniom powoda Sąd dał wiarę jedynie w części w jakiej pozostawały zgodne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Powód potwierdził, że faktycznie świadczył prace do 14 grudnia 2018 r. Sąd nie dał mu wiary, że pozostawał w przekonaniu że nie musi już po tej dacie stawiać się do pracy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jako nieuzasadnione nie zasługiwało na uwzględnienie. Kwestią sporną pozostawała data i sposób zakończenia stosunku pracy między stronami. Powód podnosił, że ostatni dzień stawił się do pracy w dniu 14 grudnia 2018 r. i pozostawał od tej pory w przekonaniu, że stosunek pracy uległ rozwiązaniu i nie musi już stawiać się do pracy. Pozwany natomiast twierdził, że strony złożyły sobie jedynie ofertę rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, która nie doszła do skutku z uwagi na brak zajęcia ostatecznego stanowiska przez powoda w tym względzie. Podnosił, że powód miał obowiązek stawienia się do pracy w czasie kiedy nie był na zwolnieniu lekarskim, w związku z czym jego niestawiennictwo w pracy w dniach 17 i 18 grudnia 2018 r., 2 i 3 stycznia 2019 r. i od 1 do 8 kwietnia 2019 r. pozostaje nieusprawiedliwione. W związku z powyższym rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest uzasadnione bowiem powód dopuścił się naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych polegających na porzuceniu pracy w okresie od 1 kwietnia 2019 r. do dnia wysłania oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę. Nadto pracodawca wskazał, że powód naruszył podstawowy obowiązek pracowniczy polegający na obowiązku stawienia się w miejscu pracy w godzinach wyznaczanych przez pracodawcę w celu realizowania umówionych zadań . Analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym zeznania świadka, stron oraz dokumenty zgromadzone w aktach osobowych powoda – których autentyczność, po okazaniu na rozprawie, została przez strony potwierdzona Sąd zważył co następuje. Sąd podzielił stanowisko pozwanego, że nie sposób przyjąć że umowa o pracę rozwiązała się za wypowiedzeniem, z zachowaniem okresu wypowiedzenia który upłynął w dniu 31 marca 2019 r. Nie zakończone porozumieniem negocjacje w zakresie zakończenia stosunku pracy nie oznaczają, że stosunek pracy uległ rozwiązaniu za wypowiedzeniem. Pismo pracownika datowane na 14 grudnia 2018 r. (k. 14) nie nasuwa wątpliwości co do jego znaczenia. W szczególności nie stanowi ono jednostronnego oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku zatrudnienia za wypowiedzeniem. Odnośnie zagadnienia rozwiązania umowy za porozumieniem, decydujące znaczenie ma tu zgodna wola stron, a zgodna wola stron w tym zakresie nie została wykazana co do daty zakończenia stosunku pracy. W świetle poczynionych ustaleń Sąd zważył, że nie doszły do skutku ustalenia stron co do rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. Strony nie doszły do porozumienia co do daty zakończenia stosunku, a oferta pozwanego zakończenia stosunku pracy z dniem 21 grudnia 2018 r. w żaden sposób nie została przez powoda zaakceptowana czy potwierdzona. Strony nie ustaliły zatem wiążąco terminu i sposobu ustania stosunku pracy, a wymiana korespondencji i wstępne rozmowy na temat zakończenia stosunku pracy miały charakter jedynie wzajemnych propozycji, a nie doszło do zgodnego oświadczenia woli w tym zakresie. Samo wystąpienie pracownika lub pracodawcy z propozycją rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron stanowi jedynie ofertę zgodnego rozwiązania stosunku pracy. Dopiero oświadczenie o przyjęciu oferty prowadzi do rozwiązania umowy ( vide wyrok SN z dnia 14 września 1998 r. I PKN 315/98 OSNAPiUS 1999 nr 19 poz 617). Rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron może nastąpić wtedy, gdy strony złożą zgodne oświadczenia woli w tym przedmiocie - bądź w sposób wyraźny bądź dorozumiany, ale nie budzący wątpliwości co do tego, że obie dążą do rozwiązania stosunku pracy w określony sposób i w określonej dacie ( vide wyrok SN z dnia 26 listopada 2002 r. I PKN 659/00). W świetle powyższego Sąd uznał, że łączący strony stosunek pracy nie został zakończony ani z dniem 14 grudnia 2018 r. ani z dniem 21 grudnia 2018 r. i trwał nadal. Wobec powyższego Sąd uznał, że stosunek pracy został zakończony poprzez oświadczenie o rozwiązaniu umowy o prace bez wypowiedzenia z dnia 8 kwietnia 2019 r. Badając przyczynę wskazaną przez pozwanego jako podstawę rozwiązania umowy o pracę z winy pracownika Sąd miał na uwadze, że zastosowany przez pracodawcę tryb rozwiązania umowy o pracę jest trybem szczególnym i rygorystycznym. Zgodnie z art. 52 § 1 pkt 1 kodeksu pracy pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Określona w tym artykule dopuszczalność rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z przyczyn przez niego zawinionych jest uzależniona od łącznego spełnienia następujących przesłanek:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.