(2), dla którego Sąd Rejonowy wC.V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW o nr (...); 6) czynności prawnej w postaci umowy sprzedaży z dnia 29 grudnia 2014 r., zawartej w formie aktu notarialnego, rep. A nr (...), przed notariuszem M. I. w Kancelarii Notarialnej w L., mocą której J. K. sprzedał spółce (...) Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w miejscowości R. udział wynoszący 1/2 części nieruchomości położonej w województwie (...), powiat (...), w C., przy ul. (...), o obszarze 0,09.58 ha, dla której Sąd Rejonowy wC.V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW o nr (...), 7) czynności prawnej w postaci umowy sprzedaży z dnia 2 stycznia 2015 r., zawartej w formie aktu notarialnego, rep. A nr (...), przed notariuszem M. I. w Kancelarii Notarialnej w L., mocą której J. K. sprzedał spółce (...) Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w miejscowości R. udział wynoszący 1/10 części zabudowanej nieruchomości położonej w województwie (...), powiat (...), gmina C., gmina R., przy ul. (...), o obszarze 0.22.55 ha, dla której Sąd Rejonowy wC.V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW o nr (...), 8) czynności prawnej w postaci umowy sprzedaży z dnia 15 stycznia 2015 r., zawartej w formie aktu notarialnego, rep. A nr(...), przed notariuszem M. I. w Kancelarii Notarialnej w L., mocą której J. K. sprzedał spółce (...) Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w miejscowości R. udział wynoszący 1/2 części nieruchomości położonej w województwie (...), powiat (...), w C., przy ul. (...), o obszarze 0,09.58 ha, dla której Sąd Rejonowy w C.V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW o nr (...),, 9) czynności prawnej w postaci umowy sprzedaży z dnia 25 lipca 2016 r., zawartej w formie aktu notarialnego, rep. A nr(...), przed notariuszem M. I. w Kancelarii Notarialnej w L., mocą której J. K. sprzedał spółce (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. udział wynoszący 9/10 części zabudowanej nieruchomości położonej woj. (...), powiat (...), gmina C., miejscowość R. P., przy ul. (...), stanowiącej zabudowaną działkę nr (...), o obszarze 0,2255 ha, dla której Sąd Rejonowy wC.V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr (...) Zgodnie z twierdzeniami powoda, wskazane czynności prawne miały prowadzić do jego pokrzywdzenia, jako wierzyciela J. K.- większościowego wspólnika pozwanego (...) Sp.z o.o. oraz prezesa zarządu zarówno (...) Sp.z o.o. jak i (...). o.o. (którego jedynym wspólnikiem jest (...) Sp.z o.o.). Zgłoszone żądania opierały się zatem na konstrukcji skargi paulińskiej uregulowanej w art. 527 k.c. I tak przepis ten w § 1 stanowi, że w sytuacji, w której wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć. Ponadto wedle § 2 cytowanego przepisu, czynność prawna dłużnika jest dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli, jeżeli wskutek tej czynności dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności. W judykaturze, której stanowisko Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, podkreśla się, że z powołanego przepisu wynika, iż pokrzywdzenie wierzyciela, występuje wtedy gdy w związku z dokonaniem przez dłużnika z osobą trzecią czynności prawnej, stan majątku dłużnika, z którego wierzyciel mógłby się zaspokoić, zmniejszył się w taki sposób, że uniemożliwia to w całości lub w części pokrycie jego wierzytelności. Istnienie tego rodzaju związku pomiędzy dokonaniem czynności a stanem wypłacalności dłużnika jest więc niezbędną przesłanką uznania jej za bezskuteczną (vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2007 r., II CSK 384/06, LEX nr 253405). O stanie niewypłacalności można także powiedzieć, że jest to taki stan majątkowy dłużnika, w którym egzekucja prowadzona zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego nie może przynieść zaspokojenia wierzyciela. Jak wskazał przy tym Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie IV CKN 525/2000, dłużnik staje się niewypłacalny w wyższym stopniu (art. 527 § 2 k.c.) i wtedy, gdy zaspokojenie można uzyskać z dodatkowym znacznym nakładem kosztów, czasu i ryzyka. Pokrzywdzenie (art. 527 § 2 k.c.) powstaje na skutek takiego stanu faktycznego majątku dłużnika, który powoduje niemożność, utrudnienie lub odwleczenie zaspokojenia wierzyciela. W myśl § 3 analizowanego przepisu, jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Na mocy art. 531 § 1 k.c. powództwo o uznanie umowy za bezskuteczną skierowane być winno przeciwko osobie trzeciej, która korzyść uzyskała, zaś § 2 przewiduje, iż jeśli osoba ta rozporządziła korzyścią, wierzyciel może wystąpić przeciwko osobie, na rzecz której nastąpiło rozporządzenie, jeśli wiedziała ona o okolicznościach uzasadniających skargę pauliańską. Na podstawie art.532 k.c., wierzyciel, którego skarga pauliańska została uwzględniona, może z pierwszeństwem przed wierzycielami osoby trzeciej dochodzić zaspokojenia z przedmiotu czynności. Stosownie do treści art. 533 k.c. osoba trzecia może zwolnić się od zadośćuczynienia roszczeniu wierzyciela, o ile zaspokoi je albo wskaże wierzycielowi wystarczające do zaspokojenia mienie należące do dłużnika. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nakazuje przyjąć, iż zaszły przesłanki do uznania za bezskuteczne kwestionowane przez powoda umowy sprzedaży. Przede wszystkim Sąd stoi na stanowisku, że tak dłużnik J. K. jak i powiązane ściśle powiązane z nim podmioty tj. (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o., stawali do tych czynności, będąc świadomymi pokrzywdzenia w ten sposób wierzyciela Skarbu Państwa- N. (...)w C.. W ocenie tut. Sądu biorąc całokształt akt niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż czynności te miały w istocie służyć oficjalnemu wybyciu się przez dłużnika majątku celem udaremnienia wierzycielowi zaspokojenia swoich roszczeń. Istotnym jest przy tym, iż czynności tych dłużnik dokonywał z podmiotami, które są z nim powiązane zarówno kapitałowo jak i osobowo i którymi to on w rzeczywistości zarządza. Wobec powyższego, w ocenie tut. Sadu nie sposób przyjąć, że pozwani nie posiadali wiedzy, iż przedmiotowe czynności doprowadzą do niewypłacalności dłużnika. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, iż w momencie dokonywania przedmiotowych czynności dłużnik nie otrzymał za sprzedane nieruchomości żadnego ekwiwalentu pieniężnego, bowiem strony każdorazowo odraczały zapłatę ceny sprzedaży na kilka lat. Biorąc zaś pod uwagę, iż w momencie dokonywania tychże czynności dłużnik- o czym pozwani wiedzieli - posiadał wymagalne zobowiązania wobec powoda przyjąć należy, iż doprowadziły one do pokrzywdzenia tegoż wierzyciela. Fakt przy tym, że pozwani wiedzieli o zobowiązaniach dłużnika wynika z treści samych aktów notarialnych. Niemniej jednak podkreślić wymaga, że co do zasady wiedza pozwanych o pokrzywdzeniu wierzycieli działaniem dłużnika nie była w okolicznościach niniejszej sprawy wymagana, bowiem zaktualizowała się przesłanka z art. 528 k.c. Podkreślenia wymaga przy tym jednocześnie, że pozwani w toku niniejszego postępowania powoływali się na fakt, że w wyniku częściowej zapłaty ceny sprzedaży dłużnik uregulował niektóre ze swych zobowiązań - w tym także zobowiązania wobec powoda- uznać należy za bezprzedmiotowy. Godzi się bowiem zauważyć, że w toku postępowania pozwani nie udowodnili w żaden sposób z tytułu jakich umów sprzedaży dokonana została już spłata ich zobowiązań względem dłużnika, a tym bardziej jaka była wysokość tejże spłaty. Same zaś oświadczenia pozwanych w tym zakresie uznać należało jedynie za element ich strategii procesowej nakierowany na otrzymanie korzystnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Pozwani powoływali się także na fakt, iż z uwagi na obciążenia hipoteczne nieruchomości pozwany w wyniku egzekucji nie uzyskałby zaspokojenia swego roszczenia, wobec czego nie sposób uznać, iż to w wyniku ich sprzedaży doszło do pokrzywdzenia powoda. Niemniej jednak w toku prowadzonego postępowania pozwani nie byli wstanie wykazać, ani jaka była rzeczywista wysokość zabezpieczonej hipotecznie wierzytelności J. K. w czasie sprzedaży nieruchomości, ani także jaka jest wysokość tychże wierzytelności obecnie. Mając to na uwadze Sąd nie był w stanie ustalić, czy w istocie wysokość zobowiązania dłużnika, która zabezpieczona była hipotecznie była wyższa bądź niż dekorowana wartość nieruchomości co pozwalałoby przyjąć, iż w przypadku prowadzenia egzekucji powód nie uzyskałby zaspokojenia swego roszczenia. W tym miejscu należy wskazać, że postępowanie cywilne ma charakter kontradyktoryjny, czego wyrazem jest przede wszystkim dyspozycja art. 232 k.p.c., określająca obowiązek stron do wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co z kolei jest potwierdzeniem reguły zawartej w art. 6 k.c., wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu. Trzeba podkreślić, że zasady art. 6 k.c. i 232 k.p.c. nie określają jedynie zakresu obowiązku zgłaszania dowodów przez strony, ale rozumiane muszą być przede wszystkim i w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał. Zaznaczyć także należy, że nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie za stronę dowodów przez nią nie wskazanych, mających na celu udowodnienie jej twierdzeń (tak również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 76). Wobec powyższego zgodnie z ogólną regułą, wyrażoną w art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazana zasada oznacza, że powód składając pozew powinien udowodnić fakty, które w jego ocenie świadczą o zasadności powództwa. Udowodnienie faktów może nastąpić przy pomocy wszelkich środków dowodowych przewidzianych przez kodeks postępowania cywilnego. Nie ulega także wątpliwości, że co do zasady to na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia twierdzeń zawartych w pozwie, bowiem to on domaga się uznania czynności prawnych dokonywanych przez dłużnika z pozwanymi za bezskuteczne względem siebie i powinien udowodnić zasadność swojego roszczenia. W ocenie Sądu powód sprostał temu ciężarowi, a co za tym idzie jego powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Natomiast pozwani w toku całego postępowania nie przedstawili żadnych dowodów, które przemawiałby za oddaleniem powództwa. W ocenie Sądu, popartej wynikami przeprowadzonego postępowania dowodowego, nie ulega wątpliwości, że na skutek czynności podjętych przez dłużnika, polegających na rzekomej sprzedaży pozwanym nieruchomości o łącznej wartości ok. 2.260.569,11 zł, doszło do pokrzywdzenia powoda. Dłużnik bowiem w konsekwencji powyższych rozporządzeń stał się niewypłacalny w stopniu wyższym niż był przed dokonaniem opisanych czynności, zatem spełniły się przesłanki określone przez ustawodawcę w przepisie art. 527 § 2 k.c., świadczące o tym, że czynność dłużnika została dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli. Należy mieć przy tym na uwadze, iż obecny majątek dłużnika nie wystarczy na pokrycie jego licznych zobowiązań. Zaznaczyć należy także, że wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego jednoznacznie wskazują, iż na skutek analizowanych czynności dłużnika powoda, korzyść majątkową uzyskały podmioty pozostające z nim w bliskim stosunku. Zdaniem Sądu, pozwani nie zdołali obalić domniemania określonego w art. 527 § 3 k.c., zgodnie z którym jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Zatem pozwani jako podmioty zarządzane przez dłużnika i w których posiada on udziały, niewątpliwie posiadały wiedzę, iż dłużnik działa ze świadomością pokrzywdzenia powoda. Jednocześnie wskazać należy, że z uwagi na odroczenie ceny sprzedaży pozwani na skutek przedmiotowych umów korzyść majątkową otrzymali w istocie bezpłatnie. Nie sposób bowiem pominąć, iż pozwani, reprezentowani w niniejszym postępowaniu przez dłużnika do dnia dzisiejszego nie są wstanie wykazać, jaką część ceny tytułem poszczególnych nieruchomości uiścili na rzecz dłużnika. Co istotne także, jak podkreśla sam pozwany część sum tych przekazywana jest bezpośrednio innym wierzycielom dłużnika celem spłaty jego zobowiązań z dalszym pokrzywdzeniem powoda, który w takiej sytuacji nie może prowadzić egzekucji z uzyskanych przez dłużnika kwot.. T.. Sąd podziela przy tym i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt V CSK 132/18, w którym wskazał on, że „Samo uzyskanie przez dłużnika ekwiwalentu rozporządzenia majątkowego od osoby trzeciej nie eliminuje stanu pokrzywdzenia wierzyciela, jeżeli nie miał on możliwości uzyskania zaspokojenia chronionej wierzytelności z ekwiwalentu (świadczenia wzajemnego osoby trzeciej). W takiej sytuacji rozporządzenie majątkowe dłużnika także może prowadzić do stanu niewypłacalności dłużnika, skoro uzyskany przez niego ekwiwalent rozporządzenia nie umożliwia wierzycielowi zaspokojenia w drodze egzekucji chronionej wierzytelności. Rozumowanie to jest tym bardzie aktualne wtedy, gdy świadczenie wzajemne uzyskane od osoby trzeciej przez dłużnika zostało przeznaczone na spłatę innych jego wierzycieli.” Podobnie powiedział się Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I ACa 258/17, wskazując, że nawet uzyskanie przez dłużnika ekwiwalentu rozporządzenia majątkowego od osoby trzeciej nie eliminuje stanu pokrzywdzenia wierzyciela jeżeli nie miał on możliwości uzyskania zaspokojenia wierzytelności z tego ekwiwalentu. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. obciążając nimi pozwanych jako przegrywających w całości. Sąd ustalił przy tym, iż pozwany (...) Sp. z o.o. winien ponieść 80% poniesionych w niniejszym postępowaniu kosztów procesu, natomiast pozwanego (...) Sp.z o.o. należy nimi obciążyć w 20 % a to z uwagi, iż powództwo tylko takiej części dotyczyło tego pozwanego. Szczegółowe ich wyliczenie zaś Sąd pozostawił referendarzowi sądowemu na podstawie art. 108 par. 1 kpc /-/ SSO Maria Taront ZARZĄDZENIE 1. notować, 2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pozwanemu ad. 2, pełnomocnikowi pozwanego ad 1 i powodowi. 3. z apelacją bądź za 14 dni. P., dnia 9 luty 2021 r. /-/ SSO Maria Taront