Przepis art.
kk penalizuje zachowanie polegające na uporczywym nękaniu innej osoby lub osoby jej najbliższej, które to ma na celu wzbudzenie u tej osoby uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotne naruszenie jej prywatności. Przedmiotem ochrony art.
kk jest wolność psychiczna człowieka rozumiana jako prawo do życia w poczuciu bezpieczeństwa, tj. wolnego od jakiejkolwiek formy dręczenia, nękania i poczucia zagrożenia. Przez nękanie należy rozumieć wielokrotne, powtarzające się prześladowanie wyrażające się w podejmowaniu różnych naprzykrzających się czynności, których celem jest udręczenie, utrapienie, dokuczenie lub niepokojenie pokrzywdzonego albo jego osoby najbliższej. Jest to więc z zasady przestępstwo wieloczynowe. Mogą to być zachowania zarówno legalne, jeśli oceniać je pojedynczo, polegające np. na wysyłaniu listów (tradycyjnych lub elektronicznych) i sms-ów, telefonowaniu, nachodzeniu w różnych miejscach, jak również nielegalne, wyrażające się np. w grożeniu, włamywaniu się do skrzynek na listy lub do mieszkania ofiary w celu pozostawienia wiadomości lub innych przedmiotów. Ze względu na charakter dobra chronionego podejmowane przez sprawcę czynności nie mogą przybrać postaci bezpośredniego zamachu fizycznego, tj. na zdrowie, życie lub nietykalność osobistą pokrzywdzonego lub jego osoby najbliższej. Mogą zawierać się natomiast w bezprawnym postępowaniu z rzeczą stanowiącą własność ofiary lub atakować jego cześć lub dobre imię (np. przez rozpowszechnianie nieprawdziwych i przykrych wiadomości) /Kodeks Karny. Komentarz. red. Prof. Dr hab. A. G. wyd. 5 rok 2018 (...)/. W ocenie Sądu, przypisane L. J. i M. C. zachowania z pewnością można określić mianem uporczywego nękania, gdyż powtarzały się one dość często oraz istotnie ingerowały w prywatność pokrzywdzonych wywołując u nich usprawiedliwione okolicznościami poczucie zagrożenia. Oskarżone swoim postępowaniem sprawiły, że M. L. i S. L. nie czuli się swobodnie w pobliżu swojego mieszkania i w życiu prywatnym. Mieli uzasadnione przekonanie o obserwowaniu ich, inwigilowaniu i osaczaniu, które skutkowało tym, że w związku z poczynaniami oskarżonej w życiu pokrzywdzonej naruszone zostało poczucie bezpieczeństwa. Przestępstwo groźby karalnej określone w art. 190 § 1 kk polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub osoby jej najbliższej. Przepis ten ma na celu ochronę wolności w sensie psychicznym tzn. wolności od strachu. Przy czym, wymaganym jest, aby groźba, o której była mowa wywołała w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. W związku z tym, w świetle poczynionych ustaleń, nie ulega wątpliwości, że M. C. swoimi zachowaniami opisanymi w punktach III, IV i V aktu oskarżenia wypełniła znamiona opisanego powyżej występku, albowiem groziła M. K. przestępstwem – uszkodzeniem ciała, zaś S. E. zabójstwem, a groźby te mogły wzbudzić i wzbudziły w zagrożonych uzasadnione obawy, że zostaną spełnione. Czyny L. J. i M. C. posiadały charakter zawiniony, albowiem w ustalonym stanie faktycznym oskarżone mogły zachować się zgodnie z prawem. Poza tym, nie zachodziły żadne okoliczności, które wyłączałyby ich winę lub bezprawność przypisanych im czynu. Do pociągnięcia oskarżonych do odpowiedzialności karnej za czyny z punktów I, II, III, V oraz VI zabrakło jednak jeszcze jednego składnika pięcioelementowej struktury przestępstwa – karygodności czynu. Zgodnie, bowiem z art. 1 § 2 kk nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. Przy ocenie natomiast stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia (art. 115 § 2 kk). Przeprowadzając w powyższym kontekście analizę zachowań L. J. i M. C. Sąd doszedł do przekonania, że przypisane oskarżonym w punktach 1 i 2 wyroku czyny posiadają znikomą społeczną szkodliwość. Za takim wnioskiem przemawia w szczególności to, że naruszenie wolności pokrzywdzonych wiązało się ściśle z konfliktem sąsiedzkim i wzajemnymi uwagami dotyczącymi korzystania z części wspólnych budynków i podwórza. Sytuacja stawała się coraz bardziej napięta i zaczęła eskalować do tego stopnia, że przy każdej nadarzającej się okazji pokrzywdzeni byli obrażani, nagrywani, a także kierowano wobec nich groźby. Nie można jednak zapominać, że sprawczynie były osobami znanymi pokrzywdzonym i mieszkającymi po sąsiedzku, a w związku z tym poczucie zagrożenia, które mogły rzeczywiście wzbudzić było subminimalne. Tak naprawdę chodziło przecież głównie o uprzykrzanie drugiej stronie codziennego życia. Podobnie rzecz się ma z naruszaniem prywatności, gdyż mieszkając w wielorodzinnym budynku i dzieląc wspólne podwórko siłą rzeczy obserwuje się życie innych sąsiadów. Poza tym, motywacja i zamiar, który przyświecał oskarżonym miały charakter nagły, impulsywny i nie do końca przemyślany, gdyż tak naprawdę wynikało to emocji związanych z wykorzystywaniem części wspólnych budynku i podwórza. W związku z tym, mając na uwadze rodzaj i charakter naruszonego dobra, niewielkie rozmiary grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych obowiązków, jak również postać zamiaru i motywację L. J. i M. C. uprawniony jest wniosek, że przypisane im czyny z punktów: I, II, III, V oraz VI aktu oskarżenia posiadają znikomą społeczną szkodliwość. W konsekwencji tego, stosownie do treści art. 1 § 2 kk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk postępowanie karne wobec oskarżonych należało umorzyć. Umorzeniu podlegało także postępowanie dotyczące czynu z pkt IV zarzuconego M. C.. W toku bowiem przewodu sądowego pokrzywdzony M. K. cofnął wniosek o ściganie, na co zgodę wyraził Sąd, zaś oskarżyciel publiczny się temu nie sprzeciwił. W związku z tym, w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka procesowa w postaci braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej. 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4 5 i 6 O kosztach obrony udzielonej oskarżonej L. J. z urzędu, Sąd orzekł na podstawie § 2, § 3, § 4 ust. 1 -3 oraz § 17 ust. 2 pkt 3, a także § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 poz. 18) i zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. P. kwotę 619,92 zł tytułem opłaty. Wobec umorzenia postępowania w sprawie z oskarżenia publicznego, Sąd w oparciu o art. 632 pkt 2 kpk obciążył kosztami procesu Skarb Państwa oraz na zasadzie § 11 ust. 2 pkt 3 i § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz M. C. kwotę 1500 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych z tytułu ustanowienia w sprawie obrońcy z wyboru. 8. PODPIS
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.