Sygn. akt II K 1142/16 UZASADNIENIE Sąd w oparciu o zgromadzony w sprawie i ujawniony w toku przewodu sądowego materiał dowodowy ustalił następujący stan faktyczny: B. B. (1) i K. B. (1) w okresie od
§ 1
i § 2 kk, natomiast czyn opisany w punkcie 5 oskarżenia – jako przestępstwo z art.
§ 1kk, albowiem oskarżony, podejmując opisane wyżej zachowania, biorąc pod uwagę je wszystkie łącznie, wzbudził w K. B.
(1)poczucie zagrożenia - co wprost zadeklarowała pokrzywdzona oraz poprzez obserwowanie pokrzywdzonej, istotnie naruszył jej prywatność. Zachowania te miały ponadto z pewnością charakter uporczywy, bowiem oskarżony działał wielokrotnie, na przestrzeni około ośmiu miesięcy, nie ustępując pomimo próśb i żądań pokrzywdzonej, aby zaprzestał swoich zachowań, a nawet w momencie zgłoszenia powyższych zachowań oskarżonego organom ścigania. Ponadto w stosunku do czynu opisanego w punkcie 1 oskarżenia, oskarżony wypełnił także znamiona przestępstwa § 2 art.
kk, gdyż oskarżony bez wiedzy i zgody K. B.
(1)posłużył się jej kontem na portalu F. (podszywając się pod nią) i wysyłał wiadomości tekstowe, zarówno do siebie, jak i innych osób oraz rozwiesił na osiedlu pokrzywdzonej (co bezsprzecznie uznać należy za miejsca publiczne i ogólnodostępne) plakaty z wizerunkiem K. B.
(1)o treściach wulgarnych, zawierające jej dane kontaktowe. Niewątpliwie oskarżony dopuścił się powyższych zachowa w celu wyrządzenia pokrzywdzone szkody osobistej w postaci poniżenia i dyskomfortu. Dodać należy, iż wobec tożsamości kwalifikacji prawnych powyższych czynów oraz popełnienia ich w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób, czyny te stanowią zdaniem Sądu ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 kk. Czyny opisane w punktach 2, 3 i 4 oskarżenia należało natomiast zakwalifikować jako występki z art. 190 § 1 kk. Oskarżony wypowiedział bowiem każdorazowo pod adresem K. B.
(1)opisane wyżej słowa, które w świetle całokształtu zdarzeń ze wskazanych wyżej względów, należało potraktować jako groźby popełnienia na szkodę pokrzywdzonej przestępstw polegających na pozbawieniu życia i zdrowia. Z zeznań K. B.
(1)wynika jednoznacznie, że subiektywnie obawiała się ona spełnienia tych gróźb, zaś zdaniem Sądu, mając na uwadze specyfikę związku z oskarżonym oraz okoliczności zakończenia tego związku przez pokrzywdzoną, jak również twierdzenia oskarżonego, że „nie odpuści” pokrzywdzonej, obawa taka po stronie pokrzywdzonej była uzasadniona. Wobec tożsamości kwalifikacji prawnych powyższych czynów oraz popełnienia ich w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób, czyny te stanowią zdaniem Sądu ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 kk. Uznając oskarżonego B. B.
(1)za winnego popełnienia opisanych wyżej czynów Sąd w przypadku czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie I sentencji wyroku wymierzył oskarżonemu, stosownie do treści art. 91 § 1 kk, jedną karę pozbawienia wolności w wysokości 10 miesięcy, zaś za przestępstwa przypisane oskarżonemu w punkcie II sentencji wyroku, karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu kary w takiej właśnie wysokości są odpowiednie i stosownie do treści art. 53 § 1 kk ich rozmiar nie przekracza stopnia winy oskarżonego i uwzględnia stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów, jak również pozwoli na osiągnięcie celów zapobiegawczych i wychowawczych wobec oskarżonego oraz potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jako okoliczność wpływającą na zaostrzenie sądowego wymiaru kar wymierzonych oskarżonemu za wszystkie przestępstwa Sąd miał na uwadze fakt, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu zachowań w stosunku do osoby, z którą mieszkał i żył, ponadto oskarżony nie wyraził żadnej skruchy ani też refleksji w związku ze swoim zachowaniem. Za okoliczność łagodzącą uznał Sąd częściowe przyznanie się oskarżonego do winy. Należy zaznaczyć, iż z uwagi na treść art.
§ 1kk, przy uwzględnieniu treści art.
91 § 1 kk, Sąd mógł wymierzyć oskarżonemu za oba przestępstwa wchodzące w skład ciągu przestępstw karę od miesiąca do 4 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności. Z kolei za czyny z art. 190 § 1 kk, przy uwzględnieniu art. 91 § 1 kk, Sąd mógł wymierzyć oskarżonemu karę pozbawienia wolności od miesiąca do lat 3. W ocenie Sądu, z uwagi na wagę okoliczności obciążających i brak istotnych okoliczności łagodzących, obie wymierzone kary pozbawienia wolności nie mogą zostać uznane za nadmiernie surowe, są one bowiem, pomimo znacznej ilości okoliczności obciążających, odległe od górnej granicy możliwych do wymierzenia kar i zdecydowanie bliższe dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności, na podstawie art. 91 § 2 kk i art. 86 § 1 kk wymierzając oskarżonemu karę łączną roku pozbawienia wolności. Sąd mógł wymierzyć oskarżonemu karę łączną w wysokości od 10 miesięcy pozbawienia wolności (najwyższa z podlegających łączeniu kar) do roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności (suma łączonych kar jednostkowych). Określając wymiar kary łącznej Sąd zastosował zasadę częściowej absorpcji, biorąc pod uwagę, że czyny przypisane oskarżonemu łączy związek czasowy, zostały one bowiem popełnione na przestrzeni kilku dni, oraz związek przedmiotowy, są to bowiem przestępstwa podobne. Analizując przesłanki określone w art. 69 § 1 i 2 kk Sąd doszedł do wniosku, iż dotychczasowy tryb życia i warunki osobiste oskarżonego, nie pozwalają na zastosowanie wobec niego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności. Postawa oskarżonego wskazuje na to, że nie ma on poczucia, iż jego zachowania wobec pokrzywdzonej były zachowaniami negatywnymi i godzącymi w dobra przysługujące pokrzywdzonej, oskarżony próbował wręcz przerzucić winę na pokrzywdzoną, twierdząc, że miała ona go zdradzić. Z związku z tym konieczne było wymierzenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności, albowiem zdaniem Sądu jedynie wymierzenie takiej kary daje nadzieję, iż spełni ona stojące przez nią zadania, w szczególności zagwarantuje, że oskarżony nie powróci do przestępstwa. Sąd na podstawie art. 41a § 1 i 4 kk w zw. z art. 43 § 1 kk w zw. z art. 39 pkt 2b kk orzekł wobec oskarżonego B. B.
(1)środki karne w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej K. B.
(1)na odległość mniejszą niż 100 metrów oraz zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną osobiście, za pośrednictwem środków komunikowania się na odległość (w tym telefonu, internetu) oraz za pośrednictwem osób trzecich na okres 5 lat. Potrzeba zastosowania tych środków wynika z charakteru przestępstwa przypisanego oskarżonemu i mają one na celu ochronę pokrzywdzonej przed osobą oskarżonego, związaną z charakterem przypisanych mu w niniejszej sprawie przestępstw, godzących w wolność K. B.
(1). Wymiar czasowy stosowania przedmiotowych środków Sąd określił na 5 lat uznając, iż będzie to wystarczające dla zapewnienia wskazanej wyżej ochrony. Sąd na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu zatrzymanie w dniu 19.10.2016r., przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. W oparciu o przepisy wskazane w punkcie VI wyroku Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w całości, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.