II W 1094/19

(1)synowi A. i M. zd. Rak ur. (...) w B. obwinionemu o to, że: w dniu 16 lipca 2019 roku ok. godz. 08.25 w S. na ul. (...) podczas kierowania pojazdem marki S. o nr rej. (...) w trakcie manewru wyprzedzania nie zachował należytej ostrożności w wyniku czego uderzył naczepą marki (...) o nr rej. (...) w jadący pojazd marki I. o nr rej. (...) i spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla W. K. i G. G.. tj. o czyn z art. 86 §1 k.w. I. uznaje obwinionego M. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 86 §1 k.w. i za to, na podstawie art. 86 § 1 k.w., wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) złotych; II. na podstawie art. 119 § 1 k.p.o.w. w zw. z § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądza od obwinionego M. M.

(1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierza mu opłatę w wysokości 30 zł. Sygn. akt II W 1094/19 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 16 lipca 2019 r. około godziny 08.25 obwiniony M. M.

(1)jechał samochodem marki S. o numerze rejestracyjnym (...) z naczepą marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) ul. (...) w S.. Tą samą drogą, w tym samym kierunku, jechał samochodem marki I. o numerze rejestracyjnym (...) W. K. wraz z pasażerem G. G.. Dowód: - zeznania świadka W. K. k. 24-25, 78, - wyjaśnienia obwinionego M. M.

(1)k. 32-33, k. 64-65, - zeznania świadka G. G. k. 26-27, 65-66, Obwiniony M. M.

(1)wykonując manewr wyprzedzania samochodu marki I. o numerze rejestracyjnym (...) uderzył naczepą pojazdu, którym kierował w lusterko zewnętrzne lewe samochodu marki I. o numerze rejestracyjnym (...). W wyniku tego uderzenia uszkodzone zostało lusterko zewnętrzne lewe – wkład lusterka wypadł z obudowy. Dowód: - zeznania świadka W. K. k. 24-25, 78, - zeznania świadka G. G. k. 26-27, 65-66, - protokół oględzin pojazdu marki I. o numerze rejestracyjnym (...) k. 8-9, - protokół oględzin pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym (...) k. 10-11, - zeznania świadka P. G. k. 12-15, 66, - zeznania świadka W. Z. k. 66, - dokumentacja fotograficzna k. 16-20, Po zaistniałym zdarzeniu drogowym obwiniony M. M.

(1)odjechał z jego miejsca. W. K. kierujący pojazdem marki I. o numerze rejestracyjnym (...) próbował zatrzymać obwinionego trąbiąc na niego i mrugając światłami. M. M.

(1)nie reagował na te sygnały. Pojechał za obwinionym na parking sklepu (...) w M., gdzie M. M.

(1)zatrzymał się pojazdem. Dowód: - zeznania świadka W. K. k.24-25, 78, - wyjaśnienia obwinionego M. M.

(1)k. 32-33, 64-65, - zeznania świadka G. G. k. 26-27, 65-66, Obwiniony M. M.

(3)figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Dowód: - informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 71-73, Obwiniony M. M.

(1)ma 47 lat, z zawodu jest kierowcą, jest zatrudniony w I. w B. za wynagrodzeniem 2.800 zł netto, na jego utrzymaniu pozostaje dziecko, posiada majątek o łącznej wartości około 500 000 zł. Dowód: - dane osobo-poznawcze obwinionego M. M.

(1)k. 64. Obwiniony M. M.

(1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach przyznał, iż w miejscowości S. kierując pojazdem marki S. o numerze rejestracyjnym (...) z naczepą marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) wyprzedzał pojazd marki I.. Zaprzeczył, aby w wyniku jego zachowania doszło do zderzenia naczepy pojazdu, którym kierował z pojazdem marki I.. Wyjaśnił, iż to kierujący pojazdem marki I. podczas, gdy wykonywał on manewr wyprzedzania tego pojazdu zjeżdżał do osi jezdni. Nie widział momentu kontaktu naczepy jego pojazdu z pojazdem marki I.. Kierowany przez niego pojazd nie miał żadnych uszkodzeń. Za wiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego M. M.

(1)w zakresie w jakim wskazywał on, iż w dniu 16 lipca 2019 r. około godziny 08.25 jadąc samochodem marki S. o numerze rejestracyjnym (...) z naczepą marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) ul. (...) w S. przeprowadził manewr wyprzedzania samochodu marki I. o numerze rejestracyjnym (...). Wyjaśnienia obwinionego w tym zakresie znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach świadków G. G. i W. K., którzy jechali samochodem marki I.. Odmówił natomiast Sąd wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego M. M.

(1)w zakresie w jakim zaprzeczał on, aby podczas wykonywanego przez niego manewru wyprzedzania samochodu marki I., naczepa kierowanego przez niego pojazdu uderzyła w zewnętrzne lewe lusterko tego samochodu powodując jego uszkodzenie. Wyjaśnienia obwinionego w tym zakresie stanowią linię jego obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucany mu czyn. Stoją bowiem w sprzeczności ze wzajemnie ze sobą korespondującymi zeznaniami świadków G. G. i W. K., z których wynika, iż obwiniony wykonując manewr wyprzedzania samochodu marki I., którym się poruszali, naczepą uderzył w lewe zewnętrze lusterko tego pojazdu, w wyniku czego lusterko to uległo uszkodzeniu – wypadł wkład lusterka z obudowy. Z zeznań świadka P. G. – funkcjonariusza Policji, który z polecenia dyżurnego K. w J. udał się do M. na teren sklepu (...), gdzie znajdowali się kierujący pojazdami M. M.

(1)i W. K. oraz pasażer samochodu marki I. G. G. wynika, iż podczas dokonywania oględzin pojazdów zestawił on uszkodzenia znajdujące się na naczepie pojazdu kierowanego przez obwinionego M. M.

(1)z lusterkiem pojazdu marki I. i pasowały one do siebie. Po udaniu się w miejsce, gdzie według relacji kierowcy i pasażera pojazdu I. miało dojść do zdarzenia drogowego, ujawnił leżący na poboczu wkład lusterka. Nadto z poczynionych przez niego ustaleń wynikało, iż kierujący pojazdem marki S. o numerze rejestracyjnym (...) z naczepą marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) nie miał możliwości wykonania w tym miejscu manewru wyprzedzania bez naruszenia przepisów ruchu drogowego – manewr ten musiał przeprowadzić przed samym skrzyżowaniem, a nadto nie miał możliwości wykonania manewru wyprzedzania bez przekroczenia dozwolonej prędkości. Zeznania świadka W. Z. w zakresie poczynionych ustaleń korespondowały w zeznaniami świadka P. G.. Brak było zatem podstaw, aby je kwestionować. Walor wiarygodności Sąd przydał dowodom z dokumentów zgromadzonym w niniejszej sprawie. Brak było bowiem jakichkolwiek okoliczności, które nakazywałaby poddać je w wątpliwość. Obwiniony W. P. swoim zachowaniem zrealizował znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Obwiniony bowiem w dniu 16 lipca 2019 r. około godz. 08.25 w S. na ul. (...) podczas kierowania pojazdem marki S. o numerze rejestracyjnym (...) w trakcie wykonywania manewru wyprzedzania, nie zachował należytej ostrożności w wyniku czego uderzył naczepą marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) w jadący pojazd marki I. o numerze rejestracyjnym (...) i spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla W. K. i G. G.. Dla odpowiedzialności z art. 86 k.w. konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował "należytej ostrożności", a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze. W niektórych sytuacjach ustawa wymaga jednak od uczestnika ruchu drogowego ostrożności szczególnej, a więc większej, niż zwykle wymagana. Taka szczególna ostrożność, to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2003 r. III K 61/03, LEX nr 77467). Obwiniony M. M.

(1)nie zachował należytej ostrożności, nie zachował on bowiem podczas wykonywania manewru wyprzedzania bezpiecznej odległości od pojazdu marki I. o numerze rejestracyjnym (...), doprowadzając do uderzenia naczepą kierowanego przez siebie pojazdu w lewe zewnętrzne lusterko pojazdu marki I., w wyniku czego doszło do uszkodzenia lusterka tego pojazdu. Swoim zachowaniem spowodował on zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego pojazdem marki I. W. K. oraz pasażera tego pojazdu G. G.. Działanie obwinionego było świadome. Wykonując manewr wyprzedzania winien on czynić to w bezpieczny sposób w miejscu dozwolonym przez przepisy ruchu drogowego. Winien obserwować nie tylko drogę przed pojazdem którym kierował, ale także zwracać uwagę na tor poruszania się jego pojazdu, w tym naczepy, aby nie doprowadzić do zderzenia z pojazdem wyprzedzanym. Nie zachodziły w przedmiotowej sprawie jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby wpływać na umniejszenie winy obwinionego. Kierujący pojazdem winien bowiem zachować bezpieczny odstęp od wyprzedzanego pojazdu, tj. taki aby móc zareagować w razie potrzeby, nie wywołując zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego wykroczenia nie jest znaczny albowiem spowodował on w istocie niewielką szkodę. Uszkodzeniu uległo zewnętrzne lewe lusterko pojazdu marki I. o numerze rejestracyjnym (...). Zachowanie obwinionego niosło jednakże większe zagrożenie niż skutek, który wystąpił. Mógł on bowiem doprowadzić do spowodowania wypadku drogowego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 300 zł. Sąd uznał, że taka kara jest adekwatna do wagi naruszonych przez obwinionego zasad poruszania się po drogach i następstw jego działania. Grzywna w takim wymiarze stanowić będzie dla obwinionego odczuwalną dolegliwość, która powinna powstrzymać go przed naruszaniem prawa w przyszłości i spowodować w nim przekonanie, że naruszanie prawa nie pozostanie bez reakcji. Jednocześnie w wymiarze ogólnospołecznym kara ta powinna spowodować przekonanie o nieuchronności kary i uczynić zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Na podstawie art. 118 § 1 k.p.o.w. w zw. z § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.12.2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia Sąd zasądził od obwinionego M. M.

(1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł. Obwiniony pozostaje w zatrudnieniu, uzyskuje wynagrodzenie w kwocie 2.800 zł netto, posiada wartościowy majątek. Posiadając wartościowy majątek, uzyskując stałe dochody we wskazanej kwocie, jest obwiniony zatem w stanie ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie.