1 pkt 7 Porozumienia z dnia 14 maja 2015 r. w kwocie 250.000 ( dwieście pięćdziesiąt tysięcy) zł.
1 pkt 7 Porozumienia z dnia 14 maja 2015 r. w kwocie 250.000 zł, oraz zasądzenie na jego rzecz od pozwanej kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że D. W. działający w imieniu spółki (...) sp. z o.o. poddał tę Spółkę egzekucji w ww. akcie notarialnym co do zapłaty przez Z. R. rat wskazanych w § 2 Porozumienia z dnia 14 maja 2015 r. Wezwaniem do zapłaty z dnia 12 listopada 2016 r. pozwana wezwała spółkę (...) sp. z o.o. w T. do zapłaty kwoty 250.000 zł tytułem wymagalnej raty 7 z ww. Porozumienia, której termin płatności upłynął w dniu 10 listopada 2016 r. Poręczyciel oświadczeniem z dnia 21 maja 2019 r. o dokonaniu potrącenia, spełnił świadczenie wynikające z ww. Porozumienia. Potrącenie zostało dokonane przez poręczyciela w związku z prawomocnym i wykonalnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. IX Wydziału Gospodarczego z dnia 10 lipca 2017 r. wydanym w sprawie o sygnaturze (...), w którym to wyroku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz spółki (...) sp. z o.o. w T. kwotę 258.917,13 zł z odsetkami za opóźnienie oraz kwotę 27.363,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. W tej sytuacji dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. K. J. w oparciu o tytuł wykonawczy, którego pozbawienia wykonalności żąda powód, jest niedopuszczalne z uwagi na wygaśnięcie zobowiązania. W odpowiedzi na pozew (...) sp. z o.o. w K. wniosło o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów procesu. Pozwana podniosła, że potrącenie nie było skuteczne albowiem w dniu jego składania spółka (...) sp. z o.o. w T. nie miała wymagalnej wierzytelności względem pozwanej. Ponadto w efekcie potrącenia doszło do przysporzenia po stronie powoda co skutkuje koniecznością zastosowania art. 210 k.s.h. W takim stanie rzeczy oświadczenie jako złożone z naruszeniem ww. przepisu jest nieważne. Ponadto przedmiotem potrącenia nie jest wierzytelność powoda względem pozwanej, a wierzytelność podmiotu trzeciego – (...) sp. z o.o. w T.. Natomiast art. 203
1 pkt 7 Porozumienia z dnia 14 maja2015 r. w kwocie 250.000 zł. Wnioskiem z dnia 26 lutego 2019 r. skierowanym do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. K. J. spółka zażądała wszczęcia egzekucji kwoty 250.000 zł na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Postępowanie prowadzone jest pod sygnaturą (...). Dowód: zawiadomienie o nabyciu udziałów (k. 181), zawiadomienie o wszczęciu egzekucji (...) (k. 182), postanowienie SR W P. (...) wraz z tytułem wykonawczym (k. 183-187), zawiadomienie o wszczęciu egzekucji (...) (k. 188), postanowienie SR w T. (...) wraz z tytułem wykonawczym (k. 188-195), zawiadomienie o zajęciu wierzytelności (...) (k. 196-198), potwierdzenia przelewów do (...) (k. 199-200), zawiadomienie o wszczęciu egzekucji (...) (k.201), postanowienie SR w T. (...) wraz z tytułem wykonawczym (k. 202-208), potwierdzenia przelewów do (...) (k. 209-214), zawiadomienie o wszczęciu egzekucji (...) (k. 215), postanowienie SR w T. (...) wraz z tytułem wykonawczym (k. 216-223), potwierdzenia przelewów do (...) (k. 225-230), zawiadomienie o wszczęciu egzekucji (...) (k. 231), postanowienie SR w T. (...) wraz z tytułem wykonawczym (k. 232-238), postanowienie (...)o sprostowaniu (k. 239-241), postanowienie SO w P. z 18.11.2016 r. (k. 242-246), potwierdzenia przelewów do (...) (k. 247-253), zawiadomienie o wszczęciu egzekucji (...) (k. 259), postanowienia SR w T. (...) (k. 264-266), potwierdzenia przelewów do (...) (k. 255-258), wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego (k. 260-263), wyrok SO w P. (...) (k. 268-279), postanowienie SR (...) w P. PO.IX Ns – Rej. KRS (...) (k. 280-283), postanowienie SO w P. (...) (k. 297-299), oświadczenie z dnia 25 września 2017 r. (k. 309-311), skarga na orzeczenie referendarza sądowego (k. 312-330), postanowienie SO w P. (...) (k. 331), oszacowanie wartości rynkowej udziałów w spółce (k. 332-351), akt notarialny Repertorium (...)nr (...) (k. 352-355), akt notarialny Repertorium(...) nr(...) (k. 356-360), uchwała nr (...) Rady Nadzorczej (...) sp. z o.o. (k. 361), uchwała Rady Nadzorczej (...) sp. z o.o. (k. 362), wniosek o wszczęcie egzekucji (k. 427-428), postanowienie SR w P. (...) wraz z tytułem wykonawczym (k. 429-438), wezwanie z dnia 11.08.2016 r. (k. 498-499), pismo z dn. 12.11.2016 r. (k. 500-501), wyrok SO w P. (...) z klauzulą wykonalności (k. 47-48 akt połączonych (...)), zeznania świadka K. P. (k. 492-493), przesłuchanie Z. R. (k. 474-475, 494). Poręczyciel (...) sp. z o.o. oświadczeniem z dnia 21 maja 2019 r. dokonał potrącenia wierzytelności jej przysługującej wobec Spółki (...) sp. z o.o. w łącznej kwocie 339.262,38 zł i wynikającej z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. IX Wydział Gospodarczy z dnia 10 listopada 2017 r. wydanego w sprawie o sygn. akt: (...) z kwotą 250.000 zł stanowiącą wierzytelność (...) sp. z o.o. wobec spółki (...) sp. z o.o. i wynikającą z pkt 7 § 2 Porozumienia z dnia 14 maja 2015 r. objętego rygorem egzekucji wynikającym z aktu notarialnego z dnia 14 maja 2015 r. repertorium (...)nr (...) sporządzonym przez notariusza K. W.. Jednocześnie wezwał spółkę (...) sp. z o.o. do zapłaty kwoty 89.262,38 zł stanowiącej różnicę wzajemnych potrąconych wierzytelności w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma. Dowód: oświadczenie o dokonaniu potrącenia z z.p.o. (k. 49-53 akt połączonych (...)), wyrok SO wP. (...) z klauzulą wykonalności (k. 47-48 akt połączonych (...)), W dniu 13 sierpnia 2019 r. (...) sp. z o.o. dokonało pisemnego potrącenia kwoty 1.200 zł przysługującej Z. R. z tytułu zasądzonych orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w P. II Wydziału Karnego z dnia 18 lipca 2019 r. o sygn. akt:(...)z wierzytelnością przysługującą ww. spółce należną od Z. R. na podstawie tytułu wykonawczego – aktu notarialnego sporządzonego przez notariusz K. W. w dniu 14 maja 2015 r. repertorium(...)numer (...) zaopatrzonego w klauzulę wykonalności w dniu 8 grudnia 2016 r. (postanowieniem SR w P. co do zapłaty raty 7 porozumienia). Dowód: pismo z dnia 13 sierpnia 2019 r. (k 439) , postanowienie SA w P.II Wydział Karny z dnia 18 lipca 2019 r. (k. 440-442), postanowienie SR w P.(k. 429-438). Opisany powyżej stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań świadka K. P., przesłuchania Z. R. w charakterze strony, dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, jak również w aktach komorniczych (...). W myśl art. 229 k.p.c., nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. Na tej podstawie Sąd przyjął bez dowodów fakty podnoszone przez strony, które zostały potwierdzone przez przeciwnika procesowego, gdyż ich przyznanie nie wywoływało żadnych wątpliwości. Stosownie do art. 230 k.p.c., gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. Strony nie wypowiedziały się co do niektórych twierdzeń przeciwnika. Z przebiegu rozprawy wynikało jednak jednoznacznie, że nie było ich intencją im zaprzeczać, a ponadto znajdowały one potwierdzenie w złożonych odpisach dokumentów. Mając to na uwadze Sąd uznał te fakty za przyznane i przyjął je bez dowodów. Zgromadzone dokumenty Sąd ocenił jako wiarygodny materiał dowodowy, mając na względzie przepisy art. 244 § 1 k.p.c. i art. 245 k.p.c. oraz to, że ich wartość dowodowa nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron w trybie art. 252 k.p.c. i art. 253 k.p.c. Część dokumentów została dołączona do akt w kopiach, których wierność oryginałom nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana, dlatego Sąd uznał, że stanowią wiarygodne potwierdzenie istnienia oryginałów. Zeznaniom świadka K. P. Sąd dał w wiarę w takim zakresie, w jakim dotyczyły okoliczności bezspornych albo znajdowały potwierdzenie w innych wiarygodnych dowodach (dokumentach) albo dawały się bez wątpliwości pozytywnie zweryfikować w świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Zeznania Z. R. Sąd ocenił jako wiarygodne. Zeznawał ona w sposób lakoniczny pozbawiony jakiejkolwiek przesady. Jej zeznania nie były w żadnym fragmencie sprzeczne z zasadami wiedzy czy doświadczenia życiowego. Nie były też w żadnym zakresie kwestionowane przez pozwanego oraz znalazły potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w procesie. Sąd oddalił wnioski dowodowe stron o przesłuchanie w charakterze świadków D. W., i M. G., albowiem uznał że wnioski te zmierzają do przedłużenia postępowania, wykazania okoliczności bezspornych oraz tych, które w ocenie Sądu zostały już dostatecznie wyjaśnione. Sad zważył co następuje: Powód (...) sp. z o.o. w K. domagało się ustalenia, iż z uwagi na nieziszczenie się warunku zawieszającego porozumienia z dnia 14 maja 2015 r. przysługuje jej prawo własności 336 udziałów w kapitale zakładowym spółki pod firmą (...) sp. z .o.o. w T.. Powódka opierała swoje roszczenie o postanowienia art. 189 k.p.c. wskazując, iż ma interes prawny w ustaleniu liczby przysługujących jej udziałów w ww. spółce z o.o., gdyż pozwany pełniący funkcję Prezesa Zarządu w przedmiotowej spółce, pomimo obowiązku ujawnienia wspólnika posiadającego co najmniej 10 % w kapitale zakładowym spółki nie ujawnia tego faktu, co destabilizuje uprawnienia wewnątrzkorporacyjne powódki, w tym m.in. możliwość uczestniczenia w Zgromadzeniach Wspólników i wystąpienia o jego zwołanie. Art. 189 k.p.c. stanowi, że powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Przepis art. 189 k.p.c. mimo, iż jest zamieszczony w kodeksie postępowania cywilnego ma charakter materialnoprawny. Przepis ten bowiem określa materialnoprawne przesłanki zasadności powództwa, w którym powód domaga się sądowego ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Warunkiem uwzględnienia powództwa o ustalenie stosunku prawnego lub prawa jest spełnienie dwóch przesłanek merytorycznych: - po pierwsze wykazanie istnienia interesu prawnego, - i po drugie wykazania prawdziwości twierdzeń powoda, ż dany stosunek prawny lub prawo rzeczywiście istnieje. Pierwsza z tych przesłanek określana jako przesłanka skuteczności i decyduje o dopuszczalności badania i ustalania twierdzeń powoda. Druga natomiast przesłanka decyduje o kwestii zasadności powództwa. Interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c. oznacza potrzebę prawną, wynikającą z sytuacji prawnej, w jakiej powód się znajduje. Jak więc wskazano wyżej, strona powodowa powinna wykazać, że powstała taka sytuacja, w której ważność umowy sprzedaży oddziaływa na jej sferę prawną (art. 6 k.c.). Tak pojmowany interes prawny może wynikać z bezpośredniego zagrożenia prawa (sfery prawnej) powoda lub zmierzać do zapobieżenia temu zagrożeniu. Interes prawny występuje także wtedy, gdy istnieje niepewność stanu prawnego lub prawa, mająca charakter obiektywny, tzn. zachodząca według rozumnej oceny sytuacji, a nie tylko subiektywnego odczucia powoda. Interes prawny oznacza interes odnoszący się do stosunków prawnych, w jakich znajduje się powód lub obie strony. Pojęcie interesu prawnego w ustaleniu w procesie istnienia lub nieistnienia prawa lub stosunku prawnego powinno być wykładane z uwzględnieniem szeroko rozumianego dostępu do sądu w celu zapewnienia ochrony prawnej w takiej postaci, opartej jednak na istnieniu rzeczywistej potrzeby jej udzielenia (wyrok SN z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 58/01, Legalis nr 58168). Interes prawny powoda musi być ponadto zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego, jak również z celem któremu służy (wyrok SN z dnia 27.06.2001 r. II CKN 898/00 LEX nr 52613, i dnia 20.11.2002 r II CKN/104/00 LEX nr 75344). Interes prawny zachodzi wówczas, jeżeli sam skutek jaki wywoła uprawomocnienie się wyroku ustalającego zapewni powodowi ochronę jego prawnie chronionych interesów, czyli definitywnie zakończy spór istniejący czy prewencyjnie zapobiegnie powstaniu takiego sporu w przyszłości (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 5.04.2007 r. III AUa 1518/05 LEX nr 257445). Ustalenia interesu prawnego nie może żądać ten, kto może poszukiwać ochrony prawnej w drodze powództwa o zasądzenie świadczenia pieniężnego lub niepieniężnego. A ponadto w drodze powództwa o ustalenie nie można żądać ustalenia faktów. W ocenie Sądu po stronie powódki istnieje interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c., z uwagi na spór stron w zakresie skuteczności porozumienia z dnia 14 maja 2015 r., a zatem tego komu przysługują udziały w spółce (...) sp. z o.o. Udział jest częścią kapitału zakładowego. Jest on także kompleksem praw i obowiązków wspólnika. Niepewność stanu prawnego i praw tym zakresie lub zagrożenie tych uprawnień przysługujących powodowi przesądza o istnieniu interesu prawnego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29 listopada 2012 r. I A Ca 566/12 LEX nr 12440014). W związku z powyższym należało ustalić, czy (...) sp. z o.o. wykazało, że dany stosunek prawny lub prawo, na które się powołuje, rzeczywiście istnieje. Rozważania w tym zakresie należy rozpocząć od interpretacji postanowień Porozumienia z dnia 14 maja 2015 r., a następnie dokonania analizy dokonywanych przez strony czynności w celu realizacji ww. umowy. (...) sp. z o.o. stało na stanowisku, że Z. R. nie zadośćuczynił postanowieniom Porozumienia i Umowy zbycia udziałów nr (...) albowiem nie uiścił ceny zakupu udziałów, w związku z czym nie ziścił się warunek zawieszający porozumienia, czego konsekwencją jest to, że nie doszło do przeniesienia własności 336 udziałów stanowiących jej własność na rzecz Z. R.. Wskazać należy, że zgodnie z art. 89 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, powstanie lub ustanie skutków czynności prawnej można uzależnić od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Warunek jest zawieszający, gdy skutki czynności prawnej mają dopiero powstać po nastąpieniu zdarzenia przyszłego i niepewnego. W wypadku zastrzeżenia warunku zawieszającego konsekwencje te polegają przede wszystkim na związaniu stron powstałym w ten sposób stosunkiem prawnym, co wyklucza dowolność ich postępowania, z jednoczesnym częściowym choćby tylko wskazaniem zasad dalszego zachowania się stron do czasu ziszczenia się warunku. Natomiast skutki rozporządzające lub zobowiązujące czynności dokonanej pod warunkiem zawieszającym nastąpią dopiero w razie zaistnienia zdarzenia przyszłego i niepewnego. Zgodnie z art. 116 § 1 k.c. jeżeli skutki czynności prawnej mają powstać w oznaczonym terminie, stosuje się odpowiednio przepisy o warunku zawieszającym. W myśl § 2 jeżeli skutki czynności prawnej mają ustać w oznaczonym terminie, stosuje się odpowiednio przepisy o warunku rozwiązującym. Istota terminu początkowego (dies aquo), podobnie jak ma to miejsce w przypadku warunku zawieszającego, polega na tym, że skutek prawny czynności ma powstać dopiero z chwilą nadejścia określonego zdarzenia (terminu). Z kolei zastrzeżenie w treści czynności prawnej terminu końcowego (dies ad quem) polega - podobnie jak w przypadku warunku rozwiązującego - na tym, że skutek prawny ma ustać z chwilą nadejścia określonego zdarzenia (terminu). Zajmowane jest także stanowisko, że spłata określonej należności przez dłużnika może być traktowana jako warunek w rozumieniu art. 89 k.c. Wskazuje się, że spełnienie świadczenia należy traktować jako odrębne od dokonania czynności prawnej zdarzenie, które nie zawsze zależy od woli dłużnika. Podnosi się, że ustawodawca traktuje uiszczenie ceny za warunek zawieszający, po spełnieniu którego własność sprzedanej rzeczy przechodzi na kupującego (art. 589 k.c.), oraz że nie ma uzasadnienia dla odmiennego traktowania spłaty wierzytelności w przypadku umów innych niż sprzedaż, w których od zdarzenia tego uzależniono wystąpienie lub ustanie skutków prawnych. Pogląd ten znalazł wyraz w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2011 r., IV CSK 358/10 (OSNC 2011/12/136), z dnia 8 marca 2002 r., III CKN 748/00 (OSNC 2003, nr 3, poz. 33) i z dnia 9 października 2003 r., V CK 285/02 (nie publ.), a także w wyroku z dnia 26 września 2007 r., IV CSK 118/07 (OSP 2008, nr 12, poz. 125), w którym Sąd Najwyższy wskazał, że każde zdarzenie przyszłe i niepewne może stanowić warunek, a w szczególności może dotyczyć to wykonania lub niewykonania zobowiązania przez dłużnika. W wyroku z dnia 31 marca 2005 r., V CK 490/04 ("Izba Cywilna" 2006, nr 3, s. 47) Sąd Najwyższy stwierdził, że niewykonanie umowy jest nie tylko wynikiem woli dłużnika, lecz z reguły rezultatem wielu różnych okoliczności, przez co może być w określonej sytuacji warunkiem rozwiązującym. Bezsporne w sprawie pozostaje, że strony dążące do uregulowania spornych pomiędzy nimi kwestii i zażegnania istniejącego pomiędzy nimi sporów na tle umowy z dnia 22 lipca 2009 r. postanowiły zawrzeć w dniu 14 maja 2015 r. porozumienie, w którego preambule zgodnie oświadczyły, że postanawiają odstąpić od zawartej w dniu 22 lipca 2009 roku Umowy kupna-sprzedaży 275 udziałów w kapitale zakładowym Spółki (...) sp. z o.o. w T. pod warunkiem zawieszającym zapłaty przez Z. R. całej ceny zakupu 61 udziałów w kapitale zakładowym spółki (...) sp. z o.o. w T.. Nie ulega zatem wątpliwości, że dopiero pełna zapłata ceny powodowała skutek rozporządzający w postaci przejścia własności 61 udziałów na Z. R., a także uskuteczniała oświadczenie stron o odstąpieniu od umowy z dnia 22 lipca 2009 r. Przy czym (...) sp. z o.o. w swym pozwie ograniczyło się wyłącznie do wykładni literalnej warunku zawartego w preambule Porozumienia, całkowicie pomijając pozostałe jego postanowienia porozumienia, które mają istotne znaczenie dla oceny ziszczenia się warunku zapłaty ceny zakupu 61 udziałów. Zasady dokonywania wykładni oświadczeń woli określa art. 65 k.c., w tym dyrektywy interpretacyjne zawarte w tym przepisie, odnoszą się zarówno do wszystkich kategorii czynności prawnych (§ 1), jak i wyłącznie do umów (§ 2). Zgodnie z art. 65 § 1 k.c., oprócz kontekstu językowego, przy interpretacji oświadczenia woli powinno się brać pod uwagę także okoliczności złożenia oświadczenia woli, czyli tzw. kontekst sytuacyjny, na który składają się min. dotychczasowa współpraca i doświadczenia stron. Niezależnie od tego z art. 65 § 2 k.c. wynika nakaz kierowania się raczej zgodnym zamiarem stron i celem umowy, aniżeli opieranie się na jej dosłownym brzmieniu. (wyrok SA Białystok z dnia 26maja 2017 r., I ACa 1030/16). Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy, z powyższego wynika, że wykładnia oświadczeń woli stron umowy zawartej w formie pisemnej, w odniesieniu do sensu tych oświadczeń, ustalana jest na podstawie tekstu dokumentu. Sens oświadczeń odtwarzany jest w oparciu o tekst dokumentu, interpretowany przy zastosowaniu językowych reguł znaczeniowych. Wykładnia poszczególnych wyrażeń uwzględniać musi ich kontekst i związki treściowe zachodzące między zawartymi w tekście postanowieniami. Należy mieć również na uwadze okoliczności, w jakich oświadczenie woli zostało złożone, jeżeli dokument obejmuje takie informacje, a także cel oświadczenia woli wskazany w tekście lub zrekonstruowany na podstawie zawartych w nim postanowień (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt V CSK). W kontekście powyższego wskazać należy, że zgodnie z postanowieniami Porozumienia i umowy zbycia udziałów z dnia 14 maja 2015 r. cena nabycia udziałów została określona na kwotę 1.532.000,00 zł, a zobowiązanie Z. R. co do zapłaty tej ceny i zwrotu przez niego świadczenia z umowy z dnia 22 lipca 2009 r. poręczone przez (...) sp. z o.o. w T. i (...) sp. z o.o. w K.. Co do terminowej zapłaty ceny i zwrotu świadczenia z umowy z dnia 22 lipca 2009 r. wymagane było aby Z. R. i poręczyciele poddali się egzekucji wprost z aktu notarialnego w dniu podpisania porozumienia, co też uczynili. Postanowiono, że porozumienie zostaje pod warunkiem przedłożenia przez Z. R. i poręczycieli oświadczeń o poddaniu się egzekucji oraz podpisania umowy sprzedaży udziałów. Płatność miała następować w ratach, które w pierwszej kolejności miały być zaliczane na poczet ceny nabycia udziałów objętych umową nr (...) z dnia 14 maja 2015 r. A zatem zapłata pierwszych pięciu rat określonych w § 2 ust. 1 Porozumienia powodowałaby ziszczenie się warunku zawieszającego. Umowa nr (...) zbycia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą (...) sp. z o.o. z siedzibą w T. również wskazywała, że po zapłacie przez Z. R. lub poręczyciela pięciu pierwszych rat wynikających z Porozumienia z dnia 14 maja 2015 r. przedmiotowe udziały miały przejść na pozwanego. W ocenie Sądu sposób i rodzaj zabezpieczeń zapłaty ceny nabycia 61 udziałów w spółce (...) sp. z o.o. jednoznacznie wskazywał, iż celem (...) sp. z o.o. było utrzymanie warunków porozumienia nawet w sytuacji nieterminowej zapłaty, poszczególnych rat przez Z. R.. Świadczy o tym przede wszystkim wymóg ustanowienia poręczenia i poddania się egzekucji zarówno przez dłużnika głównego jak i poręczycieli. Kompleksowa analiza treści postanowień porozumienia i umowy zbycia udziałów daje zatem podstawy do twierdzenia, że sformułowanie zawarte w preambule „zapłaty przez Z. R. całej ceny zakupu 61 udziałów” obejmowało sytuacje terminowej zapłaty rat przez Z. R. albo poręczycieli, bądź ściągnięcie ceny zakupu w trybie egzekucji komorniczej skierowanej przeciwko ww. podmiotom. Powyższe założenie stoi w całkowitej zgodzie z postępowaniem (...) sp. z o.o., które wobec braku zapłaty przez Z. R. wymagalnych rat, inicjowało postępowania egzekucje w stosunku do niego jak i poręczycieli. Zmierzało zatem do zrealizowania warunków porozumienia, jakim była zapłata ceny nabycia 61 udziałów, a zatem skutecznego przejścia ich własności na rzecz Z. R. i w dalszej konsekwencji zwrotu świadczeń wynikających z umowy z dnia 22 lipca 2009 r. w związku ze skutecznym odstąpieniem od niej z uwagi na ziszczenie się warunku zawieszającego. Pozbawione jakiegokolwiek sensu w sytuacji braku uznania przez (...) sp. z o.o. ziszczenia się warunku zawieszającego, byłoby zatem dalsze wzywanie dłużnika głównego i poręczycieli do wykonywania umowy, skoro nie doszłoby do nabycia przez pozwanego udziałów i tym samym odstąpienia od umowy z dnia 22 lipca 2009 r. W świetle powyższego wywody powódki jawią się jako całkowicie niezrozumiałe i chybione. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że Z. R. dokonał dobrowolnej zapłaty pierwszych 3 rat wynikających z Porozumienia i umowy zbycia udziałów z dnia 14 maja 2015 r., natomiast raty czwarta i piąta zostały wyegzekwowane w całości od poręczyciela (...) sp. z o.o. w T.. Następnie powodowa spółka w dalszym ciągu realizowała postanowienia Porozumienia i w kolejnych postępowaniach egzekucyjnych (nawet inicjowanych w 2019 r.) ściągała należności wynikające ze zwrotu świadczeń pieniężnych z umowy z dnia 22 lipca 2009 r. A zatem należy uznać, że (...) sp. z o.o. poprzez swoje zachowanie dała wyraz, iż uznaje fakt ziszczenia się warunku zawieszającego, pociągający za sobą przejęcie własności 61 udziałów w kapitale zakładowym (...) sp. z o.o. przez Z. R. i skuteczne odstąpienie od umowy z dnia 22 lipca 2009 r. rodzące obowiązek zwrotu świadczeń z niej wynikających. W tym miejscu Sąd podkreśla, że celem umowy poręczenia uregulowanej w art. 876 k.c. nie jest zmiana wierzyciela i sama powinność świadczenia, ale gwarancja, że poręczyciel wykona zobowiązanie, gdyby dłużnik go nie wykonał. Poręczenie służy zatem zabezpieczeniu wierzytelności, wzmocnieniu szansy wierzyciela pierwotnego na zaspokojenie, co jest zasadniczym zamiarem stron umowy poręczenia. Obowiązek zapłaty poręczyciela aktualizuje się z chwilą naruszenia warunków umowy przez dłużnika (brak zapłaty w terminie wymagalności). Spełnienie świadczenia przez poręczyciela zwalnia dłużnika głównego z obowiązku świadczenia wobec wierzyciela. Poręczyciel w takiej sytuacji wstępuje w prawa zaspokojonego wierzyciela do wysokości spełnionego świadczenia, uzyskując roszczenie do dłużnika głównego o spełnienie świadczenia, chyba że co innego wynika ze stosunku, jaki łączy wierzyciela z dłużnikiem głównym lub z umowy poręczenia. Bezsprzecznie zatem wyegzekwowanie od (...) sp. z o.o. jako poręczyciela Z. R. należności wynikających z rat 4 i 5 Porozumienia i Umowy zbycia udziałów z dnia 14 maja 2015 r. zwolniło dłużnika głównego z obowiązku świadczenia na rzecz (...) sp. z o.o. i traktowane musi być jako zaspokojenie jego roszczeń wynikających z ww. umów, a co za tym idzie spełnienie warunku zawieszającego, zwłaszcza że zabezpieczenie w formie poręczenia wynikało z woli powodowej spółki. Reasumując, rozumieniu umowy, jaki prezentuje powodowa spółka sprzeciwia się wykładnia zawartych przez strony umów oraz działania spółki zmierzające do całościowego wykonania umowy. Nie sposób zaaprobować wykładni zaproponowanej przez (...) sp. z o.o. w toku postępowania również z tej przyczyny, że prowadziłaby ona faktycznie do pozbawienia Z. R. jakichkolwiek uprawnień z niej wynikających przy jednoczesnym wyegzekwowaniu i zatrzymaniu wszelkich roszczeń wynikających z zapłaty ceny nabycia udziałów i zwrotu świadczeń z umowy z dnia 22 lipca 2009 r. W tych okolicznościach zachowanie pozwanej należałoby ocenić jako cechujące się złą wolą, godzące w zasady współżycia społecznego i zmierzające do naruszenia interesów kontrahenta. Na marginesie Sąd zauważa, że oświadczenie o odstąpieniu od umowy na podstawie art. 491 k.c. złożone przez powodową spółkę pismem z dnia 12 listopada 2016 r. poprzedzone wezwaniem z dnia 11 sierpnia 2016 r. uznać należy za nieskuteczne. W świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy, za takie uważała je także sama powódka, która pomimo jego złożenia w dalszym ciągu realizowała wykonanie umowy. Wezwanie do zapłaty nie konkretyzowało świadczeń podlegających spełnieniu, a nadto na dzień jego sporządzenia wymagalne raty czwarta i piąta zostały wyegzekwowane w całości w postępowaniu komorniczym, a termin zapłaty raty szóstej mijał dnia 10 sierpnia 2016 r. przy czym w wyznaczonym przez powodową w wezwaniu terminie na spełnienie bliżej nieokreślonego świadczenia zainicjowała ona postępowanie komornicze w zakresie raty 6. Nie można pominąć w rozważaniach skutków ex tunc oświadczenia o odstąpieniu w postaci zniesienia zobowiązania, które powoduje że nie tylko wygasają wynikające z niego prawa i obowiązki, ale prawnie przyjmuje się fikcję, że umowa nie była zawarta. Nadto bezsprzecznie żadna ze stron nie może po wygaśnięciu umowy na skutek odstąpienia od niej dochodzić roszczeń przewidzianych w umowie. Strony po odstąpieniu od umowy mogą mieć tylko roszczenia przewidziane w art. 494 k.c.” (wyrok SN z 3 grudnia 2004 r., IV CK 340/04). Powódka poprzez swoje następcze działania mające na celu realizację porozumienia jednoznacznie dała wyraz nieskuteczności złożonego przez siebie oświadczenia, które nota bene nie dotarło do Z. R. i nie było podnoszone i komunikowane mu na przestrzeni następnych lat, a złożone do akt niniejszego postępowania dopiero w końcowej jego fazie. Zakładając nawet skuteczność ww. oświadczenia, należałoby ocenić stan faktyczny i prawny powstały na skutek uznania, że do zawarcia porozumienia nie doszło. Analiza umowy z dnia 22 lipca 2009 r. wskazuje, że (...) sp. z o.o. nigdy nie było właścicielem 275 udziałów w kapitale zakładowym (...) sp. z o.o. Mocą tej umowy ww. spółka i Z. R. ustalili, że do czasu zapłaty przez powodową spółkę całej ustalonej w umowie ceny strony nie dokonują wymaganego zgłoszenia zawartej umowy do Zarządu Spółki (...) sp. z o.o. w celu dokonania zmian w Księdze Udziałów spółki (...) sp. z o.o. (§ 2 pkt 4 umowy). Zapis ten pozostaje w ścisłym powiązaniu z treścią § 13 pkt 4 umowy spółki (...) sp. z o.o., który stanowi, że przejście udziału oraz ustanowienie zastawu lub użytkowania jest skuteczne wobec spółki od chwili gdy otrzyma ona od zbywcy lub nabywcy zawiadomienie o czynności wraz z dowodem jej dokonania. Powódka w dniu zawarcia umowy zapłaciła sprzedającemu Z. R. jedynie część ustalonej w tej umowie kwoty tj. 968.000 zł z całej ustalonej kwoty 1.493.000 zł. Brakująca część ceny nie został nigdy uiszczona. Potwierdza to zawarte w 2015 r. Porozumienie oraz zeznania prezesa powodowej spółki. Brak zapłaty ceny w całości powodował brak przejścia prawa własności sprzedawanych udziałów na pwodową spółkę. Konkludując, Sąd doszedł do przekonania że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem powódka nie wykazała prawdziwości twierdzeń, że rzeczywiście przysługuje jej prawo własności 336 udziałów w spółce (...) sp. z o.o. w T.. W związku z powyższym Sąd oddalił przedmiotowe powództwo o ustalenie, o czym orzekł w pkt I. 1 wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt I. 2 lit. a wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. obciążając tymi kosztami powódkę, jako stronę przegrywającą proces. Na zasądzone na rzecz pozwanego koszty składały się koszty zastępstwa procesowego pozwanego w kwocie 21.600 zł, opłata za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł. Podstawą ustalenia wysokości kosztów zastępstwa procesowego powodów w procesie był § 2 pkt 7 w zw. z § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.), gdyż w ocenie Sądu nakład pracy pełnomocnika powodów, jak też charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia uzasadniał przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 2-krotnej stawki minimalnej określonej ww. rozporządzeniem. Ponadto na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. w zw. z art. 98 k.p.c. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W związku z tym, na powódce spoczywa obowiązek uiszczenia kwoty 660 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w sprawie, o czym Sąd orzekł w punkcie I. 2 lit. b wyroku. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlegało również roszczenie Z. R. o pozbawienie wykonalności aktu notarialnego z dnia 14 maja 2015 r. repertorium (...) nr (...) sporządzonego przez notariusza K. W. w Kancelarii Notarialnej w T. w części w jakiej Sąd Rejonowy w P. postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. nadał temu aktowi notarialnemu sądową klauzulę wykonalności tj. obowiązku zapłaty przez Z. R. na rzecz (...) sp. z o.o.
1 pkt 7 Porozumienia z dnia 14 maja 2015 r. w kwocie 250.000 zł. Jako podstawę zasadności powództwa powód wskazał dokonanie potrącenia ww. wierzytelności przez poręczyciela (...) sp. z o.o. z wierzytelnością przysługującej mu w związku z prawomocnym i wykonalnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. IX Wydziału Gospodarczego z dnia 10 lipca 2017 r. wydanym w sprawie o sygnaturze(...). Zgodnie z art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. dłużnik może w drodze procesu żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub w części albo ograniczenia jeżeli po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane, gdy tytułem jest orzeczenie sadowe, dłużnik może powództwo oprzeć także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy, a także zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli ten nie był przedmiotem rozpoznania w sprawie. Pod pojęciem „zdarzenia, wskutek którego zobowiązanie wygasło lub nie może być egzekwowane”, o którym mowa w przepisie art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., należy rozumieć takie zdarzenie materialnoprawne, z którym łączy się powstanie, zmiana albo wygaśnięcie stosunku cywilnoprawnego. Skutek w postaci wygaśnięcia zobowiązania wywołuje w szczególności takie zdarzenie materialnoprawne jak: wykonanie zobowiązania przez spełnienie świadczenia zgodnie z jego treścią, potrącenie, odnowienie, zwolnienie z długu, świadczenie w miejsce spełnienia (datio in solutum). W myśl art. 498 k.c. gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym (§ 1). Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej (§ 2). Potrącenia dokonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Oświadczenie ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe (art. 499 k.c.). Wprawdzie potrącenie nie stanowi realnego świadczenia, odpowiadającego treści zobowiązania, jednak zarzut potrącenia jest odpowiednikiem zarzutu spełnienia świadczenia, o którym mowa w powyższym przepisie. Powszechne traktowanie potrącenia jako jednego z surogatów spełnienia świadczenia wskazuje na podstawową funkcję: dzięki potrąceniu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się ze zobowiązania (Zob. M. Pyziak-Szafnicka, Potrącenie w prawie cywilnym, Kraków 2002, s. 30 i 33). Możliwość dokonania potrącenia powstaje zatem w chwili spełnienia się wszystkich pozytywnych przesłanek potrącenia, to znaczy wzajemności, wymagalności i zaskarżalności dwóch wierzytelności, jak też jednorodzajowości świadczeń, przy braku jakichkolwiek włączeń co do dopuszczalności dokonania potrącenia. W przypadku gdy potrącenie dokonuje się na skutek oświadczenia woli, stan potrącenia powstaje wraz z wymagalnością roszczenia przysługującego aktywnej stronie potrącenia. Oświadczenie o potrąceniu dla jego skuteczności musi być poprzedzone fazą, w której zaistniały wszelkie pozytywne przesłanki potrącenia i dopiero spełnienie tego warunku doprowadzi do zwolnienia dłużnika. (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 30.11.2016 r. IACa 761/16). Stosownie do art. 883 § 1 k.c. poręczyciel może podnieść przeciwko wierzycielowi wszelkie zarzuty, które przysługują dłużnikowi; w szczególności poręczyciel może potrącić wierzytelność przysługującą dłużnikowi względem wierzyciela. W doktrynie nie ma sporu co do tego, że poręczyciel może dokonać potrącenia wierzytelności przysługującej mu względem wierzyciela, jak również potrącić wierzytelność przysługującą dłużnikowi względem wierzyciela (A. Szpunar, Odpowiedzialność kilku poręczycieli, REJENT Nr 12 - grudzień 1993 r.; Komentarz do art. 883 k.c. w Kodeks Cywilny. Komentarz, red. prof. Dr hab. Mariusz Załucki, 2020; Kodeks cywilny. Komentarz, red. prof. dr hab. Konrad Osjada, 2020; Z. Radwański, Poręczenie, s. 67). Dla realizacji potrącenia konieczne jest jednak dopełnienie wymagań określonych w art. 498 i n. KC. Ponadto poręczyciel może skorzystać z zarzutu potrącenia tylko wtedy, gdy wierzyciel zażądał od niego spełnienia świadczenia. Pismem z dnia 12 listopada 2016 r. pozwana wezwała spółkę (...) sp. z o.o. w T. jako poręczyciela do zapłaty kwoty 250.000 zł tytułem wymagalnej raty 7 Porozumienia, której termin płatności upłynął w dniu 10 listopada 2016 r. W związku z tym wezwaniem zaktualizował się obowiązek zapłaty ww. należności od poręczyciela. W grudniu 2016 r. powstał tytuł wykonawczy będący przedmiotem niniejszego sporu. Bezsporne w sprawie jest, że poręczycielowi spółce (...) sp. z o.o. również przysługiwała wymagalna wobec (...) sp. z o.o. wierzytelność w związku z prawomocnym i wykonalnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. IX Wydziału Gospodarczego z dnia 10 lipca 2017 r. wydanym w sprawie o sygnaturze (...), w którym to wyroku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz spółki (...) sp. z o.o. w T. kwotę 258.917,13 zł z odsetkami za opóźnienie oraz kwotę 27.363,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w związku z niesłusznie wyegzekwowaną przez pozwaną należnością wynikającej z raty 3 Porozumienia, pomimo jej wcześniejszej spłaty przez dłużnika głównego. Obie wierzytelności miały tożsamy pieniężny charakter. Poręczyciel dokonał potrącenia oświadczeniem z dnia 21 maja 2019 r. Zdaniem Sądu w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego należy przyjąć, że spółka (...) sp. z o.o. skutecznie dokonała potrącenia, na skutek którego wygasło roszczenie (...) sp. z o.o. wobec powoda. Niewątpliwie poręczyciel i powód byli współdłużnikami pozwanej z tytułu zawartego w dniu 14 maja 2015 r. Porozumienia i umowy zbycia udziałów. Spełnienie świadczenia przez poręczyciela na skutek potrącenia zwolniło dłużnika głównego z obowiązku świadczenia wobec wierzyciela. Dlatego też nie może być egzekwowane na podstawie spornego tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 881 KC, jeżeli przy udzielaniu poręczenia nie zastrzeżono inaczej, poręczyciel jest odpowiedzialny jak współdłużnik solidarny. Odpowiedzialność poręczyciela jak dłużnika solidarnego polega na tym, że z chwilą, gdy dług główny staje się wymagalny, wierzyciel może według swego wyboru żądać całości lub części świadczenia od dłużnika głównego i poręczyciela łącznie lub od każdego z nich z osobna, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela obaj dłużnicy pozostają zobowiązani. Taka też definicja dłużnika solidarnego została określona w art. 366 § 1 k.c. Solidarność dłużników, w świetle art. 366 k.c. prowadzi do takiego ukształtowania obowiązków dłużników, że każdy z nich jest zobowiązany ale i uprawniony do podejmowania czynności prawnych nakierowanych na zaspokojenie roszczenia wierzyciela (por. Radwański, Olejniczak, Zobowiązania, 2012, s. 108–109; K. Zawada, w: Pietrzykowski, Komentarz KC, t. I, 2015, s. 1199. W. Dubis, w: Gniewek, Machnikowski, Komentarz KC, 2017, s. 708.) i zasadą jest, że tego rodzaju czynności odnoszą skutki wobec wszystkich współdłużników, o ile jednocześnie nie szkodzą pozostałym dłużnikom (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2000 r. III CKN 599/98, Legalis). Oznacza to, że jeśli wierzyciel zostaje zaspokojony, to pozostali współdłużnicy solidarni zostają zwolnieni z obowiązku świadczenia i wobec wierzyciela przysługuje im wspólnie zarzut spełnienia świadczenia. Odnosząc się do zarzutu pozwanej, w kwestii przysporzenia po stronie powoda na skutek dokonanego potrącenia, Sąd wskazuje że jest zupełnie niezrozumiały, zaspokojenie wierzyciela przez poręczyciela nie powoduje wygaśnięcia samej wierzytelności - poręczyciel wstępuje w prawa wierzyciela w stosunku do dłużnika, w zakresie, w którym zamiast niego wykonał zobowiązanie (tzw. subrogacja ustawowa.) Może więc żądać od dłużnika głównego wszystkiego, co sam świadczył wierzycielowi z tytułu długu głównego. (...) sp. z o.o. wstąpił zatem w prawa zaspokojonego wierzyciela do wysokości spełnionego świadczenia, uzyskując roszczenie do dłużnika głównego o spełnienie świadczenia. Przyjmując nawet hipotetycznie, że zgodnie z twierdzeniami pozwanej, oświadczenie poręczyciela nie było skuteczne, powództwo podlegałoby uwzględnieniu, a to na skutek okoliczności wskazywanych przez samą pozwaną. Pozwana podnosiła bowiem, że oświadczeniem z dnia 25 września 2017 r. dokonała potrącenia wierzytelności przysługującej (...) sp. z o.o. w T. wobec pozwanej z wierzytelnościami pozwanej przysługującymi jej w stosunku do (...) sp. z o.o. jako poręczycielowi Porozumienia z dnia 14 maja 2015 r. Oświadczenie niniejsze zostało złożone na etapie postępowania apelacyjnego rozpoznającego środek zaskarżenia od wyroku Sądu Okręgowego w P. o sygn. akt: (...), zasądzającego na rzecz poręczyciela kwotę 258.917,13 zł z odsetkami za opóźnienie oraz kwotę 27.363,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Na dzień złożenia oświadczenia pozwana posiadała najdalej wymagalną wierzytelność w zakresie raty 7 Porozumienia z dnia 14 maja 2015 r. (raty od 1-6 i 8 zostały do tego czasu zapłacone bądź wyegzekwowane wraz z odsetkami i kosztami egzekucji). A zatem dokonane przez pozwaną potrącenie dotyczyło raty 7 Porozumienia z dnia 14 maja 2015 r. ( i z uwagi na wygaśnięcie zobowiązania powoda jak i poręczycieli w omawianym zakresie, nie powinno być w ogóle egzekwowane. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że powództwo Z. R. zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł w pkt II. 1 wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt II. 2 lit. a i b wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. obciążając tymi kosztami pozwaną, jako stronę przegrywającą proces. Na zasądzone na rzecz powoda koszty składały się: koszty zastępstwa procesowego pozwanego w kwocie 10.800 zł oraz opłata od pozwu w wysokości 6.000 zł. Podstawą ustalenia wysokości kosztów zastępstwa procesowego powodów w procesie był § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Ponadto na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. w zw. z art. 98 k.p.c. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W związku z tym, na pozwanej spoczywa obowiązek uiszczenia kwoty 6.000 zł tytułem zwrotu części opłaty od pozwu, od której zwolniony był powód, o czym Sąd orzekł w punkcie II. 2 lit. c wyroku. Sędzia Przemysław Okowicki
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.