Co do zasady więc warunkiem dopuszczalności dochodzenia odszkodowania w trybie art. 417 § 1 k.c. w zw. z art.
jest uzyskanie prejudykatu tj. orzeczenia stwierdzającego niezgodność z prawem wydanego prawomocnego orzeczenia po przeprowadzeniu postępowania uregulowanego przepisami art. 424 1 k.p.c. – 424 12 k.p.c. tj. ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem może być skierowane przeciwko prawomocnemu wyroku sądu drugiej instancji kończącemu postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 424 1 § 1 k.p.c.). W wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, żądanie to można skierować wobec wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. W wypadku prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych (art. 424 1b k.p.c.). Przy czym zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji RP i art.
może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody. Inaczej mówiąc, obowiązkiem strony jest wykorzystanie wszystkich istniejących w systemie środków prawnych i dopiero ich bezskuteczność lub brak może - w wypadku wystąpienia szkody - uzasadniać odpowiedzialność Państwa (por. Postanowienie SN z 14 lipca 2020r. w sprawie IICNP 52/19). Analiza wskazanych norm prawnych prowadzi do wniosku, że Skarb Państwa może na podstawie art. 417 § 1 k.c. w zw. z art.
ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą wyłącznie za skutki orzeczeń prawomocnych, których uchylenia, zmiany lub wzruszenia w inny sposób strona nie zdołała osiągnąć pomimo skorzystania z przysługujących jej środków prawnych. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że odpowiedzialnością Skarbu Państwa nie są objęte orzeczenia nieprawomocne. Zgodnie z treścią art. 363 § 1 k.p.c. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. Orzeczenia, które w wyniku zaskarżenia właściwym środkiem odwoławczym, przed ich uprawomocnieniem, zostały uchylone przez sąd wyższej instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, nie uzyskują atrybutu prawomocności albowiem tracą moc prawną i nie wywołują jakichkolwiek skutków prawnych. Mając powyższe na uwadze pozwany nie może ponosić odpowiedzialności za skutki wyroku (...) z dnia 5 lutego 2015r. albowiem wyrok ten poprzez jego uchylenie w toku sprawy IC 121/16 został wyeliminowany z obrotu prawnego i nie uzyskał atrybutu prawomocności. Jako orzeczenie całkowicie wyeliminowane z obrotu prawnego, przed uprawomocnieniem nie mogło stać się dla B. H. źródłem jakiejkolwiek szkody majątkowej. Powód korzystając bowiem z przysługujących mu środków odwoławczych doprowadził w toku postępowania IC 121/16 do uchylenia wadliwego orzeczenia zapobiegając powstaniu niekorzystnych dla niego skutków prawnych. W szczególności orzeczenie to nie skutkowało wyzuciem powoda z dochodzonego w sprawie roszczenia w kwocie 950.000 zł i 300.000 zł kosztów sądowych, skoro wskazane żądania były przedmiotem ponownej oceny dokonanej przez (...) w wyroku z dnia 31 marca 2016r. w sprawie IC 121/16 i Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 14 grudnia 2016 roku w sprawie IACa 766/16. Uchylenie wyroku z dnia 5 lutego 2015r. pozostaje bez wpływu na możliwość żądania naprawienia przez pozwanego szkody doznanej przez powoda z tytułu dodatkowego wkładu jego pracy w związku z dwu i pół letnim okresem procesowania się. Należy bowiem podkreślić, że kwestia zwrotu kosztu procesu w sprawie IC 121/16 została w sposób wyczerpujący rozstrzygnięta w orzeczeniu kończącym postępowanie tj. w wyroku Sąd Okręgowego w Kaliszu z dnia 31 marca 2016r. w sprawie IC 121/16 oraz Sądu Apelacyjnego w Łodzi w z dnia 14 grudnia 2016 roku w sprawie IACa 766/16 zgodnie z przepisami art. 98-110 k.p.c. i nie może być przedmiotem odrębnego sporu sądowego. Powód nie przedstawił dowodów na poniesienie jakichkolwiek szkód majątkowych związanych z wydaniem wyroku z dnia 5 lutego 2015. Z tych względów uznając powództwo za bezzasadne sąd oddalił je w całości. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 98 k.p.c. uznając, że powód który przegrał proces w całości zobowiązany jest zwrócić pozwanym całość kosztów procesu w łącznej kwocie 10.800 zł (koszty zastępstwa prawnego).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.