UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt VII K 32/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku

§ 1kk.

Stan nietrzeźwości w myśl art. 115 § 16 kk zachodzi wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Oskarżony niewątpliwie spożywał alkohol i w związku z tym znajdował się w stanie nietrzeźwości, co ponad wszelką wątpliwość wynika z protokołu badania trzeźwości. Kierując samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, w ruchu lądowym zrealizował więc znamiona zarzucanego mu czynu stanowiącego przestępstwo z art.

§1kk.

W ocenie sądu wina oskarżonego została udowodniona, działał on umyślnie z zamiarem bezpośrednim. W momencie podejmowania przypisanego mu działania przestępnego był on osobą dojrzałą, zdolną do rozpoznania bezprawności swojego czynu, znajdował się w sytuacji, która nie wykluczała możliwości dania posłuchu normie prawnej. W realiach tej sprawy nie zachodzą okoliczności wyłączające bezprawność czynu oskarżonego lub jego winę. ☐ 1.

1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.
2. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.
3. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.
4. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 7.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. G. 1 1 Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne, analizując i oceniając w powyższy sposób zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie budzi wątpliwości, iż zachowanie oskarżonego stanowi czyn zabroniony o znacznym stopniu społecznej szkodliwości. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości Sąd kierował się w szczególności: - - szczególnym rodzajem dobra naruszonego przez zachowanie oskarżonego jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji; - - rozmiarami grożącej szkody - oskarżony poruszał się po drodze publicznej, stwarzając potencjalne zagrożenie dla innych uczestników ruchu; - - sposobem popełnienia czynu – zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przekraczała znacznie (czterokrotnie) próg trzeźwości opisany w treści art. 115 § 16 kk; - - popełnieniem przestępstwa z zamiarem bezpośrednim. Wymierzając karę Sąd uwzględnił na korzyść oskarżonego fakt, iż J. G. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyraził skruchę, jak również fakt, że do popełnienia czynu doszło o wczesnej porze przy odpowiednio mniejszym natężeniu ruchu drogowego. Nadto jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę uprzednią niekaralność oskarżonego. Ma on też ustabilizowaną sytuację rodzinną. Oskarżony nie stroni od pracy zarobkowej. Nie może też ujść uwadze Sądu, że oskarżony na co dzień opiekuje się matką i ojczymem. Na niekorzyść oskarżonego, Sąd poczytał, przede wszystkim fakt, że zdecydował się on prowadzić samochód, gdy stężenie alkoholu w jego organizmie było na bardzo wysokim poziomie – czterokrotnie przekroczył ustawowy próg trzeźwości. Mając na uwadze powyższe kwestie, a także zważając, aby kara była współmierna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a także, aby zrealizowała cele zapobiegawcze i poprawcze w stosunku do oskarżonego oraz wytyczne w zakresie prewencji ogólnej, Sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych. Miarkując wysokość kary grzywny, oprócz okoliczności wskazanych powyżej Sąd miał na uwadze również sytuację materialną i osobistą oskarżonego. J. G. pracuje, uzyskuje regularny miesięczny dochód w kwocie 1900 złotych netto. Jest zdrowy i zdolny do pracy. Pozostaje w związku partnerskim i spodziewa się dziecka. Dlatego też wysokość jednej stawki określona na kwotę 20 złotych jest adekwatna do jego aktualnych możliwości finansowych oraz zarobkowych. Zdaniem Sądu orzeczona kara grzywny wyrobi i jednocześnie pogłębi przekonanie (zarówno wobec oskarżonego jak i społeczeństwa), że popełnianie przestępstw jest nieopłacalne. J. G. 2 1 Na podstawie art. 42 § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jest w stanie nietrzeźwości istnieje obligatoryjność orzeczenia tego środka karnego na okres co najmniej 3 lat. Mając na uwadze, że oskarżony nie był wcześniej karany za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w ocenie Sądu orzeczenie tego środka karnego na minimalny przewidziany przez ustawę okres będzie wystarczające. W przedmiotowej sprawie obrońca oskarżonego i oskarżony wnosili o orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego za wyjątkiem pojazdów mechanicznych do których prowadzenia wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. C oraz C+E (wskazane okoliczności wynikają wprost z pisma obrońcy na karcie 70-72 oraz mowy końcowej) Uczynienie zadość powyższemu wnioskowi poprzez ograniczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie do pojazdów, co do których uprawnia kategoria B prawa jazdy, było nieuzasadnione zarówno z powodów faktycznych, jak i prawnych. Co do powodów faktycznych, trzeba było mieć na uwadze następujące okoliczności: - bardzo wysoki stopień nietrzeźwości oskarżonego (1,23 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu); - fakt, iż oskarżony wykonuje zawód kierowcy powinien prowadzić do stawiania mu wręcz większych wymogów niż tych oczekiwanych od przeciętnych kierowców, a już na pewno nie może być to traktowane jako okoliczność łagodząca; -skoro oskarżony zasługuje na zakaz prowadzenia pojazdów do których uprawnia kategoria B prawa jazdy, gdyż stwarza zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, to tym bardziej należy orzekać wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów ciężarowych, gdyż prowadząc je oskarżony stwarzałby jeszcze większe zagrożenie niż prowadząc samochody osobowe. Ponadto orzekanie wobec kierującego zakazu prowadzenia pojazdów, do których uprawnia kategoria B prawa jazdy, a pozostawienie mu uprawnień co do pozostałych kategorii a w szczególności kategorii C, C+E (taka była intencja obrońcy i oskarżonego), jest prawnie nieskuteczne i stanowi iluzoryczne rozstrzygnięcie, nie przynoszące oskarżonemu w długofalowej perspektywie żadnej korzyści, a wręcz mogące wpędzić go w nie lada kłopoty. Chodzi o to, że zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 roku (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 341) prawo jazdy m. in. kategorii C1, C, C1+E, C+E. nie może być wydane osobie w okresie obowiązywania orzeczonego wobec niej zakazu prowadzenia pojazdów kategorii B. Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B pozbawia wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w art. 12 ust. 2 w/w ustawy (w tym C1, C, C1+E, C+E). Orzeczony w postępowaniu karnym bezpośredni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B pośrednio wprowadza również wobec skazanego zakaz prowadzenia pojazdów kategorii C1, C, C1+E, C+E, gdyż ustawodawca rozciągnął skutki orzeczenia karnego w zakresie prawa jazdy kategorii B także na inne uprawnienia do prowadzenia pojazdów, przy czym skutki te dotyczą zarówno ubiegającego o prawo jazdy określonej kategorii, jak i dysponującego już takim prawem jazdy. Powyższe stanowisko ugruntowane jest w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki NSA z dnia 3 grudnia 2015 r.,I OSK 603/14; z dnia 18 grudnia 2015 r.,I OSK 888/14; z dnia 9 grudnia 2015 r.,I OSK 678/14; z dnia 29 października 2015 r.,1 OSK 382/14; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2018 r.,1 OSK 688/16; wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., 1 OSK 1860/17; wyrok NSA z dnia 28 marca 2018 r., I OSK 1957/17). Nie ma przy tym znaczenia, że Sąd ograniczyłby zakaz prowadzenia pojazdów jedynie co do pojazdów do których prowadzenia uprawnia prawo jazdy kategorii B. Orzeczenie Sądu karnego nie może zmieniać norm obowiązującego prawa administracyjnego i konsekwencji z nich wynikających. Jak to trafnie ujął Naczelny Sąd Administracyjny w jednym z najnowszych orzeczeń, odnosząc się do takiej właśnie sytuacji i argumentów skarżącego dotyczących tego, jakoby taka interpretacja rozszerzała sankcję zastosowaną wobec skazanego w sprawie karnej: „…wprowadzony w ustawie zakaz wydania prawa jazdy nie stanowi rozszerzenia dolegliwości spowodowanej orzeczonym środkiem karnym. To wyrok karny orzekający o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych wywiera skutki w sferze prawa administracyjnego” (por wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2018 roku w sprawie 1 OSK 629/17, opubl. Legalis). Dlatego Sąd (chcąc złagodzić reakcję kamą oskarżonemu i umożliwić mu dalsze wykonywanie zawodu kierowcy ciężarówek) orzekając jedynie zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych do których prowadzenia uprawnia prawo jazdy kategorii B nie tylko mu w ten sposób by nie pomógł, ale wręcz mógł doprowadzić do sytuacji, w której oskarżony ten, oczywiście po spełnieniu pozostałych przesłanek, mógłby narazić się na odpowiedzialność kamą. Przecież w tej sprawie i tak nieuchronne byłoby wydanie przez właściwego Starostę postanowienia o cofnięciu uprawnień dotyczących wszystkich kategorii pojazdów powiązanych z kategorią B w związku z treścią art. 12 ust. 2 w/w ustawy o kierujących pojazdami, a więc również kategorii C1, C, C1+E, C+E. Gdyby po wydaniu takiej decyzji (która wydana być musiała i które wydana będzie) oskarżony prowadził pojazd kategorii C1, C, C1+E, C+E, to co prawda nie wyczerpałby znamion przestępstwa z art. 244 kk (zakazu sądowego by nie naruszył), ale popełniłby przestępstwo z art. 180a kk (polegające na nie zastosowaniu się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych). Dlatego spotykane czasami w praktyce „ułatwianie życia” zawodowym kierowcom ciężarówek przez Sądy karne i orzekanie zakazu prowadzenia pojazdów jedynie kategorii B jest iluzoryczne, bo i tak prowadzi do utraty przez nich uprawnień do prowadzenia pojazdów w tym kategorii C, C+E (a także innych, szczegółowo wymienionych w ustawie). Powyższe stanowisko prezentuje również Starosta (...) (...). Ze wszystkich wskazanych powyżej powodów Sąd nie uwzględnił wniosku obrońcy i oskarżonego. 3 J. G. 1 Jak stanowi art. 43a § 2 kk w razie skazania sprawcy między innymi za przestępstwo określone w art.

§ 1kk sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art.

39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5.000 do wysokości 60.000 złotych. 4 J. G. 1 W oparciu o treść art. 63 § 1 i 5 kk Sąd zobligowany jest zaliczyć oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie na poczet orzeczonej kary aby dolegliwość związana z pozbawieniem wolności sprawcy w sprawie nie pozostała poza nawiasem wymierzonej mu i podlegającej wykonaniu kary pozbawienia wolności albo orzeczonej kary ograniczenia wolności lub kary grzywny. 5 J. G. 1 Postanowieniem z dnia 22 października 2019 roku w sprawie (...) zatrzymano J. G. prawo jazdy z dniem 13 października 2019 roku. Zgodnie z art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy. 7.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 7.

1. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
2. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6 Na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa w całości koszty sądowe, na które składają się wydatki w kwocie 70 zł oraz opłata w kwocie 200 zł. Na wydatki w sprawie złożyły się: - ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym w kwocie 20 zł oraz w postępowaniu sądowym w kwocie 20 zł - na podstawie art. 618 § 1 pkt 1 kpk i § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 z późn. zm.), - opłata za udzielenie informacji z rejestru skazanych w kwocie 30 zł na podstawie art. 618 § 1 pkt 10 kpk i § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Sądowego (Dz. U. z 2014 r. poz. 861 z późn. zm.), Opłatę zasądzono na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.). Sąd zasądzając od oskarżonego koszty sadowe miał na uwadze, iż oskarżony jest młodą, zdrową i zdolną do pracy osobą. Aktualnie pracuje. Z pracy tej uzyskuje regularny miesięczny dochód. Tym samym ma on możliwość uiszczenia zasądzonych kosztów sądowych. Nie przekraczają one jego możliwości finansowych i zarobkowych. 7.1Podpis