UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 430/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku

§ 1k.k.

Czyn ten zagrożony jest karą grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2. W związku z tym, iż oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa twierdząc, iż nie kierował samochodem po drodze publicznej, kwestię tę Sąd omówi w tym miejscu szerzej. Przed wszystkim należy stwierdzić, iż jednym ze znamion przestępstwa z art.

§ 1k.k.

jest kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym. Kryterium "ruchu lądowego" należy natomiast wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 lutego 1975 r. V KZP 2/74 (OSNKW 1975, z. 3–4, poz. 33). Zgodnie z powołanym wyrokiem przyjmuje się, że przestępstwa drogowe mogą być popełnione nie tylko na drogach publicznych i szlakach kolejowych, ale również na terenach budowlanych czy przemysłowych, lotniskach itp., a więc wszędzie tam, gdzie odbywa się ruch pojazdów ogólny, czy lokalny. W wyroku z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie II AKa 131/04, Sąd Apelacyjny w Krakowie orzekł, że dla przestępstwa określonego w art.

§ 1k.k.

nie jest znamienne prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej. Wystarczające jest prowadzenie go w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego w jakiejkolwiek strefie ruchu, to jest w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. W postanowieniu z dnia 28 maja 2008r. Sąd Najwyższy wskazał wprost, że znamieniem przestępstwa z art.

§ 1k.k.

jest m.in. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości "w ruchu lądowym". Pojęcie "ruchu lądowego" należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28.03.2017 r. (sygn. III KK 472/16, LEX nr 2271447), w którym ponownie wskazał, iż kryterium „ruchu lądowego” należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników ruchu drogowego. Z orzecznictwa wynika również wprost, że fakt, iż dana droga znajduje się na prywatnej posesji, nie przesądza a priori o wyłączeniu jej z ruchu lądowego (vide wyrok Sądu Rejonowego w Limanowej z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II K 333/18, LEX nr 2667112). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić zatem należy, że: - teren wspólnoty mieszkaniowej, na którym doszło do kolizji pojazdu kierowanego przez oskarżonego z innym autem, jest ogólnie dostępny dla innych uczestników ruchu drogowego. Nie jest on ogrodzony, nie istnieją żadne znaki drogowe lub inne przeszkody uniemożliwiające wjazd na ten obszar innym pojazdom. Na terenie tym odbywa się ruch pojazdów osób, które zamieszkują w przylegających i sąsiadujących budynkach. Mogą to być członkowie wspólnoty, ale także inne osoby, które mieszkania tam np. wynajmują. Niewątpliwie mogą tam wjechać swoimi pojazdami także te osoby, które przyjechały np. z wizyta towarzyską do zamieszkujących tam osób. Bezspornie mogą tam wjechać pojazdy także innych osób, np. tych, którzy chcą udać się do pobliskiego sklepu, jak też z innych przyczyny chcą tam zaparkować swoje auta. Z protokołu oględzin tego miejsca i dokumentacji fotograficznej wynika, iż znajdowały się tam inne pojazdy, które wcześniej poruszały się po tym terenie. Znajdują się tam także garaże samochodowe, z których może korzystać każdy posiadacz samochodu, niekoniecznie członek wspólnoty mieszkaniowej, w tym osoba wynajmująca taki garaż, - droga prowadząca do miejsca zaparkowania auta po kolizji jest utwardzona, dostęp do niej jest nieograniczony dla innych uczestników ruchu drogowego i odbywa się na niej ruch pojazdów. Nie ulega to żadnej wątpliwości w kontekście wykonanych fotografii, na których widnieją inne zaparkowane samochody, w tym w bezpośredniej bliskości miejsca, gdzie oskarżony pozostawił swój pojazd. Niewątpliwie pojazdy te musiały tam wcześniej dojechać. Powyższe -zdaniem Sądu- przesąda, iż oskarżony kierował pojazdem w ruchu lądowym. ☐ 3.

1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.
2. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.
3. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.
4. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. S. Punkt I wyroku Punkt I wyroku Wymierzona wobec oskarżonego kara powinna przekonać go i ogół społeczeństwa, że popełnianie przestępstw nie jest opłacalne i zamiast spodziewanych korzyści przynosi dolegliwości. Celem kary jest również kształtowanie w społeczeństwie szacunku dla norm prawnych, dlatego w ocenie Sądu uwzględniając stopień społecznej szkodliwości jego czynów oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara ta winna spełnić karą adekwatną do stopnia zawinienia powinna być kara 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. W ocenie Sądu orzeczenie tego rodzaju kary należycie skłoni oskarżonego do refleksji nad swoim zachowaniem i powstrzyma w przyszłości od popełnienia podobnych przestępstw. Aktualnie wymieniony jest osobą bezrobotną, zatem dysponuje czasem na wykonanie orzeczonej kary. Jednocześnie brak dochodów nie pozwalał na orzeczenie kary grzywny, zaś kara pozbawienia wolności w byłaby nazbyt surowa. Okoliczności łagodzące: - przyznanie się do kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, - dotychczasowa niekaralność oskarżonego, - przeciętna opinia o oskarżonym z miejsca pracy. Okoliczności obciążające: - wysoki stopień zawartości alkoholu w organizmie sprawcy, który przekraczał 3-krotnie dopuszczalne stężenie alkoholu w organizmie, - próba uniknięcia odpowiedzialności, poprzez odjechanie z miejsca kolizji i ukrycie pojazdu, - stworzenie realnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu lądowym, - wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. W świetle powyższego Sąd uznał, iż wymierzona kara jest adekwatna do wysokiego stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, a także że spełni cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. J. S. Punkt I wyroku Punkt II wyroku Orzekając środek karny w minimalnym ustawowym rozmiarze, tj. 3 lata Sąd miał na uwadze wcześniejszą niekaralności oskarżonego, a także wagę naruszonej przez oskarżonego zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jego stopień nietrzeźwości oraz masowość tego typu przestępstw. Środek ten ma za zadanie ochronę bezpieczeństwa w komunikacji pełniąc funkcję zabezpieczającą. Jego ratio legis polega na tym, by osoby nie przestrzegające zasad bezpieczeństwa wyłączyć z ruchu drogowego, celem zapewnienia tegoż bezpieczeństwa innym użytkownikom ruchu. J. S. Punkt I wyroku Punkt IV wyroku Sąd stosownie do treści art. 43a § 2 k.k. zobligowany był do orzeczenia od oskarżonego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Orzekając powyższe świadczenie w najniższym ustawowym rozmiarze tj. 5000 złotych Sąd miał na uwadze m.in. sytuację finansowo-majątkową oskarżonego. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. S. Punkt I wyroku Punkt III wyroku Na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 16 sierpnia 2020 roku. 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania wobec oskarżonego wnioskowanej przez obrońcę instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Co prawa spełnione są w części wymogi formalne określone przepisami dla zastosowania tej instytucji, jednakże w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż stopień winy oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu nie jest znaczny. Oskarżony bowiem prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, który określić należy jako wysoki, trzykrotnie przekraczający dopuszczalną normę. Oskarżony stworzył duże i realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym, doprowadzając do kolizji z innym pojazdem. Następnie podjął próbę uniknięcia odpowiedzialności, poprzez odjechanie z miejsca zdarzenia i ukrycie pojazdu. Poza tym po stronie oskarżonego nie zachodzą żadne ekstraordynaryjne okoliczności, które mogłyby wpływać na uznanie stopnia jego winy za nieznaczny. Oskarżony niewątpliwie mógł zaniechać jazdy samochodem, a zrobił to w banalnym celu, tj. przestawienia auta. Miał świadomość, iż wcześniej spożył znaczną ilość alkoholu, a mimo to wsiadł za kierownicę pojazdu. Nie sposób też pominąć, iż oskarżony ma przeciętną opinię z miejsca pracy, gdzie wskazano m.in., iż w zakresie odpowiedzialności spełnia wymagania w ograniczonym zakresie, jak też w ograniczonym zakresie stosuje się do stosowania przepisów, norm i reguł. W kontekście niniejszej sprawy trudno odmówić takiej ocenie osoby oskarżonego trafności dokonanych spostrzeżeń i wniosków. 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt V wyroku Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego w całości na rzecz Skarbu Państwa od kosztów sądowych. Sytuacja finansowo-majątkowa oskarżonego, uwzględniając nadto orzeczone niniejszym wyrokiem świadczenie pieniężne, nie dawała podstaw do podjęcia odmiennego rozstrzygnięcia w tym zakresie. 1.Podpis