i § 6 kpk a contrario poprzez uznanie, że obrońca nie wykazał naruszenia gwarancji procesowych oskarżonego, w tym jego prawa do obrony - we wniesionym wniosku o ponowne przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków : M. J.
117 § 2 kpk i art. 6 kpk w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uprawnienie oskarżonego do obrony zostało tak dalece ograniczone, że nie mogło to zostać ocenione jako pozbawione takiego wpływu. Nie budzi w rozpatrywanym przypadku fakt, że obrońca z urzędu bezpośrednio po uzyskaniu informacji o wyznaczeniu go do tej funkcji złożył Sądowi Rejonowemu wniosek o odroczenie rozprawy, motywując go zaplanowanym wcześniej i opłaconym wyjazdem urlopowym ( vide : k - 182 ), co wykazał dołączonymi dokumentami ( vide : k -183 - 184 ), jak również potrzebą osobistego udziału w rozprawie ustanowionego obrońcy, nie zaś tylko substytuta. Złożenie wniosku miało przy tym miejsce z trzytygodniowym wyprzedzeniem w stosunku do wskazanego terminu rozprawy ( 25 października 2019 r i 15 listopada 2019 roku ). Identyczny w wymowie wniosek pisemny przedstawił również w dacie rozprawy sam J. K.. Sąd I instancji zadecydował wówczas jednak o przeprowadzeniu rozprawy oraz postępowania dowodowego pod nieobecność obrońcy ( uznając zarazem tę nieobecność za usprawiedliwioną ) - w trybie art.
W omówionym stanie rzeczy - pomijając nawet szeroko przedstawioną w apelacji kwestię sprzeczności przepisu art.
kpk z Konstytucją oraz wiążącymi Polskę konwencjami międzynarodowymi - uchybienie Sądu Rejonowego wyraziło się błędnym uznaniem, że tymczasowe aresztowanie oskarżonego jest równoznaczne z zaistnieniem " wypadku szczególnie uzasadnionego ", o jakim mowa we wspomnianym przepisie , do których to sytuacji zastosowanie tegoż przepisu zostało zawężone. Wyjątkowość możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego pod nieobecność oskarżonego lub jego obrońcy, mimo iż usprawiedliwili oni swą absencję stanowi zasadniczy przedmiot powyższej regulacji. Zgodnie z założeniami legislacyjnymi stworzenie takiego wariantu ma zapobiec, oprócz przewlekłości postępowania, dużym kosztom społecznym i finansowym związanym z koniecznością ponownego, niekiedy wielokrotnego stawiania się w innym terminie świadków i biegłych, jacy nie mogli zostać przesłuchani z uwagi na usprawiedliwioną nieobecność oskarżonego lub jego obrońcy. Cel ten jednak pozwala osiągnąć zastosowanie zwężającej wykładni warunku sięgnięcia po art.
kpk kryjącego się pod pojęciem "szczególnie uzasadnionego przypadku", uznając że jego zakres pojęciowy obejmuje tylko takie sytuacje, w których zachodzi niebezpieczeństwo, iż w późniejszym czasie określonego dowodu nie będzie się dało przeprowadzić. Jedynie w wąsko zakreślonych granicach można zaakceptować zastosowanie art.
kpk w kontekście konstytucyjnym i traktatowym ( vide : Zagrodnik Jarosław /red./, Kodeks postępowania karnego, Komentarz praktyczny do nowelizacji 2019, Opublikowano : WKP 2020 ). Zamierzeniem ustawodawcy, gdy ustanawiał wskazany przepis pozostawało zatem zapobieżenie niemożności przeprowadzenia oraz istotnym trudnościom w przeprowadzeniu dowodu - na kolejnym terminie rozprawy. Instytucja ta ma służyć natychmiastowemu utrwaleniu dowodu w procesowy sposób i wprowadzeniu go do materiału dowodowego, gdy występuje pewność bądź wysokie prawdopodobieństwo, iż w przyszłości dowodu nie uda się już przeprowadzić albo wystąpią w tym zakresie poważne i trudne do usunięcia przeszkody. Naprowadzona wyżej instytucja ma służyć ochronie dowodu przed całkowitą utratą oraz przed trudnościami w jego przeprowadzeniu. Chodzi tym samym o przypadki - przykładowo, gdy świadek wybiera się na stałe lub na długotrwały pobyt za granicą, świadek jest obłożnie chory, umierający, gdy oględzin przedmiotu nie będzie można przeprowadzić, gdyż chodzi o rzecz ulegającą szybkiemu popsuciu, itp. Instytucja powyższa nie została natomiast pomyślana jako swoisty sposób służący li tylko sztucznemu "przyspieszaniu" toku postępowania karnego. Tym samym istnienie przypadku szczególnie uzasadnionego oceniać należy z punktu widzenia możności przeprowadzenia dowodu w czasie przyszłym. W rozpatrywanej sprawie nie ujawniły się natomiast żadne dosłownie przeszkody i okoliczności wyłączające, czy choćby utrudniające przesłuchanie na kolejnym lub kolejnych terminach rozprawy którejkolwiek z osób, od jakich odebrano zeznania w dniu 15 listopada 2019 roku - pod nieobecność obrońcy. Na marginesie, Sąd Rejonowy przesłuchał wówczas wszystkich w praktyce "najistotniejszych" świadków, od oceny relacji których zależało wprost rozstrzygnięcie o sprawstwie i winie oskarżonego. Wyczerpano zatem wówczas bez mała postępowanie dowodowe, gdyż dowody przeprowadzane w dalszym toku postępowania odgrywały już tylko pomocniczy charakter. Nie miał z kolei nic do rzeczy fakt stosowania względem J. K. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania i nie to przesądzało o dopuszczalności stwierdzenia przesłanek z art.
W badanej sprawie nie wystąpiła tym samym przesłanka przypadku szczególnie uzasadnionego, toteż procedowanie w trybie omawianego przepisu nie wchodziło w rachubę. Skoro zatem mimo to sięgnięto po regulację art.
117 § k kpk, 6 kpk - w kontekście art. 374 § 1 kpk. Ranga naprowadzonych wyżej uchybień pozostawała zaś na tyle istotna, że mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia. Sąd Okręgowy - po myśli art, 436 kpk - ograniczył rozpoznanie omówionego w przedmiotowym punkcie zarzutu jedynie do uchybień naprowadzonych wyżej. Było to bowiem wystarczające do wydania orzeczenia w postępowaniu odwoławczym. Merytoryczne odnoszenie się do pozostałych fragmentów zarzutu obrońcy ( podpunkty : b i c ) jawiło się jako bezprzedmiotowe. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zwolnienie oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze albowiem uiszczenie ich byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe ze względu na obecną sytuację majątkową. Przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kosztów pomocy prawnej w postępowaniu przed Sądem II instancji według norm " przepisanych ", bowiem koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ranga stwierdzonych uchybień, stopień ograniczenia prawa oskarżonego do obrony spowodował konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku celem przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo i w całości, z zapewnieniem oskarżonemu jego ustawowych uprawnień procesowych - w zakresie pełnego spektrum postępowania dowodowego - tj. prawa do obrony, w szczególności poprzez udział obrońcy w rozprawie. Z kolei, w takich warunkach bezprzedmiotowy jest wniosek obrońcy o zwolnienie J. K. od kosztów postępowania odwoławczego. Podobne rozstrzygnięcie może nastąpić jedynie w orzeczeniu kończącym postępowanie. Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji takim orzeczeniem nie jest. Z identycznych powodów nie mogło aktualnie nastąpić zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu kosztów jego aktywności w postępowaniu odwoławczym. 3.2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku, polegający na dowolnym przyjęciu, że J. K. w okresie od maja 2019 roku do 7 lipca 2019 roku w G. przy ul. (...) działając w krótkich odstępach czasu w z góry powziętym zamiarze Groził A. M., K. K., G. M., A. K. oraz M. J.
117 § 2 kpk i art. 6 kpk w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uprawnienie oskarżonego do obrony zostało tak dalece ograniczone, że nie mogło to zostać ocenione jako pozbawione takiego wpływu. Nie budzi w rozpatrywanym przypadku fakt, że obrońca z urzędu bezpośrednio po uzyskaniu informacji o wyznaczeniu go do tej funkcji złożył Sądowi Rejonowemu wniosek o odroczenie rozprawy, motywując go zaplanowanym wcześniej i opłaconym wyjazdem urlopowym ( vide : k - 182 ), co wykazał dołączonymi dokumentami ( vide : k -183 - 184 ), jak również potrzebą osobistego udziału w rozprawie ustanowionego obrońcy, nie zaś tylko substytuta. Złożenie wniosku miało przy tym miejsce z trzytygodniowym wyprzedzeniem w stosunku do wskazanego terminu rozprawy ( 25 października 2019 r i 15 listopada 2019 roku ). Identyczny w wymowie wniosek pisemny przedstawił również w dacie rozprawy sam J. K.. Sąd I instancji zadecydował wówczas jednak o przeprowadzeniu rozprawy oraz postępowania dowodowego pod nieobecność obrońcy ( uznając zarazem tę nieobecność za usprawiedliwioną ) - w trybie art.
W omówionym stanie rzeczy - pomijając nawet szeroko przedstawioną w apelacji kwestię sprzeczności przepisu art.
kpk z Konstytucją oraz wiążącymi Polskę konwencjami międzynarodowymi - uchybienie Sądu Rejonowego wyraziło się błędnym uznaniem, że tymczasowe aresztowanie oskarżonego jest równoznaczne z zaistnieniem " wypadku szczególnie uzasadnionego ", o jakim mowa we wspomnianym przepisie , do których to sytuacji zastosowanie tegoż przepisu zostało zawężone. Wyjątkowość możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego pod nieobecność oskarżonego lub jego obrońcy, mimo iż usprawiedliwili oni swą absencję stanowi zasadniczy przedmiot powyższej regulacji. Zgodnie z założeniami legislacyjnymi stworzenie takiego wariantu ma zapobiec, oprócz przewlekłości postępowania, dużym kosztom społecznym i finansowym związanym z koniecznością ponownego, niekiedy wielokrotnego stawiania się w innym terminie świadków i biegłych, jacy nie mogli zostać przesłuchani z uwagi na usprawiedliwioną nieobecność oskarżonego lub jego obrońcy. Cel ten jednak pozwala osiągnąć zastosowanie zwężającej wykładni warunku sięgnięcia po art.
kpk kryjącego się pod pojęciem "szczególnie uzasadnionego przypadku", uznając że jego zakres pojęciowy obejmuje tylko takie sytuacje, w których zachodzi niebezpieczeństwo, iż w późniejszym czasie określonego dowodu nie będzie się dało przeprowadzić. Jedynie w wąsko zakreślonych granicach można zaakceptować zastosowanie art.
kpk w kontekście konstytucyjnym i traktatowym ( vide : Zagrodnik Jarosław /red./, Kodeks postępowania karnego, Komentarz praktyczny do nowelizacji 2019, Opublikowano : WKP 2020 ). Zamierzeniem ustawodawcy, gdy ustanawiał wskazany przepis pozostawało zatem zapobieżenie niemożności przeprowadzenia oraz istotnym trudnościom w przeprowadzeniu dowodu - na kolejnym terminie rozprawy. Instytucja ta ma służyć natychmiastowemu utrwaleniu dowodu w procesowy sposób i wprowadzeniu go do materiału dowodowego, gdy występuje pewność bądź wysokie prawdopodobieństwo, iż w przyszłości dowodu nie uda się już przeprowadzić albo wystąpią w tym zakresie poważne i trudne do usunięcia przeszkody. Naprowadzona wyżej instytucja ma służyć ochronie dowodu przed całkowitą utratą oraz przed trudnościami w jego przeprowadzeniu. Chodzi tym samym o przypadki - przykładowo, gdy świadek wybiera się na stałe lub na długotrwały pobyt za granicą, świadek jest obłożnie chory, umierający, gdy oględzin przedmiotu nie będzie można przeprowadzić, gdyż chodzi o rzecz ulegającą szybkiemu popsuciu, itp. Instytucja powyższa nie została natomiast pomyślana jako swoisty sposób służący li tylko sztucznemu "przyspieszaniu" toku postępowania karnego. Tym samym istnienie przypadku szczególnie uzasadnionego oceniać należy z punktu widzenia możności przeprowadzenia dowodu w czasie przyszłym. W rozpatrywanej sprawie nie ujawniły się natomiast żadne dosłownie przeszkody i okoliczności wyłączające, czy choćby utrudniające przesłuchanie na kolejnym lub kolejnych terminach rozprawy którejkolwiek z osób, od jakich odebrano zeznania w dniu 15 listopada 2019 roku - pod nieobecność obrońcy. Na marginesie, Sąd Rejonowy przesłuchał wówczas wszystkich w praktyce "najistotniejszych" świadków, od oceny relacji których zależało wprost rozstrzygnięcie o sprawstwie i winie oskarżonego. Wyczerpano zatem wówczas bez mała postępowanie dowodowe, gdyż dowody przeprowadzane w dalszym toku postępowania odgrywały już tylko pomocniczy charakter. Nie miał z kolei nic do rzeczy fakt stosowania względem J. K. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania i nie to przesądzało o dopuszczalności stwierdzenia przesłanek z art.
W badanej sprawie nie wystąpiła tym samym przesłanka przypadku szczególnie uzasadnionego, toteż procedowanie w trybie omawianego przepisu nie wchodziło w rachubę. Skoro zatem mimo to sięgnięto po regulację art.
117 § k kpk, 6 kpk - w kontekście art. 374 § 1 kpk. Ranga naprowadzonych wyżej uchybień pozostawała zaś na tyle istotna, że mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia. 5.3.1.3.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.