przepisami prawa. (odpowiedź na pozew – k. 39 – 49) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód był zatrudniony w pozwanej spółce (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony od dnia 2 stycznia 2006 roku na stanowisku Dyrektora Generalnego – Członka Zarządu. Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wynosiło 3.349,65 zł brutto. Ponadto powód jest wspólnikiem pozwanej spółki, posiada on 250 udziałów, zaś drugi wspólnik J. M. - 750 udziałów. Pozwana spółka zajmowała się handlem cygar. (dowód: umowa o pracę – k. 1 cz. B a/o powoda, odpis KRS – k. 20 – 22, zaświadczenie o wynagrodzeniu – k. 53) Do obowiązków powoda na stanowisku Dyrektora Generalnego – członka zarządu należały szeroko pojęte sprawy z zakresu zarządzania, sprzedaży i marketingu, administracji i finansów oraz zarządzania personelem. Powód m. in. miał koordynować działalność wszystkich działów firmy, ustalać i zatwierdzać zadania i cele sprzedaży oraz wewnętrzne procedury służące osiąganiu celów przez firmę. (dowód: zakres obowiązków – k. 8 cz. B a/o powoda) W toku badania sprawozdania finansowego pozwanej spółki za rok obrotowy 2016 zewnętrzny audytor zidentyfikował salda należności od kontrahentów: B. & Co., A. (...), (...) S.A., Q. and V. B. ( (...)), B. S..r.l., (...) COMPANY na łączną kwotę 239.306,96 zł brutto, dla których zostały wykonane płatności, natomiast nie zidentyfikowano uprzednio faktur ujętych w księgach rachunkowych lub płatność została przyporządkowana do błędnego kontrahenta. Podczas badania sprawozdania finansowego nie zostały również przedstawione dokumenty potwierdzające przeprowadzenie inwentaryzacji humidorów (wartość wykazywana w księgach rachunkowych: 30.740,12 zł) oraz znaków akcyzowych (wartość wykazywana w księgach rachunkowych: 22.809,10 zł). Ponadto na podstawie obserwacji inwentaryzacji oraz sposobu ułożenia towarów w dniu 3 stycznia 2017 roku stwierdzono brak oznaczenia poszczególnych miejsc w magazynie, co stwarzało ryzyko pomyłki przy wystawianiu dokumentów przyjęcia i wydania towaru w przypadku braku bardzo dobrej znajomości asortymentu przez personel. Dodatkowo rozliczenie inwentaryzacji za 2016 rok wykazało istotne wartości nadwyżek (175.803,35 zł) i niedoborów (195.040,26 zł). Protokół wykazanych różnic wykazał zaś istotne braki i nadwyżki ilościowe. (dowód: informacja z badania sprawozdania finansowego wraz z załącznikami – k. 54 – 59, arkusz inwentaryzacyjny – k. 68 – 95, zeznania świadka G. S. – protokół rozprawy z dnia 11.09.2018r. Od 02:10:18 do 02:48:07) Do września 2016 roku księgowość była prowadza przez zewnętrzne biuro księgowe, współpraca pomiędzy nim a powodem nie układała się zbyt dobrze, było szereg błędów w zakresie prowadzenia księgowości. Powód podjął decyzję o zatrudnieniu od września 2016 roku własnego księgowego, którego celem było wyprostowanie błędów wygenerowanych przez poprzedników i ustawienie systemu raportowania. Nowemu księgowemu udało się wyprowadzić bardzo wiele niedociągnięć z przeszłości. Na moment zwolnienia powoda istniały jeszcze błędy, które nie zostały poprawione, ale sam proces ich naprawy był w toku np: płatności kilku firmom bez dokumentu księgowego. Ostatecznie do czasu zwolnienia powoda nie udało się naprawić wszystkich błędów. (dowód: zeznania świadka B. M. – protokół rozprawy z dnia 11.09.2018r. od 00:32:16 do 01:47:00, zeznania świadka A. N. – protokół rozprawy z dnia 11.09.2018r. od 01:47:00 do 02:10:18) Pracownicy pozwanej spółki wielokrotnie sygnalizowali powodowi, że magazyn nie funkcjonuje właściwie, że nie jest uporządkowany, zdarzają się kradzieże. Zgłaszane były również braki towaru na magazynie. Na początku 2017 roku magazyn został przeniesiony w nowe miejsce, gdzie większa powierzchnia magazynowa umożliwiała ułożenie towarów w sposób bardziej zorganizowany. W lipcu 2017 roku magazyn był już uporządkowany. Sytuację w magazynie pogarszały zwroty towaru ze sklepów upadającej sieci (...). Towar zwracany był do pozwanej spółki na paletach. Nie był on jednak rozkładany na magazynie, ponieważ brakowało dokumentów związanych ze zwrotami. W celu zmagazynowania towaru z (...) spółka wynajęła na pewien czas dodatkowe pomieszczenie magazynowe. Braki i niedobory towarów na magazynie były wynikiem jego złej organizacji, chaosu w magazynie. Wynikały one z różnic między dokumentami, a rzeczywistym stanem magazynowym. (dowód: zeznania świadka B. M. – protokół rozprawy z dnia 11.09.2018r. od 00: 32: 16 do 01: 47: 00, zeznania świadka A. N. – protokół rozprawy z dnia 11.09.2018r. od 01:47:00 do 02:10:18, zeznania świadka A. O. – protokół rozprawy z dnia 06.11.2018r. od 01:09:34 do 01:37:52, zeznania świadka U. E. – protokół rozprawy z dnia 26.02.2019r. od 00:37:49 do 02:01:25) W pozwanej spółce nikt nie prowadził ewidencji humidorów (opakowań na cygara). Część z nich pozwana spółka wynajmowała kontrahentom, jednak nikt tego nie ewidencjonował. Nie były sporządzane także żadne umowy najmu czy użyczenia humidorów dla poszczególnych sklepów. (dowód: zeznania świadka B. M. – protokół rozprawy z dnia 11.09.2018r. od 00:32:16 do 01:47:00 , zeznania świadka U. E. – protokół rozprawy z dnia 26.02.2019r. od 00:37:49 do 02:01:25) W pozwanej spółce (...) była osobą odpowiedzialną za prowadzenie ewidencji znaków akcyzowych. Znajdowały się one w składzie celnym, czyli w odrębnym pomieszczeniu, do którego było jedno wejście i gdzie był zamontowany alarm. Do składu celnego dostęp miała U. E. i powód. Znaki akcyzowe również nie były prawidłowo ewidencjonowane. (dowód: zeznania świadka B. M. – protokół rozprawy z dnia 11.09.2018r. od 00:32:16 do 01:47:00, zeznania świadka U. E. – protokół rozprawy z dnia 26.02.2019r. od 00:37:49 do 02:01:25)
1 umowy pozwanej spółki zarząd spółki składa się z jednej do trzech osób powoływanych i odwoływanych przez Radę Nadzorczą. Uchwałą nr 1 z dnia 30 czerwca 2017 roku Rada Nadzorcza pozwanej spółki odwołała powoda z funkcji Prezesa Zarządu tej spółki. Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia. Jednocześnie uchwałą nr 2 z dnia 30 czerwca 2017 roku Rada Nadzorcza powołała B. P. do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu spółki. (dowód: umowa spółki – k. 23 – 28, uchwała nr 1 z dnia 30.06.2017r. – k. 183, uchwała nr 2 z dnia 30.06.2017r. – k. 184)
4 i 5 umowy pozwanej spółki zaciąganie i udzielanie pożyczek lub kredytów, a także zawieranie, zmiana i rozwiązywanie umów leasingu, najmu i dzierżawy lub innych podobnych umów wymagały zgody Rady Nadzorczej. Z kolei z §16 ust. 2 umowy pozwanej spółki wynika, że zgoda ta jest wyrażana w formie uchwały Rady Nadzorczej. Dnia 20 grudnia 2016 roku powód w imieniu pozwanej spółki jako prezes jej zarządu zawarł umowę leasingu operacyjnego, z kolei dnia 1 grudnia 2016 roku zawarł on umowę kredytu na kwotę 800.000,00 zł. W obu przypadkach zawarcie tych umów nie było poprzedzone wymaganymi uchwałami Rady Nadzorczej wyrażającymi na nie zgodę. (dowód: umowa spółki – k. 23 – 28, umowa leasingu operacyjnego z dnia 20.12.2016r. wraz z załącznikami i umową o zobowiązującą do sprzedaży – k. 203 – 219, umowa kredytu z dnia 01.12.2016r. wraz z załącznikami – k. 220 – 227, zeznania świadka J. M. – k. 415 verte – 417, zeznania świadka R. J. – k. 418 – 419)
6 umowy pozwanej spółki zarząd był zobowiązany do składania Przewodniczącemu Rady Nadzorczej raportów w ciągu 20 dni od dnia zakończenia każdego miesiąca kalendarzowego: sprawozdania z wykonania planu rocznego, business planu lub budżetu, o ile zostały przyjęte w spółce, rachunku zysków i strat, bilansu, aktualizowanych co miesiąc planów wpływów i wydatków (cash flow) na najbliższe trzy miesiące, zestawienia stanu sald i rachunków bankowych oraz innych sprawozdań i raportów wymaganych przez Radę Nadzorczą. Powód przesyłał Radzie Nadzorczej cotygodniowe wyniki sprzedaży sklepów. Rada Nadzorcza oczekiwała jednak raportów w odpowiedniej formie tj; bardziej przejrzystych i czytelnych niż raporty przesyłane przez powoda. Wzór raportu zaproponowany przez Radę Nadzorczą w 2016 roku nie był początkowo przystosowany do działalności prowadzonej przez pozwaną i danych, jakimi dysponował powód. Dopiero po 4 miesiącach pracy z księgowym udało się wyciągnąć dane istotne z punktu widzenia oczekiwanego wzoru. Powód nie informował Rady Nadzorczej, że wzór raportu jest niedostosowany do spółki. Ponadto raporty przesyłane przez powoda nie zawierały informacji istotnych dla RN. (dowód: umowa spółki – k. 23 – 28, zeznania świadka J. M. – k. 415 verte – 417, zeznania świadka Ł. B. – k. 417 – 418, zeznania świadka R. J. – k. 418 – 419 , korespondencja mailowa – k. 228 – 230 i k. 247 – 248, zeznania świadka M. W.
art. 47 KP pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy; dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z pracownikiem - ojcem wychowującym dziecko lub pracownikiem - innym członkiem najbliższej rodziny, o którym mowa w art. 175 1 pkt 3, w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego, albo, gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego. Z analizy art. 45 § 1 KP wynika, że dla uznania roszczenia za zasadne powinna być spełniona jedna z następujących przesłanek – wypowiedzenie umowy o pracę jest niezgodne z przepisami dotyczącymi rozwiązywania umowy o pracę w tym trybie albo wypowiedzenie to jest nieuzasadnione, czyli przyczyny w nim wskazane nie uzasadniają podjęcia przez pracodawcę takiej decyzji. W niniejszej sprawie powód argumentował w pozwie, że przyczyny są niekonkretne i zbyt ogólnikowe, wobec czego w pierwszej kolejności Sąd zajął się analizą, czy spełniony jest wymóg wskazania przyczyn w wypowiedzeniu w rozumieniu art. 30 § 4 kodeksu pracy. Rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem to zwykły sposób rozwiązania umowy o pracę. Jest on możliwy w przypadku umowy na czas nieokreślony jak i w umowach na czas próbny. Możliwość rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem występuje zarówno z inicjatywy pracownika jak i pracodawcy. Obie strony stosunku pracy są w tym przypadku jednakowo uprawnione. Pracodawca, który chce rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem musi dodatkowo zachować warunki formalne, o jakich mowa w art. 30 § 4 KP, zgodnie, z którym pracodawca, składając oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę, powinien wskazać przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem. Niezastosowanie się pracodawcy do tego wymogu ustawowego i brak wskazania przyczyn wypowiedzenia stanowi naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów o pracę. Występuje, więc rozróżnienie pomiędzy formalnym obowiązkiem podania przyczyny wypowiedzenia a zasadnością wypowiedzenia. Naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów w odniesieniu do przyczyny wypowiedzenia może polegać na niepodaniu przyczyny bądź podaniu przyczyny nierzeczywistej, a więc nieprawdziwej, pozornej, czyli niezasadnej. Przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę powinna być prawdziwa i konkretna. Pracownik powinien o niej wiedzieć. Podanie przyczyny nieprawdziwej, pozornej jest równoznaczne z brakiem wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w rozumieniu cytowanego art. 30 § 4 KP. Wskazanie przez pracodawcę przyczyny nieprawdziwej powoduje równocześnie niezasadność wypowiedzenia umowy o pracę. Przy czym wystarczy w razie powołania przez pracodawcę w oświadczeniu kilku przyczyn wypowiedzenia umowy o pracę, że zasadna jest jedna z nich. Sąd jest też związany przyczynami wskazanymi w wypowiedzeniu umowy o pracę, stąd przedmiotem badania Sądu mogą być jedynie przyczyny podane w wypowiedzeniu umowy o pracę. Natomiast inne, których pracodawca nie wskazał jako okoliczności uzasadniających wypowiedzenie, Sąd nie może badać, nawet gdyby uzasadniały wypowiedzenie umowy. Przyczyna rozwiązania umowy o pracę powinna być konkretna, a pracownik ma wiedzieć i rozumieć, z jakiego powodu pracodawca wypowiada mu umowę o pracę, gdyż jest on adresatem jego oświadczenia. Pracownik nie może mieć także wątpliwości, jakie są okoliczności uzasadniające wypowiedzenie mu umowy o pracę. Jednoznacznie pracodawca powinien wskazać te przyczyny, gdyż, jeśli są zbyt ogólne, mało konkretne czy niezrozumiałe to stanowi to naruszenie prawa. Orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje też, że zbyt ogólne podanie przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę można uznać za skonkretyzowane, gdy pracownika zapoznano z nią w inny sposób (zob. SN z 26 maja 2000 roku, sygn. akt I PKN 670/99), czy też z całokształtu okoliczności wynika, iż pracownikowi znane są konkretne przyczyny wypowiedzenia. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przede wszystkim w postaci załączonych dokumentów, zeznań świadków i stron, wskazuje jasno i wyraźnie, że podane przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę były sformułowane w sposób konkretny (jasny). Sąd ustalił, że w trakcie spotkania w dniu 3 lipca 2017 roku były prowadzone rozmowy z powodem dotyczące rozwiązania umowy o pracę. Powód słuchany w charakterze strony przyznał, że przyczyny są dla niego jasne, ale z nimi się nie zgadza. W tej sytuacji należy uznać, że jest spełniona przesłanka z art. 30 § 4 KP, a wypowiedzenie jest więc zgodne z prawem. Wobec tego Sąd przeszedł do analizy zasadności wypowiedzenia. W tym celu należy przeanalizować podane w wypowiedzeniu przyczyny pod kątem tego, czy mogły one uzasadniać rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem. Z ustaleń Sądu wynika, że w treści wypowiedzenia pracodawca wskazał na dwie przyczyny, mające je uzasadniać. Są to odwołanie z funkcji Prezesa Zarządu przez Radę Nadzorczą spółki na podstawie uchwały oraz utrata zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków. Jeśli chodzi o pierwszą przyczynę Sąd ustalił, że faktycznie dnia 30 czerwca 2017 roku Rada Nadzorcza pozwanej spółki odwołała powoda z funkcji Prezesa Zarządu tej spółki. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że odwołanie ze stanowiska członka zarządu spółki, które nie zostało skutecznie podważone w trybie przepisów prawa handlowego, z reguły stanowi przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę (art. 45 § 1 KP) pracownikowi zatrudnionemu w charakterze członka tego zarządu (wyrok SN z dnia 3 marca 2011 roku, sygn. akt II PK 201/10, wyrok SN z dnia 21 listopada 2006 roku, sygn. akt II PK 46/06). Ponadto podkreśla się, że wypowiedzenie umowy o pracę członkowi zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z powodu odwołania go z zarządu może być dokonane wyłącznie na podstawie już podjętej w tej sprawie uchwały wspólników (wyrok SN z dnia 12 grudnia 2013 roku, sygn. akt I PK 88/13). W niniejszej sprawie uchwała odwołująca powoda z funkcji prezesa zarządu pozwanej spółki została podjęta dnia 30 czerwca 2017 roku i weszła w życie z dniem jej podjęcia. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez strony. Wypowiedzenie zaś zostało wręczone powodowi dnia 3 lipca 2017 roku, a zatem po podjęciu uchwały o odwołaniu powoda z funkcji prezesa zarządu. Przyczyna ta jest więc prawdziwa, a także uzasadnia wypowiedzenie. Bezsporne jest, że powód został zatrudniony na stanowisku Dyrektora Generalnego – Członka Zarządu, co wynika z treści umowy o pracę. Odwołanie powoda z funkcji prezesa zarządu i powołanie do zarządu na jego miejsce innej osoby skutkuje brakiem możliwości wykonywania pracy. Jak słusznie wskazał SN w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 stycznia 2000 roku, sygn. akt I PKN 479/99, w przypadku, gdy z członkiem zarządu nawiązuje się umowę o pracę i to w tym celu, by jego powinności, jako członka zarządu były jednocześnie jego obowiązkami pracowniczymi (obowiązek pracy polega na wykonywaniu funkcji zarządu, do czego członek zarządu jest zobowiązany także równocześnie na podstawie przepisów prawa handlowego) dochodzi do powstania szczególnej sytuacji prawnej. Ze stosunkiem członkostwa w zarządzie spółki (stosunkiem prawnym z zakresu prawa handlowego) sprzężony zostaje stosunek pracy (umowa o pracę). Ponieważ jednakże pozbawienie członkostwa w zarządzie spółki jest równoznaczne z odebraniem danej osobie prawa do dokonywania czynności z zakresu zarządzania spółką a celem nawiązania z nią stosunku pracy w danym przypadku jest zasadniczo umożliwienie jej uzyskiwania wynagrodzenia pracowniczego z tytułu pełnienia tego typu czynności (pracy) i uznanie, że ich wykonywanie stanowi jednocześnie zasadniczy element stosunku pracy, to oznacza to, że pracownik zatrudniony w charakterze członka zarządu spółki, z chwilą jego odwołania z tego zarządu traci możliwość wykonywania swojej podstawowej powinności pracowniczej (świadczenia pracy). Podobne stanowisko Sąd Najwyższy zajął w wyroku z dnia 25 listopada 1997 roku, sygn. akt I PKN 388/97, wskazując, że odwołanie pracownika ze stanowiska prezesa zarządu spółki akcyjnej stanowi przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie mu umowy o pracę, której zawarcie wiązało się bezpośrednio z powołaniem go na to stanowisko. Wobec powyższego Sąd uznał, że przyczyna w postaci odwołania powoda z zarządu spółki jest prawdziwa i uzasadnia rozwiązanie z nim umowy o pracę za wypowiedzeniem. Drugą z przyczyn wskazanych w wypowiedzeniu jest utrata zaufania pracodawcy do powoda. Warto w tym miejscu wskazać na słuszny pogląd orzecznictwa,
którym istotna jest nie sama utrata zaufania pracodawcy do pracownika, lecz przyczyny, które ją spowodowały. Utrata zaufania do pracownika sama w sobie nie może być przyczyną wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę. Utrata zaufania uzasadnia wypowiedzenie, jeżeli wynika z obiektywnych i racjonalnych przyczyn, które same w sobie usprawiedliwiają wypowiedzenie np. z powodu określonego zachowania pracownika, obiektywnie wadliwego. Inaczej mówiąc, jeżeli przyczyny utraty zaufania do pracownika są prawdziwe, obiektywne i racjonalne, to mogą uzasadniać wypowiedzenie (wyrok SN z dnia 31 marca 2009 roku, sygn. akt II PK 251/08). Wobec powyższego Sąd dokonał oceny zachowania powoda wypunktowane w treści wypowiedzenia, a mające uzasadniać zarzut utraty zaufania do powoda. Pierwszym z tych zachowań jest niezastosowanie się do postanowień §19 umowy spółki, które dotyczą czynności wymagających zgody Rady Nadzorczej. W toku postępowania Sąd ustalił, że powód faktycznie zawarł dnia 20 grudnia 2016 roku umowę leasingu operacyjnego, a dnia 1 grudnia 2016 roku umowę kredytu o czym nie poinformował rady nadzorczej, nie uzyskał również zgody na podjęcie ważnych decyzji finansowych. Wobec powyższego w ocenie sądu powód dopuścił się naruszenia wymogu z § 19 umowy spółki, co uzasadnia utratę zaufania do niego. Wprawdzie powód podnosił, że wysyłał maile do jednego z członków rady nadzorczej z prośbą o skan dowodu celem zawarcia umowy kredytu, co miało świadczyć wg powoda o wiedzy rady nadzorczej o umowie (mail z k. 130 – 131 akt sprawy). Nie mniej jednak samo wysłanie takiego maila, a nawet poinformowanie w nieformalnej rozmowie jednego z członków rady nadzorczej o umowie kredytu nie spełnia wymogu wynikającego z umowy spółki, a mianowicie uzyskania zgody rady nadzorczej w drodze formalnie podjętej uchwały. Z kolei §18 ust. 6 umowy spółki mówi o obowiązku składania odpowiednich raportów Radzie Nadzorczej. Również i w tym przypadku Sąd ustalił, że powód nie składał raportów wymaganych przez radę nadzorczą w formie przez nią wskazanej. Członkowie rady nadzorczej oczekiwali od powoda raportów zawierających informacje w konkretnej formie, przesyłając mu wzór raportów. Brak prawidłowych raportów utrudniał bowiem radzie sprawowanie jej nadzorczej funkcji. Jest to, więc prawdziwa przyczyna i może uzasadniać utratę zaufania do powoda. Co prawda w toku postępowania Sąd ustalił, że początkowo przedstawiony przez radę nadzorczą nowy wzór raportu nie pasował do działalności prowadzonej przez pozwaną spółkę, a wygenerowanie prawidłowych danych zajęło powodowi i księgowemu (...) miesiące, co potwierdza świadek B. M., to powód nie poinformował rady nadzorczej o tych problemach (zeznania świadka Ł. B.). Powód z racji pełnionej funkcji prezesa zarządu ponosi konsekwencje nie tylko nie wywiązywania się z obowiązku składania raportów, ale również braku współpracy z radą nadzorczą odnośnie wprowadzenia jasnego formularza raportowania. Ponadto powód w niektórych przypadkach w ogóle nie przedstawiał wyników. Kolejne zachowania wskazane przez pracodawcę w wypowiedzeniu miały stanowić o nieprawidłowym powadzeniu spraw spółki. Pozwana podała na poparcie tego zarzutu: - wykonanie płatności na rzecz kilku firm bez dokumentu księgowego (faktury) oraz błędne przyporządkowanie płatności, - nieprawidłowe utrzymywanie relacji z kontrahentami spółki (skargi od kontrahentów), - nieprawidłowości w inwentaryzacji humidorów oraz znaków akcyzowych, - nieprawidłowości w prowadzeniu magazynu spółki, - wyniki inwentaryzacji za 2016 rok (występujące istotne nadwyżki i niedobory). Jeśli chodzi o wykonanie płatności na rzecz kilku firm bez dokumentu księgowego (faktury) oraz błędne przyporządkowanie płatności, Sąd ustalił, że z audytu sporządzonego przez zewnętrzną firmę wynika, że faktycznie nie zostały zidentyfikowane faktury stanowiące podstawę do wykonania płatności dla zagranicznych kontrahentów pozwanej spółki, lub płatność została przyporządkowana do błędnego kontrahenta, na kwotę łącznie 239.306,96 zł brutto. Sąd poddał ocenie wyniki audytu, z którego wynika wykonanie płatności bez dokumentu księgowego lub z błędnym przyporządkowaniem płatności. W toku postępowania strony nie podważyły wyników audytu, wobec czego Sąd uznał go za dowód wiarygodny i potwierdzający, że zarzut wskazany w wypowiedzeniu jest prawdziwy. Ponadto stwierdzone nieprawidłowości potwierdził również zatrudniony przez powoda jako księgowy - świadek B. M., który zeznał, że do września 2017 roku przerwał proceder płatności kilku firmom bez dokumentu księgowego. W ocenie sądu dopuszczenie do takich nieprawidłowości, dotyczących znacznej kwoty, potwierdza o nieprawidłowym zarządzaniu spółką przez prezesa zarządu. Powód w toku postępowania podnosił, że za księgowość odpowiadały inne osoby, zrzucając odpowiedzialność za stwierdzone nieprawidłowości na zewnętrzne biuro księgowe. Sąd miał jednak na uwadze, że to powód był prezesem zarządu i
zakresem swoich obowiązków odpowiadał za wszelkie czynności wykonywane przez podległych mu pracowników, a także przez zewnętrzne biuro księgowe, z którym zawarł umowę jako przedstawiciel spółki. Argumentacja powoda, że wszystkie sytuacje z płatnościami bez faktur ostatecznie się wyjaśniły nie oznacza, że przyczyna wskazana w wypowiedzeniu jest nieprawdziwa, czy że nie może uzasadniać utraty zaufania do powoda. Sąd miał, bowiem na uwadze, że brak prawidłowego nadzoru przez powoda nad biurem księgowym doprowadził do zaistnienia nieprawidłowości, które rzeczywiście miały miejsce i wymagały dużego nakładu pracy i czasu, aby te nieprawidłowość skorygować. Działanie powoda negatywnie odbiły się zatem na działalności spółki, musiała ona bowiem poświęcić dodatkowe zasoby ludzkie i czasowe na poprawę błędów, wynikających z nieprawidłowego nadzoru powoda nad księgowością. W ocenie sądu przyczyna jest więc prawdziwa i uzasadnia ona również utratę zaufania do powoda. Z kolei, jeśli chodzi o nieprawidłowe utrzymywanie relacji z kontrahentami spółki i skargi od kontrahentów Sąd ustalił, że z większością kontrahentów pozwanej współpraca układała się dobrze, nie mieli oni żadnych zastrzeżeń do powoda. Jednakże problem pojawił się w przypadku współpracy powoda z przedstawicielem marki D.. Okazało się bowiem, że pozwana spółka nie realizuje zakładanych celów sprzedażowych na 2016 rok, a ponadto w 2017 roku zanotowała spadek sprzedaży produktów tej marki w stosunku do analogicznego okresu rok wcześniej. Nieporozumienia powstały również w związku z nieterminową płatnością za produkty marki D., oraz otwarcie sklepu w P. zamiast w W. i brakiem skoordynowanych działań marketingowych. Zarzuty do współpracy z powodem M. W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.