UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt VII K 85/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
(2)Zeznania wskazanego świadka należy ocenić pozytywnie, świadek jawi się jako osoba bezstronna, aczkolwiek relacjonuje co do okoliczności drugorzędnych. 3, częściowo 4 Wyjaśnienia oskarżonego Wyjaśnieniom oskarżonego należy przyznać walor wiarygodnych tylko w takim zakresie w jakim wypadają pozytywnie w konfrontacji z innymi dowodami, mianowicie co do faktów, iż: - w dniu 29.07.2019r. w godzinach przedpołudniowych oskarżony udał się wraz z pokrzywdzonym na stację paliw po zakup paliwa, - kupił alkohol, który strony spożywały razem po powrocie ma camping, - uderzył pokrzywdzonego w twarz. Powyższe fakty zostały bowiem zgodnie przedstawione tak przez oskarżonego, jak i pokrzywdzonego. Różnica w przekazie dotyczy tylko natężenia ciosu, sposobu zadania, w tym zakresie ustalenia poczyniono w oparciu o przekaz pokrzywdzonego, z powodów wyżej wskazanych. 4 Opinie biegłego chirurga Biegły wskazał rodzaj obrażeń jakich doznał pokrzywdzony, oraz określił mechanizm ich powstania. Zauważyć nadto należy, iż biegły dysponował dokumentacją medyczną pokrzywdzonego z udzielonej wskazanemu pomocy medycznej w dnu 30.07.2019r., wykonanych badaniach, ujawnionych następstwach zdrowotnych. Biegły przedstawił prawno - karną ocenę ujawnionych obrażeń, odniósł się nadto do mechanizmu ich powstania. Jak zaopiniował biegły, obrażenia te mogły powstać w okolicznościach deklarowanych przez pokrzywdzonego, a w szczególności obrażenia głowy może być następstwem uderzenia pięścią. Sąd podzielił wnioski opinii biegłego. W ocenie Sądu są one jasne, pełne, wewnętrznie niesprzeczne oraz kompletne, spełniają wszystkie wymogi o jakich mowa w treści ar. 201 kpk. Nadto pochodzą od osoby fachowej i bezstronnej nie zainteresowanej korzystnym rozstrzygnięciem na rzecz którejkolwiek ze stron procesu. 4, 10 Dokumentacja medyczna Dokumentacja fotograficzna Dowody z dokumentów nie budzące wątpliwości co do autentyczności. 11 Karta karna Odpis wyroku Dowody z dokumentów nie budzące wątpliwości, pochodzące od organów wymiaru sprawiedliwości, wydane stosownie do kompetencji. 2.
- Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Wyjaśnienia oskarżonego Jak już wyżej zaznaczono, wyjaśnieniom oskarżonego nie można przyznać waloru wiarygodnych w zakresie w jakim pozostają w opozycji do wiarygodnych dowodów, wśród których na plan pierwszy wysuwa się opinia biegłego chirurga. W jej świetle zasadnicze obrażenia pokrzywdzonego są efektem jednorazowego uderzenia w twarz pięścią. Wersja o uderzeniu otwartą ręką w twarz jest nie do pogodzenia z dowodem obiektywnych, należy ją ocenić jako przyjętą linię obrony ukierunkowaną na złagodzenie odpowiedzialności prawnokarnej, co istotne w kontekście uprzedniej karalności oskarżonego. Nie do pogodzenia z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonego oraz świadka B. S., których ocenę wyżej przedstawiono, są także te wyjaśnienia oskarżonego, w których przeczy aby kierował groźby pod adresem pokrzywdzonego. Zeznania świadka I. W. Zeznania wskazanego świadka należy tratować z dużą ostrożnością, są niemalże jednobrzmiące z wyjaśnieniami oskarżonego. Wypadają pozytywnie tylko w takim zakresie w jakim pozostają w zgodzie z wiarygodnym, wyżej opisanym materiałem dowodowym, mianowicie co do faktu uderzenia pokrzywdzonego w twarz. Co do siły i natężenia uderzenia zeznania wskazanego świadka – analogicznie jak wyjaśnienia oskarżonego są nie do pogodzenia z opinią biegłego chirurga. Zeznania świadka M. P. Z dużą ostrożnością należy odnieść się do sugestii pokrzywdzonego o rabunkowym motywie działania oskarżonego. Po pierwsze sugestia ta pojawia się na dalszym etapie postępowania, podczas kiedy w pierwszej relacji, jawiącej się jako najpełniej oddającej istotne fazy zdarzenia, pokrzywdzony o tym nie wspomina. Po wtóre, żadne dowody nie wskazują na taki motyw działania oskarżonego. Wreszcie sugestia ta jest efektem subiektywnych domniemywań i domysłów pokrzywdzonego i została wyprowadzona jako alternatywna dla deklarowanego przez oskarżonego oraz jego partnerki I. W. powodu agresji oskarżonego. Jakkolwiek motyw deklarowany przez oskarżonego oraz świadka I. W. nie usprawiedliwia ataku na pokrzywdzonego, to pokrzywdzony może czuć się dyskredytowany supozycjami tej treści. To natomiast skłania do przemyśleń i poszukiwania innych wyjaśnień ataku na jego osobę. Nie zmienia to oceny o bezprawnym zachowaniu oskarżonego. Zeznania świadka M. M. Niczego nie wnoszą do sprawy.
- PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.
- Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Należy przyjąć, iż zebrany w toku postępowania i przeanalizowany materiał dowodowy pozwala jednoznacznie przyjąć, że oskarżony dopuścił się dwóch czynów, po pierwsze wyczerpującego dyspozycję art. 157 § 1 kk oraz czynu wyczerpującego dyspozycję art. 190 § 1 kk. Zachowania te, z uwagi na odstęp czasowy, odrębne zamiary należy traktować jako dwa czyny. Oskarżony uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz, po czym uderzał uciekającego M. P. rękoma po ciele, powodując obrażenia opisane przez biegłego chirurga. W świetle opinii biegłego chirurga, ocena której została wyżej przedstawiona, obrażenia ciała, jakich doznał pokrzywdzony należy kwalifikować jako tzw. średni uszczerbek na zdrowiu. Uzasadniona jest też ocena, iż pomiędzy bezprawnym zachowaniem oskarżonego, a skutkami w postaci opisanych w opiniach biegłego obrażeń ciała, stwierdzonych u pokrzywdzonego zachodzi adekwatny i normatywny związek przyczynowy. Rodzaj obrażeń (naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres 7 dni) pozwala na przyjęcie w realiach tej sprawy występku z art. 157 § 1 kk. Odnosząc się do czynu wyczerpującego dyspozycję odpowiednio art. 157 § 1 kk oskarżony chciał zadać pokrzywdzonemu ciosy i zamiar ten zrealizował, aczkolwiek jeżeli chodzi o stosunek sprawcy do następstw jego zachowania, koniczne jest sięgnięcie do konstrukcji zamiaru ogólnego. W realiach tej sprawy nie można uznać, iż oskarżony chciał spowodowania określonych następstw (obrażeń). Jednakże zadając uderzenia z pięścią w twarz i inne oskarżony przewidywał możliwość i na to się godził, że spowoduje u pokrzywdzonego określony uszczerbek na zdrowiu. Rodzaj uszczerbku uzależniony jest od natężenia i siły zadanych ciosów. Po tym jak pokrzywdzony wrócił w miejsce zaparkowania swojego pojazdu, oskarżony podjął kolejne bezprawną aktywność polegającą na kierowaniu pod adresem pokrzywdzonego groźby pozbawienia życia. Wyraził to słowami, używając przy tym słów wulgarnych. Pokrzywdzony deklaruje, iż zapowiedź ta wywoła jego obawę spełnienia. W orzecznictwie sądów apelacyjnych dominuje pogląd, który należy podzielić, że subiektywna obawa pokrzywdzonego i jego przekonanie o prawdopodobieństwie realizacji groźby muszą być uzasadnione, tzn. że zarówno okoliczności, w jakich groźba została wyrażona, jak i osoba grożącego wrażenie na obiektywnym, normalnie wrażliwym obserwatorze, iż groźba wyrażona została na serio i daje podstawy do uzasadnionej obawy (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 04.07.2002 r., II AKa 163/2002, KZS 2002, z. 7-8, poz. 44). Obawa pokrzywdzonego jest o tyle zasadna, iż groźba nastąpiła po bezpośrednim ataku fizycznym na pokrzywdzonego, zadawaniu mu ciosów. W tym kontekście obawa pokrzywdzonego została zobiektywizowana. Wina oskarżonego w zakresie tego czynu została udowodniona, działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. W realiach tej sprawy zasadne jest odwołanie się do reguły wyrażonej w art. 4 § 1 kk, zakładającej – w przypadku wystąpienia kolizji ustaw karnych, będącej następstwem zmian normatywnych – prymat stosowania ustawy nowej, obowiązującej w czasie orzekania. Jednakże należy stosować ustawę poprzednio obowiązującą wówczas, gdy jest względniejsza dla sprawcy. W ujęciu art. 4 § 1 kk „względniejsza” jest ta, która po przeprowadzeniu kompletnej oceny wszystkich skutków zastosowania owych konkurujących ze sobą ustaw, in concreto przewiduje dla danego sprawcy łagodniejsze (a więc „względniejsze”) konsekwencje (wyrok SN z dnia 25.10.2006r. V KK 282/06, wyrok Sn z dnia 22.01.2019r., IV KK 296/18, Legalis Nr 1874469). W realiach sprawy przedmiotowej, przypisanie oskarżonemu dwóch czynów obliguje orzekanie o karze łącznej (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia). Aktualna treść przepisu art. 86 § 1 kk eliminuje zasadę absorbcji, jako jedną z zasad łączenia kar, obowiązującą w dacie w jakiej czyny zostały popełnione. Argumentacja o podstawach stosowania w tej sprawie zasady absorbcji zostanie niżej zaprezentowana. Stopień społecznej szkodliwości zarzucanych oskarżonemu czynów należy ocenić jako znaczy, z uwagi na opisany wyżej zamiar, jak i sposób działania – zadanie ciosu w głowę (czyn I). Taka ocena stopnia społecznej szkodliwości opisanych w wyroku czynów odpowiada dyrektywom z art. 115 § 2 kk. Oskarżony jest osobą zdatną do zawinienia, ze względu na wiek, jak i pełną poczytalność. Oskarżony jest zdolny do rozpoznania bezprawności swoich czynów, znajduje się w sytuacji, która nie wyklucza możliwości dania posłuchu normie prawnej. W realiach tej sprawy nie zachodzą okoliczności wyłączające bezprawność czynów oskarżonego lub jego winę. ☐ 3.
- Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.
- Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.
- Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.
- Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
- KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. C. 1a, 1b, 2 Kary: 10 miesięcy pozbawienia wolności (czyn zarzucany w pkt I) i 5 miesięcy pobawienia wolności (czyn zarzucany w pkt II) są adekwatne do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynów, a uwzględniają: a/ okoliczności obciążające: – uprzednia karalność, w tym za czyn podobny, – zadanie ciosu w głowę (czyn I), b/ okoliczności łagodzące: – przyznanie się do zadania pokrzywdzonemu jednego ciosu. W oparciu o treść art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego za poszczególne, pozostające w zbiegu realnym występki jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu łączną karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, z zastosowaniem zasady absorbcji. Rozstrzygnięcie powyższe uzasadniają związki podmiotowe i przedmiotowe jakie zachodzą pomiędzy zarzucanymi oskarżonemu czynami (wyrok S.Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 20.12.2001 r., II AKa 495/01 OSAG 2002/1/4). Czyny te łączy osoba pokrzywdzonego, czas, miejsce. W ocenie Sądu w przypadku oskarżonego nie można zastosować instytucji probacyjnej warunkowego zawieszenia wykonania kary. Sprzeciwia się temu brzmienie art. 69 kk. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa (§ 1). Nadto sąd warunkowo zawieszając wykonanie kary, bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa (§ 2). Innymi słowy, na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary zasługują jedynie sprawcy, wobec których orzeczono karę w określonym wymiarze ale zasadniczo co, do których istnieje pozytywna prognoza resocjalizacyjna na przyszłość. Dotychczasowa postawa i sposób życia muszą zatem wskazywać na to, że mimo niewykonania kary zostaną osiągnięte cele kary, a w szczególności, iż sprawca nie powróci ponownie na drogę przestępstwa. W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających w sposób przekonywający i wiarygodny budować przypuszczenie, iż w wypadku warunkowego zawieszenia kary w stosunku do oskarżonego, cele kary zostałyby osiągnięte. Ponadto uprzednia karalność (na datę popełnienia czynu w tej sprawie) na karę pozbawienia wolności przekreśla sięgnięcie po dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary. A. C. 3 Pokrzywdzony zawnioskował o orzeczenie odszkodowania w kwocie 50.000 złotych, tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia (k. 197). W postępowaniu karnym sąd zobligowany jest do orzekania – w razie skazania o odszkodowaniu i zadośćuczynieniu za doznaną krzywdę stosując przepisy prawa cywilnego (art. 46 § 1 kk), w przypadki gdy jest to znacznie utrudnione sąd może orzec o nawiązce na rzecz pokrzywdzonego (art. 46 § 2 kk). Pokrzywdzony podniósł, iż szkodą są utracone w okresie 10 lat zarobki w związku ze sprzedażą przyczepy gastronomicznej (pismo procesowe k. 163-164). Nie wykazał natomiast, iż sprzedaż przyczepy i rezygnacja z takiej formy zarobkowania pozostają w ścisłym związku przyczynowym ze zdarzeniem. Odwołując się do przepisów prawa cywilnego, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednia sumę pieniężną tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Podstawową przesłanką domagania się zadośćuczynienia jest doznanie szkody niemajątkowej (krzywdy) wynikającej określonych faktów, z którymi norma prawna wiąże obowiązek jej naprawienia (czynów niedozwolonych). Krzywda ta – utożsamiana z negatywnymi przeżyciami w sferze psychicznej jednostki – musi być konsekwencją naruszenia dóbr osobistych, a nie majątkowych (w wyr. z 20.11.2014 r., III APa 24/14, Legalis, SA w Poznaniu wskazywał, że użyte w art. 445 § 1 kc pojęcie krzywdy mieści w sobie wszelkie ujemne następstwa uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, zarówno w sferze cierpień fizycznych w postaci bólu i innych dolegliwości, jak i psychicznych, polegających na ujemnych uczuciach przeżywanych bądź w związku z cierpieniami fizycznymi, bądź w związku z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, w tym również w postaci wyłączenia z normalnego życia). Zadośćuczynienie może być przyznane pokrzywdzonemu tylko w wypadkach prawem przewidzianych, w tym opisanych w art. 444 kc (art. 445 § 1 kc), mianowicie w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wynikłe z tego powodu koszty. Oskarżyciel posiłkowy, wykazał fakt kontynuowania leczeniu po zdarzeniu z dnia 29.07.2019r., spożywanie posiłków w formie płynnej konsystencji, utrzymujący się po zdarzeniu ból. Nie wskazał kwoty zadośćuczynienia jakiej się domaga, jej ustalenie w postępowaniu karnym w sposób precyzyjny jest utrudnione. W myśl art. 46 § 2 kk, zamiast obowiązku naprawienia szkody, sąd może orzec na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę. Wchodzi ona w miejsce obowiązku naprawienia szkody, na co wskazuje słowo "zamiast", jej orzeczenie jest dopuszczalne wówczas, gdy orzeczenie obowiązku jest znacznie utrudnione. Słusznie wskazuje się, że pokrzywdzony w sytuacji określonej w art. 46 § 1 kk nie powinien pozostać bez rekompensaty wyrządzonej szkody (A. Muszyńska, Nawiązka z art. 46 § 2 kk orzekana zamiast obowiązku naprawienia szkody, w: Nowa kodyfikacja prawa karnego, t. XXIX, Wrocław 2013, s.79). Nawiązka ta - zgodnie ze słusznym poglądem judykatury - jest zryczałtowanym odszkodowaniem i powinna być orzekana wówczas, gdy występują trudności w ustaleniu in concreto wysokości szkody. Zastępuje ona obowiązek naprawienia szkody, a zatem powinna być orzeczona tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w § 1 tego przepisu (wyr. SA w Gdańsku z 12.4.2001 r., II AKa 47/01, Prok. i Pr. 2001, Nr 11, poz. 12). W realiach tej sprawy można wskazać krzywdę – ujmowaną tutaj jako dolegliwości bólowe, konieczność zmiany diety – przyjmowania posiłków płynnych. Precyzyjne ustalenie wysokości zadośćuczynienia, nastręcza trudności w procesie karnym, głównie z uwagi na specyfikę szkody w tej sprawie. Stąd orzeczono o nawiązce w wysokości 1.500 złotych, uwzględniającej rodzaj dolegliwości pokrzywdzonego.
- 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 7.
- inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Stosownie do treści art. 14 § 1 kk wszczęcie postępowania sądowego następuje na żądanie uprawnionego oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu. Żądanie przybiera postać pisemnego aktu oskarżenia (art. 332 kpk i art. 333 kpk) – jak w tej sprawie, lub innego równoważnego pisma procesowego. Sąd nie jest związany ani opisem, ani zaproponowaną przez oskarżyciela kwalifikacją prawną czynu. Ma natomiast obowiązek respektować granice skargi, które określa zakres oskarżenia, rozumiany jako wskazane tam pewne zdarzenie historyczne (wyrok Sądu apelacyjnego w Lublinie z dnia 03.10.2013r., II AKa 167/13, Legalis). Znaczenie określenia „zdarzenie historyczne” obejmuje opisane w skardze zdarzenie faktyczne. Zdarzenie historyczne to pojęcie o szerszym znaczeniu ni pojęcie „czynu” oskarżonego, polegające na jego działaniu lub zaniechaniu. Sąd może zatem inaczej , w porównaniu z twierdzeniem oskarżyciela, w akcie oskarżenia dokonać ustaleń w sprawie, nadać inną kwalifikację prawną stosowną do ustalonego stanu faktycznego, który może być niezgodny z twierdzeniami oskarżyciela. Identyczność czynu jest wyłączona, jeżeli w porównywalnych jego określeniach zachodzą tak istotne różnice, że według rozsądnej życiowej oceny nie można ich uznać za określenia tego samego zdarzenia faktycznego (wyrok Sądu Najwyższego z dna 02.03.2011r., III KK 366/10, OSNKW 2011/6/51). Oskarżyciel publiczny postawił oskarżonemu zarzut popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 157 § 1 kk w zb. z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Zrekonstruowane fakty zostały zaprezentowane w pierwszej części przedmiotowego uzasadnienia. Wniosek oskarżyciela posiłkowego o zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu i zakwalifikowanie zdarzenia jako przestępstwo rozboju. Przede wszystkim zgromadzone dowody nie dają ku temu podstaw, co szerzej potraktowano przy cenie zeznań pokrzywdzonego M. P. i w tym miejscu należy tylko odwołać się do powyższych rozważań.
- KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4 Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych uzasadnia treść art. 627 kpk, w myśl którego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza od skazanego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe. Koszty sądowe obejmują (art. 616 § 2 kpk):
- wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania - art. 618 § 1 kpk, mianowicie: a/opłaty przewidziany za udzielenie informacji z rejestru skazanych – 30 zł, b/ ryczałt za doręczenia – łącznie 40,00 złotych, c/ wynagrodzenie biegłego chirurga - w łącznej kwocie 169,08 zł;
- opłatę w wysokości 180 złotych – ustaloną na podstawie art. 2 ust 1 pkt 3 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).
- 1Podpis