II AKa 424/18

(1)urodz. (...) w S. w Macedonii syna D. i E. z d. K. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., 2) A. D.

(1)urodz. (...) w B. syna J. i H. z d. P. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 16.04.2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 2/, z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, 3) P. G.

(1)urodz. (...) w W. syna J. i E. z d. M. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 16.04.2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 2/, z art. 159 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 2/, 4) T. G.

(1)urodz. (...) w W. syna K. i H. z d. B. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 2/, z art. 62 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 2/, 5) P. G.

(2)urodz. (...) w S. syna S. i B. z d. K. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 2/, z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 2/, z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 3/, z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 279 § 1 k.k., 6) P. K.

(1)/K./ urodz. (...) w S. syna T. i E. z d. F. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 2/, z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 2/, 7) R. L.

(1)urodz. (...) w W. syna J. i A. z d. M. oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 258 § 2 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 16.04.2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 8) A. M.

(1)urodz. (...) w M. syna W. i B. z d. C. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 2/, z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 9) P. N.

(1)urodz. (...) w W. syna W. i J. z d. U. oskarżonego z art. 258 § 3 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 16.04.2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 159 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 3/, z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 9/, z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 10) P. N.

(2)urodz. (...) w P. syna W. i K. z d. W. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 16.04.2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 27.04.2006 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 2/, z art. 159 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 11) A. P.

(1)urodz. (...) w W. syna W. i Z. z d. P. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 4/, z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. /x 2/, z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. /x 3/, z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k., z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k., z art. 61 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, 12) M. P.

(1)urodz. (...) w W. syna F. i E. z d. K. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 2/, 13) J. R.

(1)urodz. (...) w W. syna A. i T. z d. A. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 16.04.2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 2/, z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 27.04.2006 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 2/, z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., 14) P. S.

(1)urodz. (...) w W. syna J. i W. z d. I. oskarżonego z art. 258 § 3 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 8/, z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 17.12.2009 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 263 § 2 k.k. w zb. z art. 171 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 15) K. S.

(1)urodz. (...) w O. syna J. i L. z d. W. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 16) P. S.

(2)urodz. (...) w W. syna A. i B. z d. M. oskarżonego z art. 258 § 3 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. /x 2/, z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z art. 159 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., 17) P. S.

(3)urodz. (...) w W. syna M. i E. z d. Z. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 9/, z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., 18) R. U.

(1)urodz. (...) w W. syna H. i H. z d. I. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 4/, 19) D. U.

(1)urodz. (...) w P. syna J. i L. z d. K. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 3/, z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. /x 2/, z art. 263 § 2 k.k. /x 3/, z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 2/, z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 2/, z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. /x 2/, z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 297 § 1 k.k., 20) K. W.

(1)urodz. (...) w Ż. syna K. i M. z d. W. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., 21) P. Z.

(1)urodz. (...) w P. syna H. i T. z d. P. oskarżonego z art. 258 § 2 k.k., z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z 1.04.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych K. A.

(1), A. D.

(1), P. G.

(1), T. G.

(1), P. G.

(2), P. K.

(1), R. L.

(1), A. M.

(1), P. N.

(1), P. N.

(2), A. P.

(1), J. R.

(1), P. S.

(1), K. S.

(1), P. S.

(2), P. S.

(3), R. U.

(1), D. U.

(1), K. W.

(1)i P. Z.

(1)oraz prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2016 r. sygn. akt XVIII K 178/09 I. zmienia zaskarżony wyrok odnośnie K. A.

(1)w ten sposób, że uniewinnia go od popełnienia czynów zarzucanych w punktach I i II oraz przypisanych w punktach 1 i 2; II. uchyla zaskarżony wyrok odnośnie P. G.

(1)w całości i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie; III. odnośnie A. D.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 10 o wymierzeniu kary łącznej; - odnośnie czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 5 łagodzi wymierzoną karę pozbawienia wolności do 2 /dwóch/ lat; - odnośnie czynu zarzucanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 6 przyjmuje, że oskarżony ten przyjmował przez okres co najmniej 3 miesięcy od M. J.

(1)pieniądze uzyskane z handlu narkotykami w kwocie miesięcznej stanowiącej równowartość 1500 USD, tj. łącznie przyjął nie mniej niż równowartość 4500 USD i łagodzi wymierzoną karę pozbawienia wolności do 1 /jednego/ roku ; - co do czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 7 ustala, że oskarżony ten od kwietnia 2003 r. do sierpnia 2003 r. brał udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych w ilości 1,096 kg kokainy, 8,1 kg marihuany, 7 kg amfetaminy, 1000 sztuk tabletek ekstazy, 200 g heroiny i 200 sztuk papierków LSD oraz sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą”, jak też przyjmuje na mocy art. 4 § 1 k.k. kwalifikację prawną tegoż czynu i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r.; - co do czynu zarzucanego w punkcie VI i przypisanego w punkcie 9 przyjmuje, że oskarżony ten posiadał 1,68 g netto marihuany; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie A. D.

(1); c/ na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza A. D.

(1)karę łączną 7 /siedmiu/ lat pozbawienia wolności; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza A. D.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 02.04.2008 r. do dnia 30.07.2011 r.; IV. odnośnie T. G.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 26 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 22 przyjmuje, że oskarżony w okresie od czerwca do sierpnia 2005 r. przyjął od ustalonej osoby co najmniej 2 razy równowartość po 100 USD uzyskane z handlu narkotykami tj. łącznie równowartość 200 USD oraz łagodzi wymierzoną karę pozbawienia wolności do 6 /sześciu/ miesięcy; - uchyla rozstrzygnięcia odnośnie czynów zarzucanych w punktach IV i VI oraz przypisanych w punktach 23 i 25 oraz w tej części na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umarza postępowanie karne wobec T. G.

(1); - przyjmuje, że czyny zarzucane w punktach V i VII oraz przypisane w punkcie 24 stanowią jedno przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 19.07.2006 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu karę 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie T. G.

(1); c/ na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza T. G.

(1)karę łączną 4 /czterech/ lat pozbawienia wolności; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza T. G.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 25.10.2010 r. do dnia 19.01.2011 r.; V. odnośnie P. G.

(2): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 38 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 28 łagodzi wymierzoną karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; - co do czynów zarzucanych w punktach II i III oraz przypisanych w punkcie 29 sformułowania (...) zastępuje sformułowaniami „ustalonymi osobami” oraz przyjmuje, że co do czynu z punktu III oskarżony działał do lipca 2004 r., a nadto przyjmuje, że czyny te stanowią jedno przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 1 /jednego/ roku i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 /stu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda ; - co do czynu zarzucanego w punkcie IV i przypisanego w punkcie 30 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą” i eliminuje duszenie pokrzywdzonego, a nadto na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną czynu oraz podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. ; - co do czynu zarzucanego w punkcie V i przypisanego w punkcie 31 groźbę pozbawienia życia zastępuje groźbą uszkodzenia ciała i zmniejsza wartość pojazdu do kwoty co najmniej 94.000 zł , jak też sformułowania (...) i (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami” oraz co do czynu zarzucanego w punkcie VI i przypisanego w punkcie 31 groźbę pozbawienia życia zastępuje groźbą pobicia, a sformułowania (...) i (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami”, a nadto na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną tych czynów oraz podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. ; - co do czynów zarzucanych w punktach VII, VIII, IX i XI oraz przypisanych w punktach 32 i 33 sformułowania „ M. S.

(2), Ł. A.

(1)” i (...) zastępuje sformułowaniami „ustalonymi osobami”, sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą”, a nadto przyjmuje, że do kradzieży z pkt VII, VIII, IX i XI doszło bez pokonania zabezpieczeń i ustala kwalifikację prawną tych wszystkich czynów na art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz na podstawie tych przepisów w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierza oskarżonemu kary 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności i 200 /dwustu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda ; - uniewinnia P. G.

(2)od popełnienia czynu zarzucanego w punkcie XIII i przypisanego w punkcie 36 ; - co do czynu zarzucanego w punkcie XIV i przypisanego w punkcie 37 sformułowanie „ M. S.

(2)oraz M. B.

(1)” zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami”, a nadto na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną czynu oraz podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. ; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie P. G.

(2); c/ na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza P. G.

(2)kary łączne 10 /dziesięciu/ lat pozbawienia wolności oraz 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; VI. odnośnie P. K.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 54 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 51 łagodzi wymierzoną karę do 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności; - co do czynów zarzucanych w punktach II i IV oraz przypisanych w punkcie 52 eliminuje sformułowania (...), a nadto przyjmuje, że czyny te stanowią jedno przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 6 /sześciu/ lat pozbawienia wolności i 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; - uniewinnia P. K.

(1)od popełnienia czynów zarzucanych w punktach III i V oraz przypisanych w punkcie 53 ; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie P. K.

(1); c/ na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza P. K.

(1)karę łączną 6 /sześciu/ lat pozbawienia wolności; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza P. K.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 02.04.2008 r. do dnia 02.02.2010 r. i od dnia 04.01.2011 r. do dnia 15.04.2011 r.; VII. odnośnie R. L.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 61 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 56 przyjmuje na mocy art. 4 § 1 k.k. kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r.; - co do czynu zarzucanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 57 łagodzi wymierzoną karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; - co do czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 58 przyjmuje, że oskarżony w okresie od sierpnia do grudnia 2003 r. nabył co najmniej 300 g kokainy, 1,5 kg marihuany i 300 tabletek ekstazy, a nadto przyjmuje na mocy art. 4 § 1 k.k. kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. oraz łagodzi wymierzoną karę pozbawienia wolności do 3 /trzech/ lat; - uniewinnia R. L.

(1)od popełnienia czynu zarzucanego w punkcie V i przypisanego w punkcie 60 ; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie R. L.

(1); c/ na podstawie na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza R. L.

(1)kary łączne 4 /czterech/ lat pozbawienia wolności oraz 240 /dwustu czterdziestu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza R. L.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 14.04.2008 r. do dnia 12.03.2010 r.; VIII. odnośnie A. M.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 66 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 63 łagodzi wymierzoną karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; - przyjmuje, że czyny zarzucane w punktach II i III oraz przypisane w punkcie 64 stanowią jedno przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 4 /czterech/ lat pozbawienia wolności i 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; - uniewinnia A. M.

(1)od popełnienia czynu zarzucanego w punkcie IV i przypisanego w punkcie 65 ; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie A. M.

(1); c/ na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza A. M.

(1)karę łączną 4 /czterech/ lat pozbawienia wolności; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza A. M.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 14.05.2008 r. do dnia 24.06.2008 r.; IX. odnośnie P. N.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 79 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 69 sformułowania „ P. G.

(1), M. S.

(2)” i (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami”; - uniewinnia P. N.

(1)od popełnienia czynów zarzucanych w punktach III, VI, VIII, XI i XV oraz przypisanych w punktach 70, 73, 74 i 76; - co do czynu zarzucanego w punkcie IV i przypisanego w punkcie 71 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonej osoby” oraz łagodzi wymierzoną karę do /jednego/ roku i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności ; - co do czynu zarzucanego w punkcie V i przypisanego w punkcie 72 sformułowanie „pistoletu model W.” zastępuje sformułowaniem „pistoletu M. lub W.” i eliminuje posiadanie 25 sztuk naboi firmy (...) z ładunkiem śrutowym ; - co do czynu zarzucanego w punkcie VII oraz przypisanego w punkcie 74 przyjmuje kwalifikację prawną czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 1 /jednego/ roku i 2 /dwóch/ miesięcy pozbawienia wolności oraz 90 /dziewięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; - co do czynu zarzucanego w punkcie IX oraz przypisanego w punkcie 75 sformułowania (...) i (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami”, a nadto na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną czynu oraz podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r.; - co do czynu zarzucanego w punkcie X oraz przypisanego w punkcie 76 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą” , co do czynu zarzucanego w punkcie XII oraz przypisanego w punkcie 77 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą”, co do czynu zarzucanego w punkcie XIII oraz przypisanego w punkcie 78 sformułowania (...) zastępuje sformułowaniami „ustalonej osoby” i „ustaloną osobę”, co do czynu zarzucanego w punkcie XIV oraz przypisanego w punkcie 76 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą”, co do czynu zarzucanego w punkcie XVI oraz przypisanego w punkcie 76 sformułowanie „S. i z W. K.

(1)” zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą”, przyjmuje nabycie kokainy celem jej dalszej odsprzedaży i eliminuje jej zbycie innym osobom, jak też przyjmuje, że czyny zarzucane w punktach X, XII, XIII, XIV i XVI oraz przypisane w punktach 76, 77 i 78 stanowią jedno przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie z tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 8 /ośmiu/ lat pozbawienia wolności oraz 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie P. N.

(1); c/ na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza P. N.

(1)kary łączne 12 /dwunastu/ lat pozbawienia wolności oraz 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza P. N.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24.10.2008 r. do dnia 16.12.2010 r.; X. odnośnie P. N.

(2): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 86 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 81 łagodzi wymierzoną karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; - uniewinnia P. N.

(2)od popełnienia czynów zarzucanych w punktach II i V oraz przypisanych w punktach 82 i 85; - odnośnie czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 83 przyjmuje kwalifikację prawną z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 2 /dwóch/ lat i 4 /czterech/ miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 /pięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; - odnośnie czynu zarzucanego w punkcie IV i przypisanego w punkcie 84 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą” ; - odnośnie czynu zarzucanego w punkcie VI i przypisanego w punkcie 83 przyjmuje kwalifikację prawną z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności i 20 /dwudziestu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie P. N.

(2); c/ na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza P. N.

(2)kary łączne 3 /trzech/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności oraz 60 /sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza P. N.

(2)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 02.04.2008 r. do dnia 12.03.2010 r.; XI. odnośnie A. P.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 100 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 89 eliminuje z podstawy wymiaru kary art. 4 § 1 k.k. i łagodzi wymierzoną karę pozbawienia wolności do 1 /jednego/ roku; - w opisie czynu zarzucanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 90 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami”, co do czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 90 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami” oraz przyjmuje, że oskarżony działał do lipca 2004 r., co do czynu zarzucanego w punkcie IV i przypisanego w punkcie 90 przyjmuje, że oskarżony brał udział w obrocie co najmniej 70 g kokainy oraz sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą”, a nadto przyjmuje, że czyny zarzucane w punktach II, III i IV oraz przypisane w punkcie 90 stanowią jedno przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 1 /jednego/ roku i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności oraz 120 /stu dwudziestu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; - co do czynu zarzucanego w punkcie V i przypisanego w punkcie 91 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą” i eliminuje duszenie pokrzywdzonego, a nadto na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną czynu oraz podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. ; - co do czynu zarzucanego w punkcie VI i przypisanego w punkcie 92 groźbę pozbawienia życia zastępuje groźbą uszkodzenia ciała i zmniejsza wartość pojazdu do kwoty co najmniej 94.000 zł , jak też sformułowania (...) i (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami” oraz co do czynu zarzucanego w punkcie VII i przypisanego w punkcie 92 groźbę pozbawienia życia zastępuje groźbą pobicia, a sformułowania (...) i (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami”, a nadto na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną tych czynów oraz podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. ; - co do czynów zarzucanych w punktach VIII, IX, X i XII oraz przypisanych w punktach 93 i 94 sformułowania „ M. S.

(2), Ł. A.

(1)” i (...) zastępuje sformułowaniami „ustalonymi osobami”, sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą”, a nadto przyjmuje, że do kradzieży z pkt VIII, IX, X i XII doszło bez pokonania zabezpieczeń i ustala kwalifikację prawną tych wszystkich czynów na art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz na podstawie tych przepisów w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierza oskarżonemu kary 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności i 200 /dwustu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda ; - uniewinnia A. P.

(1)od popełnienia czynu zarzucanego w punkcie XIV i przypisanego w punkcie 97; - co do czynu zarzucanego w punkcie XV i przypisanego w punkcie 98 przyjmuje kwalifikację prawną z art. 47 ustawy z dnia 24.04.1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umarza postępowanie karne wobec A. P.

(1); - co do czynu zarzucanego w punkcie XVI i przypisanego w punkcie 99 przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie A. P.

(1); c/ na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza A. P.

(1)kary łączne 10 /dziesięciu/ lat pozbawienia wolności oraz 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza A. P.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 09.10.2010 r. do dnia 25.05.2012 r.; XII. odnośnie M. P.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 102 eliminuje art. 4 § 1 k.k. w podstawie wymiaru kary; - co do czynów zarzucanych w punktach II i III oraz przypisanych w punktach 103 i 104 przyjmuje na mocy art. 4 § 1 k.k. kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r.; - w punkcie 105 za podstawę prawną wymierzonych kar łącznych przyjmuje art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie M. P.

(1); c/ na mocy art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza M. P.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 16.09.2008 r. do dnia 12.03.2010 r.; XIII. odnośnie J. R.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 116 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 107 łagodzi wymierzoną karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; - co do czynu zarzucanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 108 przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.; - co do czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 109 przyjmuje, że oskarżony posiadał zakupione od ustalonej osoby 10 g kokainy, co wyczerpuje dyspozycję art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 19.07.2006 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności i 60 /sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; - co do czynu zarzucanego w punkcie VI i przypisanego w punkcie 112 przyjmuje, że oskarżony nabył nie mniej niż 1 kg kokainy od ustalonych osób, jak też przyjmuje, że czyny zarzucane w punktach IV i VI oraz przypisane w punktach 110 i 112 stanowią jedno przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 6 /sześciu/ lat pozbawienia wolności i 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; - co do czynu zarzucanego w punkcie V i przypisanego w punkcie 111 łagodzi wymierzoną karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; - co do czynu zarzucanego w punkcie VII i przypisanego w punkcie 113 przyjmuje, że oskarżony sprzedał co najmniej 1000 sztuk tabletek ekstazy ustalonym osobom , a nadto przyjmuje na mocy art. 4 § 1 k.k. kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. oraz łagodzi wymierzone oskarżonemu kary do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności oraz 100 /stu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; - co do czynu zarzucanego w punkcie IX i przypisanego w punkcie 115 przyjmuje, że oskarżony ustalał nabycie nie mniej niż 0,5 kg kokainy , a nadto przyjmuje, że czyny zarzucane w punktach VIII i IX oraz przypisane w punktach 114 i 115 stanowią jedno przestępstwo wyczerpujące dyspozycję art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz na podstawie tych przepisów skazuje oskarżonego a na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza mu kary 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności oraz 10 /dziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie J. R.

(1); c/ na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe oraz wymierza J. R.

(1)kary łączne 6 /sześciu/ lat pozbawienia wolności i 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza J. R.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 02.04.2008 r. do dnia 31.03.2010 r.; XIV. odnośnie P. S.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 131 o wymierzeniu kar łącznych; - uchyla rozstrzygnięcia odnośnie czynów zarzucanych w punktach I, II, VI i XII a przypisanych w punktach 118, 119, 123 i 129 oraz w tej części na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umarza postępowanie karne wobec P. S.

(1); - co do czynu zarzucanego w punkcie IV i przypisanego w punkcie 121 eliminuje z jego opisu O. , jak też przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.; - co do czynu zarzucanego w punkcie VIII i przypisanego w punkcie 125 eliminuje słowo „wielokrotnie”, jak też przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.; - co do czynu zarzucanego w punkcie IX i przypisanego w punkcie 126 ustala, że oskarżony przyjmował od ustalonych osób kwoty po 500 USD miesięcznie uzyskane z handlu narkotykami; - co do czynu zarzucanego w punkcie X i przypisanego w punkcie 127 przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz łagodzi wymierzone kary do 1 /jednego/ roku i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 /stu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; - co do czynu zarzucanego w punkcie XI i przypisanego w punkcie 128 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą”, nadto przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.; - uniewinnia P. S.

(1)od popełnienia czynu zarzucanego w punkcie XIII i przypisanego w punkcie 130 ; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie P. S.

(1); c/ na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza P. S.

(1)kary łączne 14 /czternastu/ lat pozbawienia wolności oraz 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; XV. odnośnie K. S.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 135 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 132 ustala, że oskarżony działał w okresie od września do grudnia 2004 r. i łagodzi wymierzoną za to karę do 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności; - co do czynu zarzucanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 133 przyjmuje , że oskarżony w okresie od września do grudnia 2004 r. brał udział w obrocie co najmniej 150 g kokainy, 1000 tabletek ekstazy i 3 kg amfetaminy oraz przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r.; - uniewinnia K. S.

(1)od popełnienia czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 134 ; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie K. S.

(1); c/ na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza K. S.

(1)karę łączną 2 /dwóch/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza K. S.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 23.07.2008 r. do dnia 22.02.2010 r.; XVI. odnośnie P. S.

(2): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 145 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 137 eliminuje art. 4 § 1 k.k. z podstawy wymiaru kary; - co do czynu zarzucanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 138 ustala, że oskarżony w okresie od sierpnia 2003 r. do wiosny 2004 r. przyjmował co miesiąc od M. J.

(1)pieniądze stanowiące równowartość po 1000 USD uzyskane z handlu narkotykami tj. łącznie przyjął równowartość nie mniej niż 7000 USD oraz łagodzi wymierzoną za to karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności ; - co do czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 139 łagodzi wymierzoną za to karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności ; - co do czynu zarzucanego w punkcie IV i przypisanego w punkcie 140 na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r.; - co do czynu zarzucanego w punkcie V i przypisanego w punkcie 141 sformułowania „P. G.

(1), M. S.

(2)” i (...) zastępuje sformułowaniem „z ustalonymi osobami”, - co do czynu zarzucanego w punkcie VII i przypisanego w punkcie 143 sformułowania (...) i (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami”, a nadto na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r.; - co do czynu zarzucanego w punkcie VIII i przypisanego w punkcie 144 na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r.; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie P. S.

(2); c/ na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza P. S.

(2)karę łączną 9 /dziewięciu/ lat pozbawienia wolności i 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza P. S.

(2)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 15.01.2008 r. do dnia 14.10.2011 r.; XVII. odnośnie P. S.

(3): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 157 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynów zarzucanych w punktach II, III, IV, V, VI, VII i XII oraz przypisanych w punktach 148, 149, 150, 151 i 156 sformułowania (...) zastępuje sformułowaniami „ustaloną osobą”, co do czynu zarzucanego w punkcie V oraz przypisanego w punkcie 150 sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą”, co do czynu zarzucanego w punkcie VI oraz przypisanego w punkcie 151 ustala, że oskarżony sprzedał co najmniej 14 kg marihuany, a nadto przyjmuje, że wszystkie te czyny stanowią jeden czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 6 /sześciu/ lat pozbawienia wolności i 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda ; - co do czynów zarzucanych w punktach VIII i X oraz przypisanych w punktach 152 i 154 przyjmuje, że stanowią jeden czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.12.2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu karę 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; - uniewinnia P. S.

(3)od popełnienia czynu zarzucanego w punkcie XI i przypisanego w punkcie 155; - odnośnie czynu zarzucanego w punkcie XIII i przypisanego w punkcie 155 ustala początkową datę jego popełnienia na 8 sierpnia 2005 r., sformułowanie (...) zastępuje sformułowaniem „ustaloną osobą” oraz przyjmuje, że czyn ten wyczerpuje dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności oraz 200 /dwustu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda ; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie P. S.

(3); c/ na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza P. S.

(3)karę łączną 7 /siedmiu/ lat pozbawienia wolności i 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza P. S.

(3)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 02.04.2008 r. do dnia 25.02.2009 r. i od dnia 19.03.2009 r. do dnia 07.04.2011 r.; XVIII. odnośnie R. U.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 182 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 177 łagodzi wymierzoną karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; - co do czynu zarzucanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 178 O. zastępuje J., co do czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 179 przyjmuje, że oskarżony brał udział w obrocie co najmniej 220 g kokainy , a nadto przyjmuje, że czyny zarzucane w punktach II, III, IV i V oraz przypisane w punktach 178, 179, 180 i 181 stanowią jedno przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności oraz 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda ; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie R. U.

(1); c/ na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza R. U.

(1)karę łączną 2 /dwóch/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza R. U.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 02.04.2008 r. do dnia 09.05.2008 r. i od dnia 07.01.2009 r. do dnia 08.04.2011 r.; XIX. odnośnie D. U.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 199 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynów zarzucanych w punktach III i IV oraz przypisanych w punkcie 186 sformułowania (...) zastępuje sformułowaniami „ustalonymi osobami” oraz przyjmuje, że co do czynu z punktu IV oskarżony działał do lipca 2004 r. , a nadto przyjmuje, że czyny te stanowią jedno przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierza oskarżonemu kary 1 /jednego/ roku i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności oraz 120 /stu dwudziestu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda ; - co do czynu zarzucanego w punkcie VI i przypisanego w punkcie 188 groźbę pozbawienia życia zastępuje groźbą uszkodzenia ciała i zmniejsza wartość pojazdu do kwoty co najmniej 94.000 zł , jak też sformułowania (...) i (...) zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami” oraz co do czynu zarzucanego w punkcie VII i przypisanego w punkcie 188 groźbę pozbawienia życia zastępuje groźbą pobicia, a sformułowanie „Ł. A.

(1)oraz M. S.

(2)” zastępuje sformułowaniem „ustalonymi osobami”, a nadto na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną tych czynów oraz podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. ; - co do czynów zarzucanych w punktach VIII, IX i X oraz przypisanych w punktach 189 i 190 sformułowania „ M. S.

(2), Ł. A.

(1)” i (...) zastępuje sformułowaniami „ustalonymi osobami”, a nadto przyjmuje, że do kradzieży z punktów VIII, IX i X doszło bez pokonania zabezpieczeń i ustala kwalifikację prawną tych wszystkich czynów na art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz na podstawie tych przepisów w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierza oskarżonemu kary 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności i 200 /dwustu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda ; - uniewinnia D. U.

(1)od popełnienia czynu zarzucanego w punkcie XVII i przypisanego w punkcie 196 ; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie D. U.

(1); c/ na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza D. U.

(1)kary łączne 10 /dziesięciu/ lat pozbawienia wolności oraz 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza D. U.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 01.04.2008 r. do dnia 04.09.2009 r. i od dnia 29.09.2009 r. do dnia 18.03.2011 r.; XX. odnośnie K. W.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 203 o wymierzeniu kary łącznej; - co do czynu zarzucanego w punkcie I i przypisanego w punkcie 201 łagodzi wymierzoną karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; - co do czynu zarzucanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 202 na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. oraz podwyższa wymierzone kary do 4 /czterech/ lat pozbawienia wolności i do 360 /trzystu sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny po 100 /sto/ zł każda; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie K. W.

(1); c/ na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza K. W.

(1)karę łączną 4 /czterech/ lat pozbawienia wolności; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza K. W.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 23.09.2008 r. do dnia 21.12.2009 r.; XXI. odnośnie P. Z.

(1): a/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z punktu 208 o wymierzeniu kar łącznych; - co do czynu zarzucanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 206 przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 7.06.2010 r. oraz łagodzi wymierzoną za to karę pozbawienia wolności do 2 /dwóch/ lat; - co do czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 207 eliminuje sformułowanie (...), a nadto przyjmuje, że oskarżony udzielił innym ustalonym osobom co najmniej 100 g kokainy i łagodzi wymierzoną za to karę do 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności; b/ utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części odnośnie P. Z.

(1); c/ na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe i wymierza P. Z.

(1)karę łączną 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności; d/ na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza P. Z.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 02.03.2009 r. do dnia 23.12.2009 r.; XXII. kosztami postępowania w części uniewinniającej i umarzającej oraz dotyczącej oskarżonych M. P.

(1)i R. U.

(1)obciąża Skarb Państwa; XXIII. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych: A. D.

(1)kwotę 7800 /siedem tysięcy osiemset/ zł, T. G.

(1)kwotę 400 /czterysta/ zł, P. G.

(2)kwotę 7800 /siedem tysięcy osiemset/ zł, P. K.

(1)kwotę 7800 /siedem tysięcy osiemset/ zł, R. L.

(1)5100 /pięć tysięcy sto/ zł, A. M.

(1)kwotę 7600 /siedem tysięcy sześćset/ zł, P. N.

(1)kwotę 7800 /siedem tysięcy osiemset/ zł, P. N.

(2)kwotę 1600 /jeden tysiąc sześćset/ zł, A. P.

(1)kwotę 7800 /siedem tysięcy osiemset/ zł, J. R.

(1)kwotę 7800 /siedem tysięcy osiemset/ zł, P. S.

(1)kwotę 7800 /siedem tysięcy osiemset/ zł, K. S.

(1)kwotę 4400 /cztery tysiące czterysta/ zł, P. S.

(2)kwotę 7800 /siedem tysięcy osiemset/ zł, P. S.

(3)kwotę 7800 /siedem tysięcy osiemset/ zł, D. U.

(1)kwotę 7800 /siedem tysięcy osiemset/ zł, K. W.

(1)kwotę 7600 /siedem tysięcy sześćset/ zł oraz P. Z.

(1)kwotę 4400 /cztery tysiące czterysta/ zł tytułem opłat oraz przypadające na nich wydatki Skarbu Państwa w części skazującej za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 424/18 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 22

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
2. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. XVIII K 178/09 z dnia 22.12.2016 r. 1.
3. Podmiot wnoszący apelację x oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny x obrońcy oskarżonych K. A., A. D., P. G., T. G., P. G., R. L., P. K., A. M., K. S., P. N.

(1), P. N.

(2), A. P., J. R., P. S., P. S., P. S., R. U., D. U., K. W., P. Z. ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.

1. Granice zaskarżenia 1.3.
2. Kierunek i zakres zaskarżenia x na korzyść obrońcy i prokurator co do R. L. x na niekorzyść prokurator x w całości co do K. A., A. D., P. G., T. G., P. G., P. K., A. M., K. S., P. N.

(1), P. N.

(2), J. R., P. S., P. S., R. U., K. W., P. Z. x w części co do R. L., A. P., M. P., P. S., D. U. x co do winy x co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.

1. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji x art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu x art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu x art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia x art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia x art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka x art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
2. Wnioski x uchylenie x Zmiana
3. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.
4. Ustalenie faktów 2.1.
5. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1 11 P. Z.

(1)Ustabilizowany tryb życia – wykonywanie pracy, obciążenie kredytowe Umowa o pracę, świadectwo pracy, zaświadczenie banku k. 93654-93656 t. 262 2 11 P. G.

(5)Ustabilizowany tryb życia i wykonywanie pracy Umowy o roboty wodno-kanalizacyjno-gazowe, dane finansowe, zaświadczenia i referencje, odpisy aktu małżeństwa z 08.04.2017 r. i aktu urodzenia dziecka z 19.06.2013 r. k. 51749 t. 254; k. 93746-93749 t. 263 3 11 J. R.

(1)Ustabilizowany tryb życia – wykonywanie pracy, działania charytatywne Podziękowania, referencje i zaświadczenie k. 94134-94137 t. 264 4 11 D. U.

(1)Zły stan zdrowia Dokumentacja medyczna k. 94986-94995 t. 268 5 11 P. S.

(1)Skazanie za udział w obrocie z góry powziętym zamiarem od 2002 do 2003 r. znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych tj. 10 kg marihuany, 3 kg amfetaminy, 190 g kokainy – czyny z pkt II, VI i XII Wyrok SR dla Warszawy-Woli sygn. IV K 639/12 z 28.03.2018 r. z uzasadnieniem k. 95261-95278 t. 269 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1 A. P.

(1)Niepopełnienie czynów z pkt III i XIV Zeznania świadka P. K.

(3)k.95040-95041 t. 268 2 P. Z.

(1)Niepopełnienie czynów z pkt I-III i 205-207 Wyrok SO w Warszawie sygn. XVIII K 132/10 z uzasadnieniem k.94687-94698 t. 267 3 T. G.

(1)i P. S.

(2)Niepopełnienie czynów z pkt III-IV i 22-23 przez T. G. oraz pkt II, VIII i 138, 144 przez P. S. Dokumenty z akt 3 Ds. 1506.2016 PR (...) k. 94998-95001 2.

1. Ocena dowodów 2.2.
2. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1 Umowa o pracę, świadectwo pracy, zaświadczenie banku dot. P. Z.

(1)Dokumenty te nie budzą wątpliwości 2 Umowy o roboty wodno-kanalizacyjno-gazowe, dane finansowe, zaświadczenia i referencje, odpisy aktu małżeństwa z 08.04.2017 r. i aktu urodzenia dziecka z 19.06.2013 r. dot. P. G.

(5)Dokumenty te nie budzą wątpliwości 3 Podziękowania, referencje i zaświadczenie dot. J. R.

(1)Dokumenty te nie budzą wątpliwości 4 Dokumentacja medyczna dot. D. U.

(1)Dokumenty te nie budzą wątpliwości 5 Wyrok SR dla Warszawy-Woli sygn. IV K 639/12 z 28.03.2018 r.dot. P. S.

(1)z uzasadnieniem Dokument ten nie budzi wątpliwości 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1 Zeznania świadka P. K.

(3)Zeznania te nie podważają depozycji świadka koronnego M. S.

(2), gdyż nie wie on nic odnośnie zarzucanych czynów i oskarżonych. 2 Wyrok SO w Warszawie sygn. XVIII K 132/10 z uzasadnieniem Wyrok ten nie podważa depozycji świadka koronnego M. S.

(2), ponieważ w każdej sprawie Sąd samodzielnie dokonuje oceny dowodów zgodnie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej /art. 8 § 1 kpk/. 3 Dokumenty z akt 3 Ds. 1506.2016 PR (...) Dokumenty te nie podważają ocen i ustaleń Sądu Okręgowego, gdyż nie wskazują, aby istniały jakiekolwiek dowody świadczące o nieprawdziwości obciążających oskarżonych relacji M. J. i J. G.. 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1/ a/ Obrońcy oskarżonego K. A.

(1)pkt 1 obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 17 § 1 pkt 7 kpk poprzez orzeczenie o odpowiedzialności karnej oskarżonego za czyn zarzucany w pkt II, gdy postępowanie karne o czyn polegający na obrocie znaczną ilością środków odurzających zostało prawomocnie zakończone i Sąd Rejonowy wydał w tym zakresie merytoryczne rozstrzygnięcie, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 kpk. b/ Obrońcy oskarżonego P. G.

(1)/bez nr/ obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to 1/ art. 85 § 1 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez zaniechanie stwierdzenia sprzeczności interesów oskarżonych P. G.

(1)i J. R.

(1)i realizowaniu obrony obligatoryjnej P. G. w dniach 13, 14, 18 i 19.04.2011 r., 16 i 30.05.2011 r., 2.06.2011 r. i 12.10.2012 r. przez tego samego obrońcę /art. 439 § 1 pkt 10 kpk/; 2/ art. 376 § 3 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez ograniczenie prawa do obrony P. G. i rozpoznanie sprawy 20 i 24.03.2014 r. mimo jego usprawiedliwionej nieobecności oraz wniosków obrońcy i prokuratora o odroczenie rozprawy, przeprowadzenie na tych terminach dowodów istotnych dla oskarżonego /art. 439 § 1 pkt 11 kpk/. c/ Obrońcy oskarżonego T. G.

(1)pkt 1 obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 17 § 1 pkt 7 kpk poprzez wydanie orzeczenia w zakresie zarzutu IV, V, VI i VII, pomimo prawomocnego postępowania karnego co do tego samego czynu, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 kpk. d/ Obrońcy oskarżonego P. K.

(1)pkt II /adw. M. N./ obrazy art. 439 § 1 pkt 7 kpk wskutek sprzeczności w treści orzeczenia, uniemożliwiającej jego wykonanie, albowiem w wyroku orzeczono karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 360 stawek grzywny po 100 zł, natomiast w uzasadnieniu wyroku wskazano karę łączną 5 lat pozbawienia wolności oraz 360 stawek grzywny po 100 zł. e/ Obrońcy oskarżonego P. S.

(1): - pkt II obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 17 § 1 pkt 7 kpk poprzez orzeczenie o odpowiedzialności oskarżonego za czyn z pkt I, gdy postępowanie karne wobec P. S. za ten czyn zostało prawomocnie zakończone, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 kpk; - pkt IV obrazy przepisów postępowania, a to art. 85 § 1 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez zaniechanie stwierdzenia sprzeczności interesów oskarżonych P. S. i J. R., co doprowadziło do realizowania obligatoryjnej obrony P. S. przez obrońcę, który jednocześnie realizował obronę pomawiającego go J. R. - co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 10 kpk. f/ Obrońcy oskarżonego R. U.

(1)pkt III obrazy przepisów postępowania, a to art. 85 § 1 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez zaniechanie stwierdzenia sprzeczności interesów oskarżonych R. U. i J. R., co doprowadziło do realizowania obligatoryjnej obrony R. U. przez obrońcę, który jednocześnie realizował obronę pomawiającego go J. R. - co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 10 kpk. x zasadny co do P. G. x częściowo zasadny co do T. G. i P. S. x niezasadny co do K. A., P. K., R. U. Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny a/ Zarzut obrońcy osk. K. A. nie jest zasadny. Zauważyć należy, że K. A.

(1)w sprawie sygn. II K 282/11 Sądu Rejonowego w Żyrardowie został uniewinniony od zarzutu udziału w nieustalonej dacie w 2004 r. w obrocie 1000 sztuk ekstazy poprzez skontaktowanie W. K.

(1)i M. S.

(2)z A. P.

(3)/wyrok k. 51524a t. 252/. Taki zarzut i orzeczenie nie nakazują umorzenia postępowania odnośnie czynu przypisanego w pkt 2 sentencji wyroku opisanego w pkt II komparycji, polegającego na udziale od listopada 2004 r. do kwietnia 2005 r. w obrocie 2 kg marihuany i 2 kg amfetaminy poprzez nabycie ich od M. S.

(2)celem dalszej odsprzedaży. Czyn przypisany dotyczy bowiem odmiennej działalności /różnych czynności sprawczych/ i obrotu innymi narkotykami, a tylko częściowo możliwa jest wspólna data obu zarzutów. Okoliczności czynu z pkt 2 wyroku wskazują, że K. A. miał działać z odmiennym zamiarem niż co do zarzutu w sprawie sygn. II K 282/11. Nie można tu zasadnie mówić o spełnieniu warunków art. 12 kk i działaniu z góry powziętym, jednym zamiarem w obu sytuacjach. Nie ma znaczenia, że oba zarzuty dotyczyły czynów z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii /upn/. Zatem w rzeczywistości oba zarzuty stanowiły odrębne czyny, podlegające odrębnemu osądowi. Nie doszło tu do naruszenia art. 17 § 1 pkt 7 kpk poprzez orzeczenie o odpowiedzialności karnej oskarżonego za czyn zarzucany w pkt II, gdyż postępowanie karne o ten sam czyn polegający na obrocie znaczną ilością narkotyków nie zostało wcześniej prawomocnie zakończone i Sąd Rejonowy nie wydał w tym zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia – nie zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 8 kpk. b/ Zasadny okazał się zarzut obrońcy osk. P. G. . W sprawie występuje sprzeczność interesów oskarżonych P. G.

(1)i J. R.

(1), skoro ten ostatni w wyjaśnieniach wskazał właśnie na udział P. G. w handlu narkotykami. Zauważyć należy, że kolizja interesów współoskarżonych bronionych przez tego samego adwokata może prowadzić do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. tj. braku obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.k. lub braku udziału obrońcy w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy. Powoduje to stan równoważny z brakiem obrońcy obligatoryjnego. Chodzi tu o sytuację, gdy oskarżony w postępowaniu sądowym ma wprawdzie formalnie obrońcę, ale z uwagi na zachodzącą sprzeczność interesów tego oskarżonego i interesów innego oskarżonego reprezentowanego przez tego samego obrońcę, nie może on należycie spełniać swoich powinności. Kolizja interesów kilku oskarżonych, bronionych przez tego samego adwokata albo radcę prawnego, zachodzi wtedy, gdy dla obrony jednego z nich celowe byłoby dezawuowanie treści wyjaśnień innego, bronionego przez tego samego adwokata albo radcę prawnego, bo takie działanie podważałoby zaufanie tych oskarżonych co do rzetelności obrony. Zgodnie bowiem z art. 85 § 1 k.p.k. obrońca może bronić kilku oskarżonych wtedy, gdy ich interesy nie pozostają w sprzeczności. Zaakceptowanie takiego stanu rzeczy przez sąd stanowi naruszenie prawa do obrony, które co do zasady może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie /tak wyrok SN z 11.04.2018 r. II KK 390/17, LEX nr 2487632; wyrok SN z 14.09.2016 r. II KK 277/14, LEX nr 2122488/. Nadto dokonując oceny, czy doszło do naruszenia art. 80 k.p.k. oraz ustalając konsekwencje tego naruszenia, należy odwoływać się do treści tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w czasie postępowania sądowego, w którym wedle tej regulacji miał zaistnieć przypadek obrony obligatoryjnej /porównaj wyrok SN z 13.12.2017 r. III KK 224/17 , LEX nr 2487632/. Do dnia 30.06.2015 r. art. 80 kpk /w istotnym dla sprawy zakresie/ nakazywał obligatoryjny udział obrońcy w rozprawie głównej przed Sądem Okręgowym, kiedy oskarżony był pozbawiony wolności. Taka sytuacja dotyczy P. G., który pozostawał tymczasowo aresztowany do 26.10.2011 r. a potem odbywał karę od 08.2012 r. O zasadności zarzutu przeprowadzenia rozpraw mimo kolizji interesów oskarżonych P. G. i J. R. świadczy przebieg czynności. W dniu 1.12.2010 r. J. R. był reprezentowany przez apl. adw. K. L., co było nieprawidłowe, gdyż uprzednio broniła ona P. G.. W dniach 13, 18 i 19.04.2011 r., 11, 16 i 30.05.2011 r., 8.07.2011 r. P. G. reprezentowany był przez apl. adw. P. F. z substytucji obrońcy z urzędu adw. H. O., a 14.04, 02.08 i 12.10.2011 r. reprezentował go adw. K. K.

(4), zaś 28.06.2011 r. adw. K. D.

(1)z substytucji adw. H. O.. Natomiast 29.11.2010 r. adw. K. D.

(1), 2.06.2011 r. adw. P. F. i 24.05.2011 r. adw. K. K.

(4)występowali jako obrońcy J. R.. Dnia 18.12.2012 r. adw. D. C., a 04.01.2013 r. adw. E. O. reprezentowali jednocześnie obu oskarżonych. Wobec tego oskarżonych bronił ten sam obrońca. Przyjąć trzeba, że w czasie pozbawienia wolności P. G. nie był reprezentowany przez obligatoryjnego obrońcę i doszło do naruszenia art. 85 § 1 k.p.k., a zatem powstała bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., nakazująca uchylenie wyroku w całości co do tego oskarżonego. Natomiast J. R. nie był wówczas pozbawiony wolności /tj. od 31.03.2010 r./, a więc co do niego nie zachodził przypadek obrony obligatoryjnej, a nadto P. G. go nie obciążał i wspólna obrona nie miała żadnego wpływu na jego sytuację procesową oraz wykonywanie obrony tym bardziej, że na rozprawie prezentował takie samo stanowisko jak P. G.. Przeprowadzone uzupełniające badanie sądowo-psychiatryczne nie wskazuje na jakiekolwiek ograniczenie jego poczytalności, poczytalność jest w pełni zachowana i na etapie rozprawy nie zachodziły rzeczywiste wątpliwości w tym względzie, a Sąd jedynie uzyskał opinię co do niektórych czynów nieobjętych poprzednią opinią. Nie występuje też kolizja interesów innych oskarżonych z J. R.. Ponadto zasadny okazał się zarzut dotyczący obrazy art. 376 § 3 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez ograniczenie prawa do obrony P. G. i rozpoznanie sprawy 20 i 24.03.2014 r. mimo jego usprawiedliwionej nieobecności /choroby potwierdzonej zaświadczeniem z aresztu/ oraz wniosków obrońcy i prokuratora o odroczenie rozprawy, a nadto przeprowadzenie na tych terminach dowodów istotnych dla oskarżonego. Także taka sytuacja nakazuje uchylenie wyroku w całości co do tego oskarżonego, ponieważ takie naruszenie prawa do obrony mogło mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia /art. 438 pkt 2 kpk/. Uchybienie to nie stanowi przy tym bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 11 kpk, gdyż nie chodzi tu o rozpoznanie sprawy pod nieobecność oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa, ale o wadliwe zastosowanie regulacji art. 376 § 3 kpk pozwalającej na prowadzenie rozprawy przerwanej lub odroczonej pod usprawiedliwioną nieobecność oskarżonego w zakresie go nie dotyczącym bezpośrednio, jeżeli nie ograniczy to jego prawa do obrony. Nie zmienia tego poprzednie brzmienie art. 374 § 1 kpk sprzed 1.07.2015 r., gdyż obecność oskarżonego nie była obowiązkowa na całej rozprawie w świetle regulacji art. 376 kpk i art. 377 kpk oraz decyzji Sądu o prowadzeniu rozprawy pod jego nieobecność. Na terminach 20 i 24.03.2014 r. przesłuchano świadków K. I. i M. S. w zakresie niedotyczącym P. G., ale pierwszy zeznawał m.in. o M. J. – co mogło być istotne z punktu widzenia (...). J., którego depozycje dotyczą oskarżonego. Zeznania M. S. stanowią zaś podstawę innych zarzutów postawionych P. G. i świadek na pytania odnosił się wprost do oskarżonego, że kontaktował się i zostawiał towar u mężczyzny ps. (...), dostał „działkę” z pieniędzy zabranych P.. c/ Zarzutobrońcy osk. T. G. jest częściowo zasadny odnośnie czynów zarzucanych w punktach IV i VI oraz przypisanych w punktach 23 i 25 wyroku. Czyn IV polegał na udziale na początku 2006 r. w obrocie co najmniej 3 kg amfetaminy poprzez jej sprzedaż wraz z M. J.. Czyn VI polegał zaś na udziale latem 2004 r. w obrocie około 250 g marihuany poprzez odebranie jej od E. M. celem dalszej odsprzedaży. W sprawie VIII K 110/12 /poprzednio 160/08/ Sądu Okręgowego w Warszawie T. G. skazano za: I/ zakup i sprzedaż 86,4 kg marihuany i 8,04 kg kokainy w latach 2002 - luty 2007 pochodzącej od M. J. oraz II/ obrót 86 kg marihuany, 29 kg siarczanu amfetaminy i 2,5 kg heroiny od połowy września 2002 r. do 9.01.2004 r. i od 1.12.2004 r. do końca 2005 r., IV/ obrót 1,3 kg kokainy od 17 czerwca do połowy lipca i od sierpnia do października 2006 r. /akt oskarżenia k. 49625a t. 243, prawomocne wyroki SO z 27.05.2015 r. i SA II AKa 354/15 z 11.12.2015 r. k. 49784 t. 244, 50093-94 t. 245/. Zatem skazanie to dotyczy czynów z pkt IV i VI, za które T. G. został skazany w niniejszej sprawie - wobec podobnych czynności, tego samego czasokresu i rodzaju narkotyków oraz tożsamości z góry powziętego zamiaru uzyskiwania dochodów z handlu różnymi narkotykami odnośnie 3 kg amfetaminy co do pkt IV i 250 g marihuany co do pkt VI - w porównaniu do czynów pkt I i II z wyroku sygn. VIII K 110/12. Należało przyjąć, że chodzi tu o ten sam przestępczy zamiar co w niniejszej sprawie, gdyż w sprawie VIII K 110/12 przyjęto 1 czyn dotyczący obrotu różnymi narkotykami w latach 2002 - luty 2007 i zastosowano art. 12 kk. Powodowało to konieczność umorzenia postępowania z uwagi na zaistnienie przesłanki powagi rzeczy osądzonej /res iudicata/. W rezultacie w tej części uchylono rozstrzygnięcia na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. i umorzono postępowanie karne wobec T. G.

(1). Taka sytuacja nie zachodzi jednak co do czynów z pkt V i VII, ponieważ dotyczą one odpowiednio posiadania w kwietniu 2004 r. 50 g kokainy przekazanej przez P. N.

(1)i posiadania w 2004 r. 100 g kokainy przekazanej przez W. K.

(1). Narkotyki te zostały uzyskane od innych osób niż M. J., chodzi tu o inne czynności i nie można przyjąć, aby były objęte skazaniem z wyroku sygn. VIII K 110/12. d/ Chybiony jest zarzut obrońcy oskarżonego P. K.

(1)pkt II /adw. M. N./ obrazy art. 439 § 1 pkt 7 kpk wskutek sprzeczności w treści orzeczenia, uniemożliwiającej jego wykonanie. Wymierzenie w zaskarżonym wyroku Sądu Okręgowego P. K. kary łącznej 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a w uzasadnieniu wyroku wskazanie niższej kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności - nie stanowi o sprzeczności w treści orzeczenia. Uzasadnienie nie jest integralną częścią wyroku /art. 413 kpk wymienia elementy składowe wyroku/. Po wydaniu wyroku skrócone uzasadnienie wygłasza się ustnie /art. 418 § 3 kpk/, a pisemne o określonej treści sporządza na wniosek strony lub z urzędu /art. 422, art. 423 i 424 kpk/. Zatem rozbieżność pomiędzy orzeczoną karą w wyroku i późniejszym uzasadnieniem może stanowić jedynie podstawę zarzutu rażącej niewspółmierności kary /art. 438 pkt 4 kpk/, a nie należy do tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Kara łączna grzywny została zaś określona jednakowo na 360 stawek grzywny po 100 zł. e/ 1/ Zasadny jest zarzut obrońcy oskarżonego P. S.

(1)pkt II obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 17 § 1 pkt 7 kpk poprzez orzeczenie o odpowiedzialności oskarżonego za czyn z pkt I, gdy postępowanie karne wobec P. S. za ten czyn zostało prawomocnie zakończone, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 kpk. Niewątpliwie P. S. został uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. VIII K 351/10 z 12.02.2014 r. za udział w okresie od 01.01.2002 r. do 21.02.2007 r. w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez Z. C. /k.49573 t. 243/ tj. tzw. grupie (...). Natomiast w niniejszej sprawie w pkt 118 wyroku /pkt I komparycji został skazany za udział i kierowanie w okresie od stycznia 2002 r. do 21.02.2007 r. zorganizowaną zbrojną grupą przestępczą (...). Okresy te są niewątpliwie tożsame. O ile teoretycznie jest możliwe, że ten sam sprawca równocześnie jest uczestnikiem 2 odrębnych grup przestępczych, gdyż np. ukrywa w nich nawzajem swój udział, to nie dotyczy to oskarżonego. P. S. jest osobą o ugruntowanej pozycji w świecie przestępczym i został przywódcą grupy (...). Nie mógłby jednocześnie uczestniczyć w grupie (...) w taki sposób, aby jej kierownictwo i członkowie nie wiedzieli o jego rzeczywistej pozycji. Wskazują na to m.in. przywołane przez Sąd Okręgowy depozycje K. M.

(1)ps. (...) /z grupy (...)/ i M. S. o kierowaniu przez oskarżonego grupą (...) /str. 167-168/. Nadto M. S. podał, że grupy (...) i (...) połączyły się na przełomie 2004/2005 r. a wcześniej były w sojuszu i wzajemnie się popierały za sprawą P. S., który miał swój „układ” oraz swoją pozycję utrzymywał właśnie dzięki kontaktom z grupą (...) – miał być „jedną nogą u (...) a drugą u (...)”. Od M. C. świadek dowiedział się, że oskarżony miał zostać przysłany do grupy (...) przez A. H. ps. (...) tj. przywódcę grupy (...) i dla tej ostatniej grupy przejmuje władzę. Nie posiada on jednakże dokładniejszej wiedzy, gdyż nie wiedział, że P. S. był wprost członkiem grupy (...). J. G. także przekazał, że w 2005 r. P. S. mówił, iż połączyli się z „(...)” tj. grupą (...). Podobnie świadek M. S. potwierdził, że grupa (...) była zbyt słaba, aby samodzielnie funkcjonować, jej liderem był P. S. i połączyła się z grupą (...). Koreluje to z relacjami A. C. i A. L.. Natomiast K. M. dokładniej, szerzej i bardziej przekonująco podał o strukturze grupy (...), w której już od 2002-2003 r. byli P. S. m.in. wraz z P. N. i P. S. jako podległa grupa (...). Natomiast M. C. ps. (...) nie chciał się podporządkować i dlatego zginął. Także wedle M. G., „(...)” pracowali dla „(...)”. Zaś J. S. podał, że grupy te współpracowały już w 1999 r. Należy wobec tego przyjąć, że grupa (...) była w ścisłej koalicji z grupą (...), a w istocie faktycznie była jej podporządkowana poprzez P. S. i także z tego tytułu oskarżony był uznawany za członka tej drugiej. P. S. pozostawał zaś już wcześniej w strukturach grupy (...) i jego udział w grupie (...) nie stał temu na przeszkodzie oraz był znany kierownictwu grupy (...). W innym przypadku nie mógłby funkcjonować w ramach szeroko pojętej grupy (...), niezależnie od istnienia odrębnego kierownictwa tej grupy. Kierowanie grupą (...) oznacza przecież, że decydował o kierunkach i sposobach działalności tej grupy, będąc równocześnie członkiem grupy (...). Zapewniał więc podległość tej drugiej grupie. Chodzi zatem o tę samą działalność, a nie dwie rozbieżne. W tej sytuacji działalność ta została już prawomocnie osądzona i należało uchylić rozstrzygnięcie z pkt 118 wyroku oraz umorzyć postępowanie karne wobec P. S. co do tego czynu. e/ 2/ Chybiony jest zaś zarzut obrońcy oskarżonego P. S.

(1)pkt IV obrazy przepisów postępowania, a to art. 85 § 1 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez zaniechanie stwierdzenia sprzeczności interesów oskarżonych P. S. i J. R., co doprowadziło do realizowania obligatoryjnej obrony P. S. przez obrońcę, który jednocześnie realizował obronę pomawiającego go J. R. - co miało stanowić bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 10 kpk. W sprawie nie występuje rzeczywista sprzeczność interesów oskarżonych P. S. i J. R. – P. S. nie przyznał się do zarzutów i nie obciążał J. R., a J. R. częściowo przyznając się w ogóle nie obciążał P. S.. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego jednoznacznie wypływa, że wyjaśnienia J. R. w żadnej mierze nie stanowią podstawy skazania P. S.. Takie stanowisko podziela Sąd Apelacyjny, o czym szerzej niżej w rozważaniach w pkt 2 odnośnie naruszenia przepisów procesowych. Podobnie jak apelację należy ocenić osobiste pismo P. S.. f/ Niezasadny jest zaś zarzut obrońcy oskarżonego R. U.

(1)pkt III obrazy przepisów postępowania, a to art. 85 § 1 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez zaniechanie stwierdzenia sprzeczności interesów oskarżonych R. U. i J. R., co doprowadziło do realizowania obligatoryjnej obrony R. U. przez obrońcę, który jednocześnie realizował obronę pomawiającego go J. R. - co miało stanowić bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 10 kpk. W sprawie nie występuje bowiem rzeczywista sprzeczność interesów oskarżonych R. U. i J. R. – R. U. w toku postepowania przed Sądem I instancji nie przyznał się do zarzutów i nie obciążał J. R., a J. R. częściowo przyznając się w ogóle nie obciążał R. U.. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego jednoznacznie wypływa, że wyjaśnienia J. R. w żadnej mierze nie stanowią podstawy skazania R. U.. Takie stanowisko podziela Sąd Apelacyjny, o czym szerzej niżej w rozważaniach w pkt 2 odnośnie naruszenia przepisów procesowych. Lp. Zarzut 2/ Obrońców oskarżonych obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia: K. A.

(1)pkt 2, 3 i 4 - obrazy art. 7 kpk, art. 92 kpk, art. 167 kpk, art. 366 § 1 kpk, art. 410 kpk; A. D.

(1)pkt 1 - obrazy art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt 1 kpk, P. G.

(1)pkt 2 - obrazy art. 6 kpk, art. 7 kpk, art. 170 § 1 pkt 1 kpk i art. 4 pkt 1 ustawy z 25.06.1997 r. o świadku koronnym, art. 92 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk; T. G.

(1)- obrazy art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 170 kpk, art. 172 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt 1 kpk; P. G.

(2)(...) I - obrazy art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 391 § 1 kpk; P. K.

(1)pkt I 1a-e /adw. S. K./ - obrazy art. 7 kpk; P. K.

(1)pkt III /adw. M. N./ - obrazy art. 7 kpk; A. M.

(1)pkt I - obrazy art. 2 § 1 i 2 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 391 § 1 i 2 kpk, art. 392 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt 1 kpk; K. S.

(1)pkt 1 - obrazy art. 7 kpk; P. N.

(1)pkt I - obrazy art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 92 kpk, art. 410 kpk; P. N.

(2)pkt 3 - obrazy art. 2 § 2 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt 1 kpk, art. 207 § 1 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk, art. 4 ust. 1 ustawy z 25.06.1997 r. o świadku koronnym; A. P.

(1)pkt I - obrazy art. 4 ust. 1 ustawy z 25.06.1997 r. o świadku koronnym, art. 2 § 2 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 170 kpk, art. 374 § 1 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt 1 kpk; J. R.

(1)- obrazy art. 2 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt 1 kpk, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka; P. S.

(1)pkt III.1-3, 5-6 - obrazy art. 2 § 1 pkt 1 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 167 kpk, art. 170 § 1 pkt 1-4 kpk, art. 366 § 1 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 i 2 kpk, art. 4 pkt 1 ustawy z 25.06.1997 r. o świadku koronnym, art. 147 § 1 kpk i art. 358 kpk; P. S.

(2)pkt II.1 - obrazy art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 kpk; P. S.

(3)pkt 1-3 - obrazy art. 2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 7 kpk; R. U.

(1)pkt 1-3 - obrazy art. 2 § 1 pkt 1 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 167 kpk, art. 170 § 1 pkt 1 kpk, art. 366 § 1 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 i 2 kpk, art. 4 pkt 1 ustawy z 25.06.1997 r. o świadku koronnym; D. U.

(1)pkt I - obrazy art. 4 ust. 1 ustawy z 25.06.1997 r. o świadku koronnym, art. 2 § 2 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 kpk; K. W.

(1)pkt 1, 2 i 4 - obrazy art. 4 kpk, art. 5 § 1 i 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt 1 kpk, P. Z.

(1)pkt II.1-2 - obrazy art. 6 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 kpk, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 42 Konstytucji RP; poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej, wbrew wskazaniom logiki oraz zasadom doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego poprzez : a/ pominięcie istotnych okoliczności i błędne uznanie zeznań świadka koronnego M. S.

(2)za wiarygodne oraz pominięcie, że powinien odpowiadać za zbrodnię z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk, b/ wadliwe uznanie zeznań świadka M. J.

(1)za wiarygodne, c/ oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy M. S.

(2)a M. J.

(1), d/ uznanie za wiarygodne wyjaśnień i zeznań P. R.

(1)i Ł. C.

(1), e/ błędne uznanie wyjaśnień oskarżonych za niewiarygodne, f/ błędne uznanie, że przedmiotem obrotu i posiadania były środki odurzające, broń palna, amunicja i ładunki, g/ wadliwe uznanie, iż 2 gramy marihuany znalezione u A. D.

(1)w trakcie przeszukania 02.04.2008 r. nie były przeznaczone na własny użytek, h/ nieuwzględnienie zeznań I. K., że A. D.

(1)od kwietnia do sierpnia 2003 r. przebywał na M., gdzie prowadził bar, i/ sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku, uniemożliwiającego obronę i kontrolę instancyjną, j/ jedynie częściowe uwzględnienie wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, w tym P. M., M. B., J. G., J. D., P. W.,, R. O., T. M., M. M., C. S., K. M., J. C., J. K., M. S., J. Z., M. S., J. i T. Ś., M. K., K. P., M. C., M. S., D. P., M. A., R. G., A. G., A. M., A. P. i innych, a także dokumentów, k/ ujawnienie zeznań M. K., l/ uznanie za wiarygodne wyjaśnień M. P.

(1)i T. K.

(1), ł/ odmowę rejestrowania dźwięku z przebiegu rozprawy, m/oddalenie wniosków dowodowych, n/ pominięcie zeznań J. D.

(2), o/ uznanie za wystarczające zeznań J. G., - co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i nieprawidłowego ustalenia, że osk. K. A., A. D., P. G., T. G., P. G., R. L., P. K., A. M., K. S., P. N.

(1), P. N.

(2), A. P., J. R., P. S., P. S., P. S., R. U., D Utarta, K. W., P. Z. dopuścili się popełnienia przypisanych im czynów. ☐ zasadny x częściowo zasadny co do K. A., A. D., T. G., P. G., R. L., P. K., A. M. i K. S., P. N.

(1), P. N.

(2), A. P., J. R., P. S., P. S., P. S., D. U. x niezasadny co do P. G., R. U., K. W. i P. Z. Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny a/ Na wstępie celowe są uwagi ogólne dotyczące wszystkich oskarżonych. Podzielić należy konsekwentne poglądy orzecznictwa, że przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku /tak np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11.04.2018 r. sygn. IV KK 104/18, lex nr 2498022/. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy generalnie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w zakresie sprawstwa i winy oskarżonych – za wyjątkiem K. A.

(1)oraz czynów z art. 291 kk i niektórych innych niżej wskazanych - oraz właściwie je ocenił, mając na uwadze treść art. 7 kpk, a ocena ta wymagała jedynie pewnego uzupełnienia i korekty. Oparł się na całości przedstawionego mu materiału dowodowego oraz wobec tego odnośnie poczynionych ustaleń nie naruszył art. 410 kpk, ponieważ uchybienie normie zawartej w przepisie art. 410 k.p.k. może nastąpić jedynie w wypadku nieuwzględnienia przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a nie poprzez nieuwzględnienie czegoś, co potencjalnie dopiero mogłoby zostać na tej rozprawie ujawnione /tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26.03.2014 r. sygn. III KK 396/13, lex nr 1451526/. Dotyczy to zaś tylko istotnych kwestii. Art. 410 kpk stanowi uszczegółowienie normy z art. 92 kpk i kwestię jego naruszenia należy tak samo oceniać. Art. 4 kpk zawiera ogólną dyrektywę nakazującą uwzględniać okoliczności tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a więc jego naruszenie nie może stanowić samodzielnie podstawy zarzutu apelacyjnego i należy je wiązać z uchybieniem konkretnym regulacjom. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 2 § 1 i 2 kpk, nakazującego pociągnięcie sprawcy do odpowiedzialności karnej i uniewinnienie osoby niewinnej oraz oparcie rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych. Art. 6 kpk określa materialne i formalne prawo do obrony oskarżonego, a więc jego obraza powinna być wiązana z konkretnymi uchybieniami. Chybione są zarzuty obrońców osk. A. M., P. N.

(1), P. N.

(2), A. P., P. S., R. U. i K. W., a częściowo J. R. dotyczące naruszenia art. 5 § 2 kpk, gdyż Sąd I instancji w części skazującej nie miał nieusuwalnych, obiektywnych wątpliwości co do zachowania oskarżonych czy innych uczestników zdarzeń, a dopiero ich istnienie warunkuje zastosowanie tego przepisu. Zarzut obrazy tego przepisu może być uznany za skuteczny tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów /tak np. postanowienie Sądu Najwyższego sygn. V KK 68/2018 z 04.04.2018 r. lex nr 2488989/. Przy tym nieprawidłowe jest równoczesne stawianie zarzutu naruszenia art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk, ponieważ o niedających się usunąć wątpliwościach można mówić dopiero po przeprowadzeniu prawidłowej i wszechstronnej oceny dowodów. Nadto niespełnienie wymogów z art. 424 kpk nie może stanowić samodzielnej podstawy zmiany lub uchylenia wyroku, skoro jest to uchybienie o charakterze procesowym /art. 438 pkt 2 k.p.k./, a więc wymaga wykazania możliwego wypływu na treść orzeczenia. Takiego wpływu obrońcy nie wykazali. Kwestię tę przesądza nadto art. 455a kpk, który wyklucza uchylenie wyroku z powodu niespełnienia przez uzasadnienie wymagań z art. 424 kpk. Nie doszło zatem do obrazy art. 2 § 1 i 2 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 6 kpk, art. 7 kpk, art. 92 kpk, art. 410 kpk ani art. 424 § 1 i 2 kpk, która uniemożliwiałaby instancyjną kontrolę prawidłowości wyroku bądź nakazywała jego zmianę w całości co do sprawstwa i winy oskarżonych – za wyjątkiem K. A.

(1)oraz części czynów z art. 291 kk i niektórych innych. Zatem wnioski obrońców o uniewinnienie oskarżonych od pozostałych czynów okazały się bezzasadne. b/ Obrońcy usiłowali podważyć ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Okręgowy, a w szczególności zeznań świadka koronnego M. S.

(2)i świadka M. J.

(1), które stanowiły podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych. Dlatego też w tym zakresie celowe było łączne odniesienie się do ich apelacji. W tej kwestii nadmienić trzeba, że Sąd I instancji dokonał oceny dowodów nie tylko na str. 1121-1150 uzasadnienia wyroku, ale także w innych miejscach w ramach przedstawiania wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków. Aczkolwiek ocena ta jest dość skrótowa i niepełna, to skarżący /z wyjątkiem obrońcy K. A./ nie podważyli jej skutecznie. Sąd I instancji słusznie obdarzył wiarygodnością relacje świadków M. J.

(1)i M. S.

(2), które znalazły istotne wsparcie w wypowiedziach świadków J. G., Ł. C.

(1), P. R.

(1), R. G.

(1), A. L.

(2)i innych dowodach, wskazanych w uzasadnieniu. Nie podważa tego kwestia nakłaniania R. G. do przyznania się. M. S. jasno podał, dlaczego zdecydował się na współpracę z organami ścigania – bał się o swoje życie oraz o bezpieczeństwo swojej narzeczonej i dziecka, wolał iść na policję niż dać się zabić. Przyznał się do zażywania kokainy, marihuany, ekstazy i sporadycznie amfetaminy, spożywania alkoholu oraz dokonywania samookaleczeń tzw. sznytów, a zatem nie ukrywał okoliczności dla siebie niekorzystnych. Niewątpliwie jako osoba zatrzymywana i karana znał mechanizmy procesu karnego, a nadto sam wielokrotnie popełniał przestępstwa. Nie deprecjonuje to relacji świadka, a wręcz odwrotnie w świetle jego relacji przemawia za szczerością i nie powoduje wątpliwości co do postrzegania, zapamiętywania i dotwarzania przez niego postrzeżeń. Brak było podstaw do uzyskania opinii biegłego psychologa w tym zakresie. M. S. opisał szeroką działalność przestępczą swoją i znanych sobie osób. Opuścił areszt 23.04.2003 r. i od razu powrócił do popełniania przestępstw. Jasno i logicznie przekazał informacje, że z broni palnej strzelał pod mostem na rzece U. oraz na strzelnicy na M., gdzie został wprowadzony przez W. K. i nie okazywał tam dokumentów. Ponadto w razie kontroli i przy innych okazjach często podawał dane brata i znajomego J. D., co nie było weryfikowane przez funkcjonariuszy. Zaprzeczył, aby żądał od K. M.

(4)„odszkodowania”, ale przyznał, iż domagał się od niego zapłaty za to, że zawiódł w działalności przestępczej. M. S. wyraźnie podał na rozprawie, że nie pamięta już wszystkich szczegółów co do transakcji narkotykowych, a więc miarodajne są jego wcześniejsze depozycje. Natomiast jego relacje są spójne i konsekwentne co do istoty działalności oskarżonych w ramach (...) grupy przestępczej. Zbieranie opłat od dilerów tzw. beczek odbywało się od 21 do 27 dnia każdego miesiąca. Istotna rola świadka wypływa chociażby z zeznań P. U.

(1), że on i inni obawiali się M. S.. A. G. nie przekazał informacji o nim z uwagi na wskazane przez Sąd Okręgowy osadzenie właśnie w okresie od kwietnia do grudnia 2003 r., czyli w okresie współpracy M. S. z A. D.. Ponadto Sąd Okręgowy na str. 1105-1121 uzasadnienia odniósł się do kwestii ewentualnego usiłowania zabójstwa P. P.

(2)przez M. S. i ocenę tę należy podzielić. Nie wykazano, aby M. S. rzeczywiście miał się dopuścić takiego czynu, który miał być popełniony prawdopodobnie w 2000 r., kiedy świadek koronny był osadzony. Zaprzeczył temu tak początkowo P. P. – który nie był konsekwentny -, jak i świadek koronny, a przedstawiony opis nie daje pewności co do rzeczywistego usiłowania zabójstwa. Oskarżeni nie posiadają zaś na ten temat istotnej, bezpośredniej i przekonującej wiedzy. Nie są wiarygodne /jako stanowiące wyłącznie linię obrony/ wyjaśnienia P. S., P. N.

(2), P. K. i inne, że M. S. miał przyznać się do tego strzelania. O ostrzelaniu samochodu P. P. zeznawali Z. K. oraz K. M., M. K., A. P., W. Z., G. N., D. O., którzy mieli dowiedzieć się o tym od innych osób. Takie wskazane osoby tj. E. S., P. P. i A. M. nie przekazały jednak takich wiarygodnych informacji. Także inne zeznania /A. L./ nie zmieniają tej oceny. Nie doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy z 25.06.1997 r. o świadku koronnym ani art. 170 kpk. Podkreślić trzeba, że nawet przyjęcie, iż M. S. dopuścił się takiego czynu /o czym Sądy I i II instancji w ogóle nie rozstrzygają w niniejszej sprawie, gdyż to zdarzenie nie jest zarzucane oskarżonym/, nie dezawuowałoby złożonych przez niego wyjaśnień i zeznań oraz nie pozbawiałoby ich wartości dowodowej co do działalności oskarżonych, a mogłoby mieć wpływ jedynie na status samego świadka koronnego. Tak więc zarzuty skarżących i oskarżonych co do popełnienia przez M. S. wskazanego czynu i wpływu tego na treść wyroku nie są zasadne i nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Skarżący – poza obrońcą K. A. - nie podważyli skutecznie dokonanej przez Sąd I Instancji oceny depozycji świadka koronnego M. S.

(2). Sąd ten miał świadomość, że świadek przez lata trudnił się działalnością przestępczą i obecnie zmienił swoje życie. Chociaż dość lakonicznie oceniał jego wypowiedzi, to były one wystarczająco spójne, logiczne, konsekwentne i znajdowały częściowe potwierdzenie w innych dowodach. Ponadto nie jest bez znaczenia, że Sąd orzekający bezpośrednio zetknął się ze świadkiem na rozprawie i miał okazję obserwować jego zachowanie. Taki kontakt ułatwia wartościowanie depozycji świadka. Świadek M. S. zdecydował się na współpracę z organami ścigania i szeroko wyjaśniał o popełnionych przestępstwach. Nie pozbawia wartości dowodowej jego depozycji okoliczność, że chciał skorzystać z dobrodziejstwa statusu świadka koronnego. M. S. nie ukrywał tego, taka sytuacja została przewidziana przez ustawodawcę, który określił warunki zastosowania wobec sprawcy tej instytucji m.in. wtedy, gdy ujawni on wobec organów ścigania wszystkie informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstw oraz istotne okoliczności ich popełnienia, jak też ustawodawca nie zdyskwalifikował złożonych w tym celu depozycji. Zatem możliwość uzyskania przez sprawcę ze statusu świadka koronnego nie wpływa samoistnie negatywnie na ocenę jego wypowiedzi. Za oczywiste uznać przy tym trzeba, iż ocena zeznań świadka, który obciąża oskarżonych, może być rozbieżna w zależności od czynu, do którego się odnosi, a nawet co do poszczególnych okoliczności. Natomiast nieprawdziwe obciążanie innych osób mogłoby skutkować utratą w/w statusu, ale kwestia ta samoistnie nie świadczy o wiarygodności M. S.. Nie ma tu znaczenia kwestia majątku świadka, skoro miał już zużyć zyski z przestępczego procederu. M. S. zobowiązany jest do prawdziwego przedstawienia szczegółów działalności przestępczej własnej i innych oraz potwierdził złożone wcześniej depozycje. Nie unikał przedstawienia swojej działalności przestępczej i własnej istotnej roli w grupie (...). Niewątpliwie posiada dużą wiedzę i był blisko związany z osobami wysoko postawionymi w środowisku przestępczym. Jego relacje są naturalne i zawierają liczne szczegóły wynikające z własnych przeżyć. Wielokrotnie, w tożsamy w istocie sposób i różnymi słowami przedstawia on wydarzenia, w których brał osobisty udział. Nie wykazuje tendencji do bezpodstawnego obciążania sprawców i nie pomawia ich wszystkich o te same przestępstwa, ale jasno różnicuje udział w określonych zdarzeniach. Nie można przyjąć, aby w zakresie dotyczącym świadka koronnego nie spełniał wymogów pozwalających na uznanie tzw. dowodu z pomówienia za wartościowe źródło dowodowe, chociaż miał własny interes procesowy w obciążaniu innych sprawców. Podobnie należało uznać odnośnie relacji świadka M. J.

(1)i innych którzy chociażby częściowo i w pewnym czasie zdecydowali się na współpracę z organami ścigania. Depozycje takich świadków, w znacznej mierze korespondujące ze sobą i potwierdzające relacje M. S., stanowią w niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia. Nie podważa ich wartości chęć uzyskania przez świadków korzyści procesowych w ich własnych sprawach. W sprawie nie wystąpiły także wątpliwości co do postrzegania, zapamiętywania i dotwarzania postrzeżeń przez M. J., nie świadczy o tym np. zażywanie narkotyków ani własna działalność. Nie budzi wątpliwości funkcjonowanie na terenie W. i innych miejscowości zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym tzw. „(...)”, zajmującej się handlem narkotykami, napadami, wymuszeniami rozbójniczymi i przestępstwami przeciwko mieniu. Zbrojny charakter tej grupy jest oczywisty – posiadała ona znaczną ilość różnej broni palnej i wszyscy jej członkowie mieli tego świadomość /wiedza ta jest powszechna i dotyczy także osób postronnych/. Nadto grupa ta posiadała rozbudowaną strukturę i hierarchię. Zarzuty obrońców dotyczą błędnego przypisania oskarżonym udziału i kierowania tą grupą. Po śmierci M. C.

(3)od 17.02.2004 r. przywódcami tej grupy byli jedynie P. S.

(1), S. S.

(2), P. N.

(1)i P. S.

(2), a wcześniej także inne osoby. Pensję w ramach grupy dostawali tylko członkowie zarządu, a nie zwykli członkowie. c/ Odnośnie oskarżonego K. A.

(1)Sąd Okręgowy naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów i nie uwzględnił niektórych okoliczności - doszło do naruszenia art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk. Rację ma skarżący, że jedynym dowodem obciążającym tego oskarżonego były depozycje świadka koronnego M. S.

(2). Wobec tego istotne było, że w sprawie ujawniono okoliczności poddające w wątpliwość relację tego świadka co do wskazania osoby K. A.

(1). Słusznie obrońca podniósł, że zastrzeżenia budzi kwestia pseudonimu, którym miał posługiwać się oskarżony. M. S. przedstawiając działalność osoby o pseudonimie (...) następnie wskazał, że miał to być K. A.

(1). W tym przypadku nie jest wystarczające przyjęcie przez Sąd I instancji, że oskarżony mógł mieć kilka pseudonimów. Zasadnie skarżący zarzucił, iż z depozycji innych osób /tj. osk. K. W.

(1), świadków A. P.

(3)i R. M.

(1), gdyż D. S.

(1)nie potwierdził tylko, aby oskarżony miał pseudonim (...)/ wynika, że K. A. miał pseudonim (...) i ewentualnie K.. Stwierdzić trzeba, że sam Sąd Okręgowy na str. 711 uzasadnienia wyroku przyjął, iż pseudonim (...) nosiła inna osoba tj. A. P.

(3)– który to miał być podległym mężczyźnie ps. (...), czyli oskarżonemu K. W.

(1). Jednocześnie na str. 499 uzasadnienia wyroku uznał za wiarygodne zeznania A. P.

(3), które odnośnie K. A. pozostają w niezgodzie z depozycjami M. S.

(2). Sąd I instancji popadł tym samym w sprzeczność, następnie odmiennie uznając, że M. to oskarżony. Ponadto taki pseudonim może dotyczyć jeszcze innej osoby tj. T. M.

(2), którego wskazuje obrońca opierając się na informacjach Policji. O ile zatem nie budzi wątpliwości, że świadek koronny sensownie i wiarygodnie opisał przestępczą działalność mężczyzny pseudonim (...) – gdyż jego depozycje co do innych istotnych okoliczności znajdują potwierdzenie w innych dowodach np. wyjaśnieniach K. S.

(3), który przyznał się do zarzutów udziału w grupie (...), handlu narkotykami i przyjmowania pieniędzy z działalności przestępczej – to brak jest całkowitej pewności, czy chodzi tu o K. A.

(1), A. P.

(3)czy inną osobę, gdyż A. P. zaprzeczył, aby miał taki pseudonim. K. A. nie przyznał się, ale ogólnie potwierdził znajomość K. W. i M. S. oraz wspólny pobyt w więzieniu swojego szwagra ze świadkiem koronnym. M. S. rozpoznał K. A. na tablicy poglądowej i podał, że jest on z Ż. i ma pseudonim (...) /16.11.2006 r. k.3247 t. 17, 14405-406 t. 73/. Opisywał M. jako członka grupy (...) z Ż. w tym czasie /16.10.2008 r. k. 14343-352 t. 72, konfrontacja z K. A. 17.10.2008 r. k. 14359-61 t. 72/. Jednakże świadek nie miał pewności, kto nosił taki pseudonim /protokół z 18.10.2006 r./. Wedle M. S., znał on A. P. z ZK w P. lub Ł. /k. 15920 t. 80/. Zatem nie jest przekonujące stwierdzenie świadka z rozprawy, że nie przypomina sobie innej osoby o takim pseudonimie, skoro znał A. P.. Nie wiadomo, czy oskarżony rzeczywiście posługiwał się takim pseudonimem, gdyż miał go nosić np. A. P.. W rezultacie rozpoznanie osoby K. A. jako M. budzi istotne wątpliwości. Wątpliwości tych nie można usunąć z uwagi na uznanie za wiarygodne zeznań A. P.

(3)i brak innych przekonujących dowodów. W tej sytuacji stosownie do art. 5 § 2 kpk oskarżonego należało uniewinnić od popełnienia zarzucanych mu czynów ze względu na brak pewności odnośnie prawidłowości jego wskazania przez świadka koronnego i brak innych dowodów, które by to potwierdziły. Nie ma zaś znaczenia, że w innej sprawie SR w Żyrardowie nie dał wiary depozycjom M. S., gdyż zgodnie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej zawartej w art. 8 § 1 kpk, sąd karny w każdej sprawie samodzielnie dokonuje oceny dowodów. Chybiony jest zarzut obrońcy K. A. dotyczący błędnego uznania, że przedmiotem obrotu były środki odurzające. W tym zakresie rozważania skarżącego rażą dowolnością, gdyż nie zabezpieczono przecież narkotyków, co do których miał uczestniczyć w obrocie M. i nie było możliwe ich zbadanie. Natomiast nie występują jakiekolwiek przesłanki do negowania relacji świadka koronnego M. S.

(2)odnośnie rodzajów i ilości narkotyków, które sprzedał temu sprawcy. Nie chodzi tu o wiedzę biegłego, ale o zorganizowaną działalność przestępczą, która zajmuje się m.in. obrotem narkotykami na znaczną skalę. W takim obrocie sprzedaż innej substancji niż ustalony narkotyk wywołuje natychmiastową reakcję i nie jest akceptowana – w tym przypadku M. S. nie podał, aby nabywca zakwestionował rodzaj czy jakość narkotyków, a co więcej do sprzedaży dochodziło przez dłuższy czas. Do przyjęcia, że doszło do obrotu narkotykami nie jest potrzebne ich zabezpieczenie i wykonanie badan fizykochemicznych. Polski proces karny nie zna tzw. formalnej teorii dowodowej i nie wyklucza poczynienia ustaleń na podstawie wyjaśnień i zeznań przesłuchiwanych osób. d/ Zarzut obrońcy oskarżonego P. G.

(1)pkt 2 co do obrazy innych przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, jest bezprzedmiotowy wobec konieczności uchylenia wyroku odnośnie tego oskarżonego . e/ Odnośnie oskarżonego A. D.

(1)zauważyć należy, że obrońca nie wykazała zachodzenia istotnych i nie dających się wyjaśnić sprzeczności pomiędzy depozycjami obciążających oskarżonego - świadka koronnego M. S.

(2)i świadka M. J.

(1). Świadkowie ci relacjonowali przebieg wydarzeń w taki sposób, w jaki je zapamiętali, a nadto każdy ze swojego punktu widzenia. Niewątpliwie ich relacje uzupełniają się co do działalności zorganizowanej grupy przestępczej tzw. (...) o charakterze zbrojnym, ale z naturalnych względów nie mogą być tożsame. Skarżąca niesłusznie deprecjonuje sytuacje, kiedy świadkowie potwierdzają nawzajem swoje wypowiedzi. Brak jest podstaw do podważenia relacji M. S. i M. J.. Uzupełnianie depozycji podczas kolejnych przesłuchań przez świadka M. J.

(1)uznać trzeba za naturalne w jego sytuacji procesowej. Z praktyki sądowej wynika, że często osoby same prowadzące szeroką i wieloletnią działalność przestępczą ujawniają informacje nie podczas 1-2 przesłuchań, ale przez okres miesięcy a nawet lat. Wpływ na to ma tak początkowe celowe pomijanie niektórych szczegółów czy zdarzeń, jak i wielość oraz złożoność działań, które wymagają przypomnienia i usystematyzowania. Często pewne szczegóły ujawniane są na skutek pytań przesłuchującego organu czy stron w trakcie procesu. W tym wypadku brak jest przesłanek do podważania ilości i rodzajów narkotyków, którymi wedle M. J. obracał A. D.. Fakt określenia większych ilości i rodzajów narkotyków po konfrontacji z M. S. w żadnej mierze nie deprecjonuje relacji M. J., a wręcz przeciwnie świadczy o ujawnianiu prawdziwych okoliczności. Nie budzi przecież wątpliwości, że M. J. w ramach grupy (...) zajmował się hurtowym handlem narkotykami – kokainą, marihuaną, ekstazy, amfetaminą, heroiną i LSD, ale nie pamiętał o części transakcji. Wskazanie przez niego na przypisane przez Sąd Okręgowy środki odurzające i substancje psychotropowe jest wystarczająco szczegółowe, logiczne i przekonujące, ale nie dotyczy całości narkotyków, którymi dysponował oskarżony. Nadto M. J. podał o zakupie narkotyków przez oskarżonego, a zarzut z pkt III dotyczy odmiennych czynności – sprzedaży narkotyków. Natomiast szerzej o udziale A. D. w obrocie narkotykami podał M. S., który z nim ściśle współpracował i jego depozycje są bardziej miarodajne. Apelacja obrońcy stanowi zaś jedynie polemikę z oceną i ustaleniami Sądu I instancji. Dla przypisania odpowiedzialności nie ma znaczenia opis mieszkania A. D., zażywanie narkotyków przez oskarżonego czy krytyczna ocena jego osoby przez M. S.. Brak jest podstaw do zakwestionowania depozycji M. S. o jego ścisłej współpracy z A. D. w okresie od kwietnia do sierpnia 2003 r. Zeznań świadka koronnego nie można oczywiście rozumieć w ten sposób, że w tym okresie codziennie /7 dni w tygodniu bez żadnej przerwy/ spędzał czas z oskarżonym od godz. 7.00 do godz. 20.00. Dotyczy to bowiem wspólnych działań przestępczych, które podejmowane były stale, ale mogły być w nich przerwy wynikające chociażby z innych aktywności czy obowiązków uczestników, a w tym np. świąt czy dni wolnych od pracy. M. S. wiarygodnie przedstawił ilości i rodzaje narkotyków, które sprzedawał A. D.. Naturalne jest, że na rozprawach w 2010 r. i później świadek nie pamiętał już wszystkich szczegółów transakcji z różnymi osobami z uwagi na ilość działań i upływ czasu. Różnice co do cen kokainy między świadkami nie są na tyle istotne, aby podważały ich relacje. Nadto przyjąć trzeba ceny wypływające z zeznań M. S., który uczestniczył w dalszym obrocie kokainą z A. D. i wskazując je mógł doliczyć do niej niezbędną marżę oskarżonego i własną, co jest przecież logiczne – oskarżony sprzedawał narkotyki drożej niż je kupował, gdyż miała to być działalność zyskowna a nie „charytatywna”. Nie budzą wątpliwości ustalenia Sądu Okręgowego co do udziału A. D. w zorganizowanej grupie przestępczej tzw. (...) o charakterze zbrojnym - czyn przypisany w pkt 5 sentencji wyroku opisany w pkt I komparycji. A. D.

(1)pseudonim (...) uczestniczył w tej grupie w okresie od 2002 r. do przełomu sierpnia 2003 r. A. D. dysponował nadto 2 różnymi pistoletami CZ w maju i sierpniu 2003 r. /str. 2, 7 i 8 uzasadnienia wyroku/. Ustalenia te oparte są na depozycjach świadka koronnego M. S.

(2), co do działalności grupy wspartych przez inne osoby. Podobnie dość szczegółowo i przekonująco podał M. J., że oskarżony był w grupie (...) od 1999 r. do czasu usunięcia w 2002-2003 r. M. S. dokładnie i wiarygodnie wskazał, że poznał A. D. w kwietniu 2003 r. i był on w grupie do sierpnia 2003 r. do momentu „wygnania” oraz spotykali się wtedy praktycznie codziennie, oskarżony wyjechał tylko na weekend majowy. Korelują z tym zeznania i wyjaśnienia J. G., M. S., D. P., Ł. C. i A. G.. A. G. jasno wskazał przy tym, że wie, iż grupa ta dysponowała bronią, chociaż jej nie widział. Potwierdza to udział oskarżonego w w/w grupie (...) i jej charakter. Sąd Okręgowy przyjął, że A. D. w ramach grupy „(...)” przez okres co najmniej 4 miesięcy w 2002 r. otrzymywał od M. J.

(1)pieniądze uzyskane z handlu narkotykami, które zawierały także sumy od J. G. i J. B.

(1), tj. po 1500 USD miesięcznie i łącznie 6000 USD /str. 7 i 10 uzasadnienia/. Dotyczy to czynu przypisanego w pkt 6 sentencji wyroku opisanego w pkt II komparycji. Wedle sensownych i wiarygodnych depozycji M. J., w 2002-2003 r. płacił opłaty z tytułu własnego handlu narkotykami po 4000-5000 USD miesięcznie M. C. i A. D.. Sprecyzował, że A. D. płacił opłaty przez 3-4 miesiące po 1500 USD, tj. równowartość co najmniej 4500 USD – wobec tego konieczne było przyjęcie, że dotyczyło to co najmniej 3 miesięcy po 1500 USD tj. co najmniej równowartości 4500 USD. Wobec tego nie jest pewne wskazywanie, że było to przez 4 miesiące. Natomiast relacja M. J. przekonuje, że powyższa suma 4500 USD dotyczy pieniędzy pochodzących bezpośrednio z jego własnego przestępstwa, co uprawnia do zastosowania art. 291 § 1 kk. Przepis ten bowiem wymaga, aby przyjęte rzeczy, w tym pieniądze, zostały uzyskane bezpośrednio z czynu zabronionego /takie stanowisko przeważa w doktrynie i orzecznictwie np. teza 36 do art. 291 kk, M. K., P. K. lex 2016; wyrok SN z dnia 22.06.2010 r. III KK 29/10, OSNwSK 2010 nr 1 poz. 1249, wyrok SA w Warszawie z dnia 22.05.2013 r. II AKa 120/13, lex nr 1331114/. Taką pewność można mieć jedynie w przypadku kwot uzyskanych przez samego M. J. ze sprzedaży przez niego narkotyków a nie z działalności innych osób. Nie mają znaczenia wcześniejsze przekazywanie pieniędzy do rąk A. D. ani inne przekazywane kwoty, skoro nie dotyczy to zarzutu A. D.. Nie budzą zastrzeżeń ustalenia co do posiadania bez zezwolenia przez A. D. w ramach grupy „(...)” 2 sztuk broni:

1. a)w maju 2003 r. pistoletu CZ z 29 stukami amunicji kal. 9 mm, które przekazał wówczas M. S.,
2. b)w sierpniu 2003 r. innego pistoletu CZ /str. 7 uzasadnienia/. Dotyczy to czynów przypisanych w pkt 8 sentencji wyroku opisanych w pkt IV i i V komparycji. Wskazują na to wiarygodne zeznania M. S.. Nie wykazano, aby świadek mówił o nierzeczywistych sytuacjach. Jak wynika z części ustaleń Sądu I instancji, A. D. w okresie od kwietnia do sierpnia 2003 r. nabył, a potem sprzedał co najmniej 1,5 kg kokainy, 10 kg marihuany, 7 kg amfetaminy, 3000 sztuk tabletek ekstazy, 200 g heroiny i 200 sztuk listków LSD /str. 4 uzasadnienia/. Jest to czyn przypisany w pkt 7 sentencji wyroku opisany w pkt III komparycji. Jednakże czyn przypisany w pkt 7 sentencji wyroku polega na udziale w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w znacznej ilości poprzez wielokrotną sprzedaż innym osobom w/w środków odurzających i substancji psychotropowych w celu dalszej odsprzedaży. SO ustalił, że A. D. sprzedawał te narkotyki podległym mu dilerom narkotykowym tj. R. L.

(1), M. P.

(1), K. W.

(3)i związanymi z nim dilerowi pseudonim (...), R. M.

(2), 2 dilerom z K., mężczyźnie pseudonim (...) i mężczyźnie z P.. Dalsze szczegółowe ustalenia wskazują, że A. D. sprzedał: a) R. L.

(1)2 kg marihuany i 2 kg amfetaminy /str. 5 uzasadnienia/, b) M. P.

(1)750 g kokainy, 3,5 kg amfetaminy, 4 kg marihuany i 1000 sztuk tabletek ekstazy /str. 6-7 uzasadnienia/, c) K. W.

(3)i związanymi z nim dilerowi pseudonim (...) 40 g kokainy, 40 g amfetaminy, 0,5 kg marihuany,

1. d)2 dilerom z K. około 1,6 kg marihuany i 0,8 kg amfetaminy /str. 7 uzasadnienia/,
2. e)mężczyźnie pseudonim (...) i mężczyźnie z P. łącznie 6 g kokainy i około 350 g heroiny /str. 7 uzasadnienia/,
3. f)R. M.

(2)300 g kokainy /str. 7 uzasadnienia/, g) P. S.

(3)1 kg amfetaminy /str. 5 uzasadnienia/. Inne transakcje dotyczące P. S. nie wskazują jednoznacznie na udział A. D. i nie świadczą o bezspornie jego sprawstwie. Z powyższego wyliczenia wypływa, że A. D. łącznie sprzedał 1,096 kg kokainy, 8,1 kg marihuany, 7,34 kg amfetaminy, 1000 sztuk tabletek ekstazy i około 350 g heroiny. Z relacji M. S. wynika, że od kwietnia do sierpnia 2003 r. oskarżony A. D. brał udział w obrocie różnymi narkotykami, które kupował i potem sprzedawał dilerom. Wynikają z nich większe niż ustalono ilości narkotyków. A. D.: a/ kupił od P. S. w sumie 1 kg amfetaminy, 200 sztuk papierków LSD i 100 g kokainy; od M. S. nie mniej niż 2 kg marihuany, 1 kg amfetaminy, 200 g kokainy; od P. M. 3000 sztuk tabletek ekstazy; od M. J. 200 g heroiny i co tydzień 200-300 g kokainy, 2 kg marihuany i 1 kg amfetaminy oraz 1000 tabletek ekstazy; od J. B. 10 kg marihuany i 1 kg amfetaminy – które potem sprzedał innym; b/ sprzedał 2 dilerom z K. około 1,6 kg marihuany i 0,8 kg amfetaminy; mężczyźnie pseudonim (...) łącznie po 50 g kokainy raz na miesiąc, po 200 g marihuany i po 100 g amfetaminy 1-2 razy w tygodniu /k. 3221 t. 17/ oraz mężczyźnie z P. co najmniej 350 g heroiny; R. M.

(2)300 g kokainy; K. W.

(3)i związanymi z nim dilerowi pseudonim (...) 40 g kokainy, 40 g amfetaminy, 0,5 kg marihuany; M. P. 150 g i 200 g kokainy oraz 100 g kokainy – łącznie 450 g, 3 kg amfetaminy, 3 kg marihuany; R. L. co najmniej 4 kg marihuany, 1 kg amfetaminy, 1300 sztuk ekstazy i po 30 g kokainy tygodniowo; P. S. 1 kg amfetaminy, po 2-3 kg marihuany i po 50-100 g kokainy miesięcznie. W tej sytuacji opierając się na relacji M. S. i ustaleniach Sądu Okręgowego należało skrócić przypisany okres działalności tj. od kwietnia do sierpnia 2003 r. oraz zmniejszyć ilość przypisanej kokainy, marihuany i tabletek ekstazy, natomiast z uwagi na zaskarżenie ustaleń jedynie na korzyść oskarżonego należało pozostawić przypisaną ilość 7 kg amfetaminy i 200 g heroiny, jak też pozostawić 200 sztuk listków LSD. Depozycje świadka koronnego znajdują wsparcie w zeznaniach A. G.

(2), który jasno i przekonująco przekazał, że w 2002-2003 r. handlował wspólnie z A. D. i K. W. amfetaminą, marihuaną i ekstazy. A. D. przyjmował też od nich co miesiąc opłaty od dilerów narkotykowych po 50 USD. Zauważyć trzeba, że nie ma znaczenia, czy A. D. bezpośrednio kontaktował się z odbiorcami narkotyków, czy też korzystał przy tym z pośrednictwa świadka M. S. bądź innych osób. Zarówno w pierwszym, jak i w drugim przypadku oskarżony pozostawał zbywcą narkotyków. M. S. nie działał w tym zakresie samodzielnie. Wedle ustaleń, A. D. w dniu 02.04.2004 r. w W. posiadał ujawnione 1,68 g netto marihuany /str. 35 uzasadnienia/. Jest to czyn z pkt 9 sentencji wyroku z pkt VI komparycji z tym, że ilość przypisanego narkotyku należało obniżyć do 1,68 g. Nie ma znaczenia, czy oskarżony posiadał ten narkotyk na własny użytek, gdyż takie posiadanie nie oznacza konieczności umorzenia postępowania o ten czyn na mocy art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Umorzeniu sprzeciwia się całokształt przestępczej działalności oskarżonego i przypisane mu inne czyny. A. D. nie przyznał się, ale potwierdził obecność paczki marihuany na stole w mieszkaniu oraz znajomość z P. N.

(1)i R. L.. O jego roli zeznawali M. S., M. J., P. R., Ł. C., K. M., J. G., T. L., M. S., A. G.. Podnieść trzeba, iż ustalając stan faktyczny i sprawstwo oskarżonego odnośnie przypisanych czynów zasadnie Sąd Okręgowy oparł się przede wszystkim na relacjach świadków M. S.

(2)i M. J.

(1). Niezasadny jest zarzut obrońcy co do uznania wyjaśnień A. D. za linię obrony i pominięcia zeznań I. K.. Inne dowody nie podważyły skutecznie ustaleń Sądu Okręgowego. I. K. zaprzeczyła, aby była nazywana „panią H.”, a więc wskazywanie przez oskarżonego na swoją pomyłkę w tym zakresie dowodzi, że nie ma pewności także co do innych okoliczności np. okresu czasu. Według niej, A. D. prowadził bar w M. chyba w 2003 r. od końca kwietnia do września i bardzo rzadko wyjeżdżał do W.. Nie miała pewności co do okresu, kiedy to było, oraz A. D. miał w trakcie wyjeżdżać do W., a więc żadnej mierze nie wyklucza to innego czasu i sprawstwa oskarżonego. A. D. nie podał także istotnych szczegółów prowadzenia tej działalności oraz miało to być w 2003 r. i 2004 r. w M. i bywał w tym czasie w W., ale nie pamięta, w którym roku mieszkał u „pani H.” w wynajmowanym domu, a w którym w miejscowości Z.. Nadto była to działalność gospodarcza innej osoby, która tym się zajmowała. K. M.

(6)nie potwierdził, aby z A. D. prowadził bar czy zajmował się działalnością kulinarną na M., choć mógł tam poznać oskarżonego – a więc nie ma to znaczenia. W tej sytuacji należy uznać, że A. D. mógł zajmować się barem na M., ale nie stale i bezpośrednio – tylko za pomocą innej osoby w 2003 r., bądź nie w okresie zarzutów, a w 2004 r. Nie powadzą do odmiennych ustaleń wyjaśnienia M. P.

(1), skoro od lipca 2003 r. miał on brać narkotyki od M. C. a wcześniej miał utrudniony kontakt z oskarżonym. f/ Odnośnie T. G.

(1)zarzuty z pkt 2 i 3 apelacji obrońcy nie są zasadne. Oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy M. S.

(2)a M. J.

(1)należało do kompetencji Sądu I instancji, który nie uznał takiej czynności za niezbędną. Nie narusza to art. 172 kpk ani innych przepisów, ponieważ nie ma obowiązku konfrontowania świadków nawet zeznających odmiennie – ocena ich relacji należy do organu orzekającego. Sąd był uprawniony do przyjęcia za wiarygodne relacji M. S., a przy tym nie mają znaczenia transakcje nie dotyczące postawionych zarzutów. Ponadto wady uzasadnienia wyroku nie nakazują jego uchylenia. Podnoszone przez obrońcę kwestie oparcia się na depozycjach M. S., M. J., P. R. i Ł. C. nie podważają poczynionych ocen i ustaleń. Zasadnie oparto się na relacjach tych świadków przekazujących informacje o oskarżonym. M. J.

(1)jasno zeznał, że do ewentualnej zmiany ilości wymienionych narkotyków mogłoby dojść hipotetycznie na skutek konfrontacji z G. i wskazywał na swoją niepamięć szczegółów, co nie świadczy o nieprawdziwości jego depozycji. Chodziłoby przecież o sytuację, kiedy oskarżony przyznałby się do zarzutu i składał wyjaśnienia oraz uszczegółowił ilość narkotyków. Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżony T. G. w ramach grupy „(...)” przez okres od początku 2003 r. do wiosny 2007 r. przekazywał M. J.

(1)pieniądze zebrane od innych osób zajmujących się handlem narkotykami, pochodzące z tej działalności przestępczej w zamian za umożliwienie przez grupę handlu narkotykami na określonym obszarze, tj. po 500 USD miesięcznie w 2003 r. i po 1000 USD w 2004-2007 r. i łącznie około 45000 USD /str. 11 uzasadnienia/. Dotyczy to czynu przypisanego w pkt 22 sentencji wyroku opisanego w pkt III komparycji. Opisał to M. J. podając sumy po 500-1000 USD odnośnie całego okresu do marca 2007 r. tj. nie mniej niż 50 x 500 = 25.000 USD. Według sensownej relacji J. W., do 11 sierpnia 2005 r. przekazał do rąk T. G. co najmniej 2 razy po 50 USD x 2 od siebie i R. W. tj. łącznie 200 USD /po 100 USD miesięcznie/ za zgodę na handel narkotykami i „ochronę”. Przekazywanie pieniędzy po 100 USD M. J. w latach 2001-2004 z tytułu handlu narkotykami opisał także sensownie i wiarygodnie P. W.

(2). Jednakże w przypadku, kiedy nie wykazano, aby przekazywane T. G. pieniądze zostały uzyskane bezpośrednio z konkretnych przestępstw i nie wykluczono ich co najmniej częściowo legalnego pochodzenia np. z pożyczek czy innych dochodów, to nie można uznać, aby wyczerpało to znamiona art. 291 kk. Taką pewność co do przyjęcia przez oskarżonego kwot uzyskanych ze sprzedaży narkotyków można mieć tylko odnośnie sum przekazanych mu przez J. W. z jego własnego /wraz z R. W./ procederu narkotykowego, a nie z działalności innych osób. W tej sytuacji należało co do czynu zarzucanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 22 przyjąć, że oskarżony T. G. w okresie od czerwca do sierpnia 2005 r. przyjął od ustalonej osoby co najmniej 2 razy równowartość po 100 USD uzyskane z handlu narkotykami tj. łącznie równowartość 200 USD; Ponadto poczynione ustalenia /str. 11 uzasadnienia/ odpowiadają czynom przypisanym w pkt 23 i 25 sentencji wyroku opisanym w pkt IV i VI komparycji - IV sprzedaży z J. S. S. 3 kg amfetaminy na początku 2006 r. i VI odbiorze około 250 g marihuany od E. M. latem 2004 r. celem dalszej odsprzedaży. Czyn IV wynika z przekonującej relacji M. J.. E. M. wskazała zaś, że T. G. odebrał paczkę z 250 g marihuany i jest to zbieżne z wiarygodnymi depozycjami M. S.. Nadto Sąd Okręgowy umorzył postępowanie karne odnośnie czynu przypisanego w pkt 21 sentencji wyroku opisanego w pkt II komparycji, który dotyczy zarzutu sprzedaży od kwietnia 2003 r. do listopada 2003 r. 6,6 kg marihuany i 3 kg amfetaminy. Wedle przekonującej relacji M. S., w tym czasie kupił od T. G. mniejsze ilości tj. 600 /tj. 3 x 200/ g marihuany i 200 /tj. 2 x 100/ g amfetaminy, co ustalił już Sąd Okręgowy. Umorzenie postępowania w tym zakresie wobec poprzedniego skazania oskarżonego nie jest co do zasady kwestionowane przez strony. Obrońca we wnioskach wniósł o uniewinnienie także od tego zarzutu, do czego brak jest jakichkolwiek podstaw – wniosek ten w świetle treści apelacji należy uznać za pomyłkę. Umorzenie oznacza zaś, że nie jest konieczne dokonanie zmiany ilości w/w narkotyków. Ustalono, że w kwietniu 2004 r. M. S. kupił od K. M.

(4)i jego wspólnika pseudonim (...) 200 g kokainy, który tego samego dnia przekazał P. N.

(1), a ten przekazał 50 g T. G.

(1)celem dalszej odsprzedaży /str. 24 uzasadnienia/.