k.p.c., który stanowi, iż rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Podniósł dalej, że treść dokonanego przez referendarza wpisu jest zgodna z treścią i granicami wniosku, a skarżący nie złożył żadnych dokumentów, które pozwalałyby sądowi stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie wpis został dokonany nieprawidłowo. Stwierdzono, że Sąd wieczystoksięgowy ma ograniczoną kognicję i opiera ją wyłącznie o dokumenty, wpis jest dokonywany w granicach wniosku, co oznacza związanie Sądu określonym we wniosku żądaniem bez prawa do orzekania ponad jego granicami i do prowadzenia postępowania dowodowego. Sąd w postępowaniu wieczystoksięgowym nie jest również upoważniony do badania prawidłowości postępowań egzekucyjnych czy sądowych i poza granicami jego kognicji jest rozstrzyganie jakichkolwiek sporów, w tym własnościowych. Z tych przyczyn Sąd Rejonowy utrzymał w mocy zaskarżone wpisy na podstawie art. 518 1 § 3 k.p.c. Apelację od tego postanowienia złożył uczestnik postępowania, zaskarżając je w całości i podtrzymując wnioski przedstawione w skardze na wpis referendarza, gdzie żądał „niedopuszczenia do zmiany księgi wieczystej na podstawie wniosku przedstawionego przez J. K.
w związku z art.
w związku z art.
i w związku z art.
w związku z art.
poprzez jego niezastosowanie i dokonanie zmiany treści księgi wieczystej, chociaż wniosek nie spełnia wymogów przewidzianych procedurą cywilną i winien był być oddalony; ⚫ art. 626 1 § 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i umożliwienie wnioskodawczyni wnioskowania o zmianę treści księgi wieczystej, chociaż z przedłożonych dokumentów nie wynika jej legitymacja do występowania z takim wnioskiem; ⚫ art. 626 7 § 1 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i nieopatrzenie wniosku J. K.
w związku z art. 626 1 § 2 k.p.c. oraz art. 626 2 § 1, 3 i 5 k.p.c. poprzez ich zastosowanie i dopuszczenie do zmiany treści księgi wieczystej, chociaż z treści przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów nie wynika ani legitymacja do żądania dokonania wpisu na rzecz wnioskodawczyni, ani też nie zostały wskazane istotne elementy związane z przedmiotem wpisu, które winny tam zostać konkretnie wyszczególnione zgodnie z kodeksami i innymi ustawami; ⚫ art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2204) poprzez dokonanie na podstawie przedstawionego przez wnioskodawczynię wniosku z załącznikami zmiany treści księgi wieczystej odbiegającej od stanu prawnego nieruchomości; ⚫ art. 34 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2204) w związku z art.
poprzez jego niezastosowanie i dokonanie zmiany treści księgi wieczystej na podstawie dokumentów niespełniających wymogów procedury cywilnej; ⚫ art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 532 ze zm.) przez rozpoznanie wniosku o zmianę treści księgi wieczystej, który powinien zostać „(…) odrzucony z urzędu (…)”; ⚫ prawa własności poprzez zmianę treści ksiąg wieczystych niezgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 532 ze zm.); ⚫ art. 5 k.c. oraz art. 7 w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie zmiany treści księgi wieczystej na podstawie przedłożonych dokumentów, z których nie wynika „(…) legitymacja podmiotowa ani przedmiotowa (…)” do występowania z wnioskiem o taką zmianę; ⚫ art. 21 Konstytucji RP poprzez dokonanie wpisu w księdze wieczystej i doprowadzenie przez to do „(…) wywłaszczenia na rzecz osoby prywatnej (…)” na podstawie przedłożonych dokumentów, z których nie wynika „(…) legitymacja podmiotowa ani przedmiotowa (…)” do występowania z wnioskiem o zmianę treści księgi wieczystej; ⚫ art. 64 Konstytucji RP poprzez przyjęcie wniosku o zmianę treści księgi wieczystej w sytuacji, gdy prawo własności powinno być chronione na każdym etapie, a procedura wymaga wskazania istotnych elementów umożliwiających dokonanie wpisu, których brak w przedłożonych przez wnioskodawczynię dokumentach, a wobec tego dokonanie na ich podstawie zmiany treści księgi wieczystej prowadzi do niezgodnej z prawem czynności prawnej, istotnie naruszając ochronę prawa własności i praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Skarżący podnosił w niezwykle obszernych wywodach zawartych w uzasadnieniu apelacji, że wniosek J. K.
k.p.c., która obliguje Sąd od zbadania zgodności wniosku z wymogami formalnymi, dotyczy przede wszystkim kwestii przestrzegania wynikającego z art. 626 2 § 1 k.p.c. obowiązku złożenia wniosku na urzędowym formularzu, a ponadto zachowania wymagań wynikających z art. 511 § 1 k.p.c. w związku z art. 187 k.p.c. i w związku z art. 126 k.p.c. Jeśli wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu lub zawiera inne braki formalne tego rodzaju, że uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu i rozpoznanie wniosku, wówczas konieczne jest wdrożenie postępowania naprawczego przewidzianego w art. 130 § 1 k.p.c. i art. 130 1 § 1 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., natomiast istnienie braków formalnych, które nie uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu, nie wyklucza merytorycznego rozpoznania wniosku, ani nie uzasadnia jego oddalenia. Nie do końca jest jasne dla Sądu odwoławczego, w czym apelujący upatruje naruszenia art.
w związku z art.
k.p.c., a więc obowiązku badania zgodności danych wskazanych we wniosku z danymi wynikającymi z systemów prowadzących ewidencje powszechnych numerów identyfikacyjnych, zważywszy, że z akt sprawy nie wynika, by temu obowiązkowi uchybiono. Nie może być także zasadny zarzut naruszenia tych przepisów poprzez uznanie załączonych do wniosku dokumentów za podstawę wpisu, ponieważ nie odnoszą się one do kwestii weryfikacji dokumentów, a jedynie tych danych wskazanych we wniosku i jednocześnie wynikających z systemów prowadzących ewidencje powszechnych numerów identyfikacyjnych, które staną się częścią wpisu. Również zamieszczenie przez Sąd adnotacji o chwili wpływu wniosku poprzez wskazanie daty, godziny i minuty w sposób odbiegający w zakresie formy od literalnego brzmienia obowiązującego w chwili złożenia wniosku § 249 ust. 1 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urz. Min. Spraw. Nr 5 z 2003 r., poz. 22 ze zm.) pozostaje bez znaczenia zarówno dla nadania sprawie dalszego biegu, jak i dla jej merytorycznego rozpoznania; z pewnością nie doszło również w niniejszej sprawie do naruszenia art. 626 7 § 1 k.p.c., gdyż z akt sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotowy wniosek został w dniu jego wpływu do sądu niezwłocznie zarejestrowany w dzienniku ksiąg wieczystych i opatrzony kolejnym numerem. Myli się też autor apelacji, wywodząc, że naruszony został art. 626 1 § 2 k.p.c., gdyż przepis ten normuje krąg podmiotowy osób, które – oprócz wnioskodawcy – powinny być uczestnikami postępowania wieczystoksięgowego i nie naruszono tej normy w rozpoznawanej sprawie. Odrębną natomiast kwestią jest to, czy J. K.
w postanowieniu SN z dnia 14 lutego 2003 r., IV CK 109/02, niepubl., w postanowieniu SN z dnia 17 stycznia 2013 r., III CSK 75/12, niepubl. lub w postanowieniu SN z dnia 14 czerwca 2017 r., IV CSK 657/16, niepubl.). Przypominając zatem, że zgodnie z tym przepisem, przedmiotem badania w postepowaniu wieczystoksięgowym może być jedynie treść i forma wniosku, dołączonych do niego dokumentów oraz treść księgi wieczystej, Sąd II instancji stwierdza również, że nie mogą odnieść żadnego skutku zarzuty skarżącego odnoszące się do przebiegu postępowania egzekucyjnego, w którym doszło do wydania orzeczenia o przysądzeniu własności załączonego do wniosku jako podstawa dokonania żądanych wpisów. Autor apelacji bardzo obszernie rozwodzi się nad nieprawidłowościami popełnionymi przy sporządzaniu opisu i oszacowania nieruchomości, jak również zwraca uwagę na to, że przetarg odbył się z naruszeniem art. 974 k.p.c. i obarczony był innymi jeszcze uchybieniami proceduralnymi, jednak bezsprzecznie kwestie te nie podlegają w żadnej mierze kognicji Sądu wieczystoksięgowego, zważywszy, że w sytuacji, gdy dokumentem mającym być podstawą wpisu, jest orzeczenie sądu, niedopuszczalne jest w postępowaniu wieczystoksięgowym merytorycznej prawidłowości takiego orzeczenia (tak np. już w uchwale SN z dnia 4 lipca 1986 r., III CZP 35/86, OSNC Nr 7 z 1987 r., poz. 90, w postanowieniu SN z dnia 12 września 2001 r., V CKN 451/00, niepubl. lub w postanowieniu SN z dnia 17 lipca 2008 r., II CSK 115/08, niepubl.). Z tej przyczyny prawidłowo postąpił Sąd I instancji, pomijając załączone do skargi dokumenty w postaci operatu szacunkowego stanowiącego element opisu i oszacowania nieruchomości dokonanego w postępowaniu egzekucyjnym, jak również odpisy orzeczeń wydanych w postępowaniu o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzona była egzekucja z nieruchomości, gdyż nie był uprawniony do poczynienia na tej podstawie ustaleń zmierzających do podważenia merytorycznej prawidłowości prawomocnego postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości, przedstawionego przez wnioskodawczynię jako podstawa jej żądań. Nie przesądza to jednak automatycznie, że na podstawie takiego orzeczenia wnioskowane wpisy mogły być dokonane, bowiem kognicja sądu wieczystoksięgowego obejmuje formalne przesłanki postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości i to, czy „z przyczyn technicznych” umożliwia ono wpis (tak np. w postanowieniu SN z dnia 9 stycznia 2013 r., III CSK 78/12, niepubl.). Odnotować bowiem trzeba – na co zwrócił również uwagę autor apelacji – że z treści księgi wieczystej Nr (...) wynika, iż prowadzona jest ona dla prawa odrębnej własności lokalu Nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...), a w dziale I-Sp tej księgi ujawniono, że właściciele objętego nią lokalu są współwłaścicielami w 24/1000 częściach części budynku i innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali oraz w takiej samej części użytkownikami wieczystymi do dnia 9 lipca 2097 r. działki gruntu nr (...) objętej księgą wieczystą Nr (...), natomiast treść załączonego do wniosku dokumentu stwierdza, że przedmiotem przysądzenia na rzecz J. K.
– do żądania wykreślenia tego wpisu, skoro nie został uwzględniony jej wniosek o ujawnienie jej w dziale II księgi; w takiej sytuacji nie sposób ją uznać ani za właścicielkę nieruchomości, dla której księga jest prowadzona, ani też za osobę na rzecz której wpis miałby zostać dokonany. Brak legitymacji jest przeszkodą do dokonania wpisu, co przemawia za oddaleniem wniosku także w tym zakresie w oparciu o art. 626 9 k.p.c. Podobne argumenty przemawiają za odmową J. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.