kk na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 5 lat, obowiązek powstrzymywania się od nadużywania alkoholu i zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat; - postanowieniem z 27 października 2017 r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności, którą skazany odbywa od 28 czerwca 2018 r. do 27 czerwca 2020 r.; II. Sądu Rejonowego w P. z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie II K 416/17 za czyn z art.
kk na karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności, dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, świadczenie pieniężne – postanowieniem z 5 kwietnia 2018 r. zamieniono karę ograniczenia wolności na karę zastępczą pozbawienia wolości, którą skazany będzie odbywał od 22 listopada 2020 r. do 10 sierpnia 2021 r.; III. Sądu Rejonowego w P. z 22 września 2017 r. w sprawie II K 477/17 za czyn z art. 284 § 1 kk na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności; - postanowieniem z 1 lutego 2018 r. zamieniono karę ograniczenia wolności na karę zastępczą pozbawienia wolości, którą skazany będzie odbywał od 27 czerwca 2020 r. do 22 listopada 2020 r.;
kk na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 2 lat, obowiązek powstrzymywania się od nadużywania alkoholu i zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat; - postanowieniem z 27 października 2017 r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności, którą skazany odbywa od 28 czerwca 2018 r. do 27 czerwca 2020 r.; II. Sądu Rejonowego w P. z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie II K 416/17 za czyn z art.
kk na karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności, dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, świadczenie pieniężne – postanowieniem z 5 kwietnia 2018 r. zamieniono karę ograniczenia wolności na karę zastępczą pozbawienia wolości, którą skazany będzie odbywał od 22 listopada 2020 r. do 10 sierpnia 2021 r.; III. Sądu Rejonowego w P. z 22 września 2017 r. w sprawie II K 477/17 za czyn z art. 284 § 1 kk na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności; - postanowieniem z 1 lutego 2018 r. zamieniono karę ograniczenia wolności na karę zastępczą pozbawienia wolości, którą skazany będzie odbywał od 27czerwca 2020 r. do 22 listopada 2020 r.; (dane o karalności – k. 10-12, informacja o pobytach i orzeczeniach – k. 5-8, odpisy wyroków – k. 25, 28, 31odpisy postanowień – k. 26, 29, 32, obliczenia kar – k. 27,30, 33) Tylko opisane wyżej wyroki nadawały się do połączenia, stąd tylko te wymieniono w komparycji wyroku łącznego i szczegółowo opisano w uzasadnieniu. Wobec skazanego, co potwierdza karta karna, zapadły wcześniej wyroki: Sądu Rejonowego w P.w sprawie II K 83/05 z 7 września 2005 r., Sądu Rejonowego w P.w sprawach VII K 1118/05 z 27 stycznia 2006 r., VII K 567/06 z 17 sierpnia 2006 r. i Sądu Rejonowego dla Ł. w Ł. z 22 października 2009 r. i Sądu Rejonowego w P.z 30 marca 2010 r. w sprawie II K 363/
Z drugiej jednak strony, pomiędzy pozostałymi czynami brak jakiegokolwiek związku kwalifikacyjnego lub merytorycznego i dzielą je stosunkowo duże odstępy czasu co wykluczało zastosowanie absorpcji, mającej charakter zasady absolutnie wyjątkowej; pomiędzy czynami z wyroku I i III jest rok, pomiędzy II i III – trzy lata. Nie można pominąć dotychczasowego sposobu życia J. B., który jest osobą wielokrotnie w przeszłości karaną w tym z odbytymi karami pozbawienia wolności. Jak widać nie wywarły one na skazanym dostatecznego efektu resocjalizacyjnego. Przy decyzji w kwestii wymiaru kary łącznej duże znaczenie ma zachowanie skazanego po wymierzeniu kary. W razie osadzenia w zakładzie karnym, dane w tym zakresie dostarcza z reguły opinia z jednostki penitencjarnej. Sąd jednak świadomie pominął występowanie o nią, ponieważ skazany odbywa karę zaledwie od 28 czerwca 2018 r. (k. 4) więc od pięciu miesięcy i nie trzeba szerzej uzasadniać, że jest to zbyt krótki okres, nawet dla wykwalifikowanych w obserwowaniu postępów resocjalizacyjnych osadzonych, pracowników Służby Więziennej, aby skazanego poznać i ocenić czy się rzeczywiście poprawił i zasługuje na szybsze opuszczenie zakładu karnego; nawet gdyby opinię wydano z podanego powodu byłaby ona i tak dla sądu niemiarodajna. Nie było opcji połączenia jednorodnych środków karnych zakazów prowadzenia pojazdów orzeczonych wyrokami I i II, ponieważ zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z wyroku I zaczął biec od daty uprawomocnienia się tego wyroku, a wiec od 16 września 2014 r. Popełniając kolejne przestępstwo objęte wyrokiem II w dniu 28 maja 2017 r. skazany uczynił to w trakcie obowiązywania tego zakazu. Zaistniała zatem negatywna przesłanka łączenia zakazów określona w art. 85 § 3 kk w zw z art. 90 § 2 kk. Na podstawie § 17 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016 poz. 1714) zasądzono na rzecz adwokata wynagrodzenie w wysokości 120 złotych, powiększone o VAT z tytułu pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu. Na podstawie art. 624 §1 kpk zwolniono skazanego od kosztów postępowania o wyrok łączny, bo odbywa karę, nie posiada dochodów ani majątku, więc wyłożenie wydatków było by dla niego zbyt uciążliwe, a jednocześnie nie dałoby się ich wyegzekwować w drodze egzekucji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.