Zgodzić się należy z R.A. S. ( por. komentarz do art.
kk w: Kodeks karny. Komentarz. red. prof. dr hab. Ryszard Stefański, rok 2017, wyd. 2017, Legalis el. ), iż za przestępstwa z art.
kk – w formach zjawiskowych – może odpowiadać także osoba, które nie jest prowadzącą pojazd, albowiem „ współsprawstwo, podżeganie i pomocnictwo do przestępstw indywidualnie właściwych (delicta priopria) jest – zgodnie z art. 21 KK – dopuszczalne. Aktualne są mutatis mutandis twierdzenia Sądu Najwyższego, że: 1) " Zachęcając lub godząc się na picie wódki przez kierowcę, a następnie dopuszczając go do prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, dysponent samochodu wojskowego w każdym razie staje się podżegaczem lub pomocnikiem kierowcy, tj. swego podwładnego w popełnieniu przezeń przestępstwa z art. 288 ustawy o zwalczaniu alkoholizmu ( obecnie art.
KK – przyp. R.A. S.)" (post. SN z 2.2.1961 r., Rw 4/61, WPP 1961, Nr 2, s. 272–274) ”. Zważywszy na stwierdzony badaniem poziom stanu nietrzeźwości A. B. oraz wyczywalny z jego ust zapach alkoholu, oskarżony był świadom, iż udostępnia własny pojazd osobie nietrzeźwej. W tej sytuacji odpowiedzialność karna oskarżonego nie mogła zostać całkowicie wyłączona, lecz winna kształtować się z uwzględnieniem tej właśnie formy zjawiskowej. Mając na uwadze treść art. 19 § 1 kk przyjąć należy, iż zakres ustawowej odpowiedzialności karnej pomocnika jest co do zasady ( z wyjątkiem możliwości zastosowania wobec niego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary ) tożsamy, jak w przypadku sprawcy głównego – tak w zakresie kary, jak i możliwości orzeczenia środków karnych. To zaś oznacza, iż w przypadku osoby udzielającej pomocy osobie dopuszczającej się czynu z art.
kk, wobec pomocnika w grę wchodzi nie tylko orzeczenie kary w oparciu o sankcję przewidzianą w tym przepisie, ale również zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na podstawie art. 42 § 2 kk oraz świadczenia pieniężne na podstawie art. 43a § 2 kk. Orzekając karę pozbawienia wolności oraz w/w środki karne sąd uwzględniał: uprzednią karalność oskarżonego, w szczególności wcześniejsze popełnienie przestępstwa z art.
kk, wysoki stan nietrzeźwości osoby, której udostępnił pojazd, charakter drogi, jaką się poruszali, cechującą się znacznym nasileniem ruchu oraz długości odcinka, jaki zamierzali w takich warunkach pokonać. Okoliczności te świadczą o tym, iż oskarżony jest kierowcą nieodpowiedzialnym i dlatego min. winien zostać z ruchu drogowego wyeliminowany na maksymalny, przewidziany dla jego czynu, okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Z tych samych powodów sąd odwoławczy nie doszukał się także podstaw, by orzekać wobec niego karę rodzajowo łagodniejszą, aniżeli pozbawienia wolności. Nadal bowiem, pomimo zmiany postaci oraz oceny prawnej jego czynu, opisane wyżej okoliczności na tyle go obciążają, że wymierzenie kary jakiejkolwiek innej raziłoby łagodnością. Nieodzownym jest też przypomnienie, iż stosowne do treści art. 69 § 1 kk, wobec sprawcy karanego uprzednio na karę pozbawienia wolności, warunkowe zawieszenie wykonania kolejnej tego rodzaju kary nie jest możliwe. 0.15.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.