UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 591 / 20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyro

§ 1kk, drugi zaś – w art.

177 § 1 lub 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. Ewentualna redukcja ocen prawnokarnych jest wprawdzie możliwa i może być wyjątkowo dokonana poprzez przyjęcie, iż występek zakwalifikowany z art.

§ 1

kk stanowi współukarane przestępstwo uprzednie, pod warunkiem jednak, że przemawiają za tym okoliczności konkretnego przypadku. Sytuacja taka wchodzić będzie w grę tylko wówczas, gdy nietrzeźwy kierujący pojazdem mechanicznym po drodze publicznej spowoduje wypadek komunikacyjny bezpośrednio po uruchomieniu pojazdu i rozpoczęciu jazdy. Wówczas, uwzględniając wyjątkową bliskość czasu i miejsca rozpoczęcia jazdy i spowodowania wypadku, stan abstrakcyjnego zagrożenia, spowodowanego prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości, trwał na tyle krótko, aby po porównaniu stopnia społecznej szkodliwości obu czynów dojść do konkluzji, że czyn zakwalifikowany z art. 177 § 1 lub 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk, w pełni oddawałby tzw. stopień bezprawia kryminalnego zachowania sprawcy. Jeżeli jednak stan zagrożenia, spowodowany kierowaniem pojazdem po drodze publicznej trwał znacznie dłużej i nie „ zakończył ” się praktycznie od razu spowodowaniem wypadku, wówczas w grę wchodzi odpowiedzialność karna sprawcy za dwa przestępstwa pozostające ze sobą w zbiegu realnym – pierwszy z nich kwalifikowany jest z art.

§ 1kk, drugi zaś z art.

177 § 1 lub 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk ( por. choćby postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2002 r., I KZP 4/02, z dnia 19 lipca 2006 r., III KK 139/06 oraz z dnia 2 sierpnia 2006 r., III KK 73/06 ). Tymczasem z przypisanego oskarżonemu w punkcie

1. czynu wynika, iż spowodowany przez niego wypadek komunikacyjny poprzedzony był jazdą samochodem kilkukilometrowym ( ok. 3 km – por. ogólnodostępne dane z portalu internetowego (...) ) drogi publicznej K – 74 pomiędzy miejscowościami W. i K.. Ustalenie to nie było przez skarżącego kwestionowane i nie jest sprzeczne z wyjaśnieniami samego oskarżonego ( por. zwłaszcza jego wyjaśnienia z k. 113, w których wskazywał on na przebycie znacznie dłuższego odcinka drogi ). Powyższe czyni w efekcie omawiany zarzut oczywiście bezzasadnym. Ad. zarzutu z punktu
2. Zgodzić się należy ze skarżącym o tyle, że lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, a w szczególności fragmentu odnoszącego się do uzasadnienia wymiaru orzeczonych wobec oskarżonego kar – w tym również kary jednostkowej wymierzonej za czyn przypisany w punkcie
3. – jest lakoniczna, by nie rzec, że szczątkowa. Zgodzić się też należy, iż z uzasadnienia tego nie wybrzmiewa, by przy podejmowaniu decyzji o wymierzeniu kary za ten czyn sąd I instancji brał pod rozwagę takie okoliczności, jak przeproszenie pokrzywdzonego i uiszczenie na jego rzecz kwoty 1000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, jak i tego, że w następstwie wypadku sam oskarżony doznał bardzo poważnych obrażeń. Skarżący zdaje się podnosić ( por. wnioski odwoławcze ), że gdyby sąd I instancji okoliczności te uwzględnił i należycie je doszacował, to powinien przy wymiarze kary za ten czyn zastosować instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60 § 2 kk. Zgodzić się ze skarżącym należy o tyle, iż przywoływanych w jego apelacji okoliczności przy wymiarze kary pomijać rzeczywiście nie można. Pamiętać wszak należy, iż ustawodawca w odniesieniu do sprawcy, który czynił starania o pojednanie z pokrzywdzonym i o naprawienie mu szkody, jak również wobec sprawcy przestępstwa nieumyślnego, który w związku z jego popełnieniem sam poniósł poważny uszczerbek, stwarza sądowi możliwość zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary ( por. art. 60 § 2 pkt 2 i 3 kk ). Co do zasady wiec, nie sposób odmówić racji skarżącemu o bezzasadnym pominięciu milczeniem przez sąd I instancji tych okoliczności podczas wyjaśniania powodów wymierzenia takiej, a nie innej kary za czyn przypisany w punkcie
4. Tym niemniej nie oznacza to, że wyprowadzany na tej podstawie zarzut o rażącej surowości tej kary jest skuteczny. Skarżący, przywołując okoliczności korzystne dla oskarżonego, pomija te o wymowie przeciwnej oraz ich doniosłość. W pierwszej kolejności mieć tu na względzie należy uprzednią karalność oskarżonego, ze szczególnym uwzględnieniem tej za przestępstwo podobne do obecnie popełnionych, tj. za czyn z art.

§ 1kk.

Oskarżony jest więc recydywistą, jeśli chodzi o przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, ponownie dopuszczającym się przy tym tożsamego do uprzednio popełnionego występku kierowania pojazdem mechanicznym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Po wtóre, przypomnieć należy wysoki stan nietrzeźwości oskarżonego, sięgający poziomu 0,79 promila alkoholu we krwi. Po trzecie, uwzględnić należało także następstwa wypadku w postaci charakteru oraz długotrwałości uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznał pokrzywdzony. W tym kontekście przypomnieć należy, iż art. 60 § 2 pkt 2 kpk przewiduje jedynie adresowaną do sądu możliwość fakultatywnego zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary z powodów w tym przepisie wskazanych, a nie na jego obligatoryjność. Jeżeli więc pomimo zaistnienia okoliczności w tym przepisie ujętych, najniższa kara przewidziana za dane przestępstwo nie jawi się jako niewspółmiernie surowa, to decyzja o odstąpieniu od zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary nie będzie obarczona błędem. Taki zaś właśnie przypadek – zważywszy na wielość i rangę wymienionych powyżej okoliczności obciążających oskarżonego – zachodzi w niniejszej sprawie. Przy ich uwzględnieniu – nawet dostrzegając okoliczności eksponowane w apelacji – kara wymierzona oskarżonemu nie może być uznana jako obarczona wadą nadmiernej surowości. Podkreślić też na koniec należy, iż skarżący w sposób nadmierny przeszacował wymowę częściowego naprawienia wyrządzonej pokrzywdzonemu krzywdy, albowiem póki co, obowiązek jej kompensacji oskarżony zrealizował w rozmiarze li tylko symbolicznym. Wniosek O zakwalifikowanie opisanych w akcie oskarżenia czynów przy zastosowaniu wyłącznie art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk oraz o złagodzenie wymierzonej za ten czyn kary ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z powodów wyżej przedstawionych

1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
2. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
3. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.
4. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.
5. Przedmiot utrzymania w mocy 0.1w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy z powodów wyżej przedstawionych 0.15.
6. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.
7. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 0.15.
8. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.
9. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
10. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
11. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
12. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
13. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.
14. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.
15. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
16. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
17. Wobec nieuwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego, stosownie do treści art. 636 § 1 kk został on obciążony kosztami procesu za postępowanie odwoławcze
18. PODPIS