poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że roszczenie objęte niniejszym powództwem nie uległo przedawnieniu, w sytuacji gdy w dniu 22 lutego 2013 r. powodowie skierowali do pozwanych wezwanie do zapłaty, a więc już w tej dacie powodom znany był fakt powstania szkody jak i osoby zobowiązanej do jej naprawienia, a skierowany w dniu 10 marca 2016 r. pozew został złożony po upływie trzyletniego terminu przedawnienia, co winno skutkować oddaleniem powództwa w zaskarżonej części. Mając na względzie powyższe, apelujący wniósł o: I. zmianę zaskarżonego orzeczenia, poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części (tj. w zakresie punktu 1) oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania w postępowaniu I Instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, II. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych w postępowaniu odwoławczym, ewentualnie o: III. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanej, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu w całości. Zarzuty w niej podniesione w żadnym stopniu nie podważyły trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia, stanowiąc jedynie subiektywną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy bowiem w całości podziela ustalenia faktyczne Sądu I instancji i dokonaną przez ten Sąd ocenę prawną, nie znajdując potrzeby ich ponownego szczegółowego przytaczania. Strona pozwana sformułowała w apelacji zarzuty dotyczące naruszenia zarówno norm prawa materialnego, jak i norm prawa procesowego. W pierwszym rzędzie należało odnieść się do zarzutów procesowych, bowiem brak uchybień w tym zakresie, stwarzał możliwość dokonania oceny prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego. Wbrew zarzutom apelacji w sprawie nie doszło do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych, a co za tym idzie do poczynienia sprzecznych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Uzasadniając powyższy zarzut apelująca kwestionowała wysokość samej szkody, podnosząc, że sporny lokal już przez zdarzeniem, które wywołało szkodę w 2011 r., był w takim stanie, który nie dawał możliwości uzyskania czynszu najmu w kwocie ustalonej przez biegłego oraz że powodowie przyczynili się do powstania szkody wskutek niepodjęcia żadnych prac mających na celu usunięcie skutków zalania. Zarzut obrazy art. 233 § 1 k.p.c. w powyższym kształcie okazał się całkowicie chybiony. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że wysokość szkody, którą poniosła powódka, została ustalona w oparciu o niekwestionowane przez żadną ze stron wyliczenia biegłego sądowego powołanego w niniejszej sprawie na tę okoliczność. W opinii uzupełniającej z dnia 8 kwietnia 2019 r. (k. 254) biegły uwzględniając wcześniejsze uwagi pozwanej do opinii z dnia 24 lipca 2018 r., określił wartości czynszu osobno dla każdego roku w spornym okresie (2013-2015). Strona pozwana na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. wprost przyznała, że opinia uzupełniająca nie jest kwestionowana (k. 291). W tej sytuacji wszelkie zarzuty dotyczące wyliczeń przedstawionych przez biegłego należało ocenić jako spóźnione (art. 381 k.p.c.). Podobnie Sąd Okręgowy zakwalifikował zarzuty apelującej koncentrujące się wokół niewykazania przez powodów (tj. A. K. i zmarłego w toku procesu H. K.), że przed zalaniem spornego lokalu był on przedmiotem najmu, a w konsekwencji, że wystąpienie szkody w 2011 r. przekreśliło możliwości wynajęcia go innym podmiotom. W kontekście powyższego Sąd II instancji zważył, na co wskazywał także Sąd I instancji, że fakt wynajmowania pomieszczeń w lokalu stanowiącym obecnie współwłasność powódki przed 2010 r. został wykazany zeznaniami powodów na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. Powódka A. K. zeznała wówczas: „ Zanim wynajęliśmy lokal pozwanej, lokal był wynajmowany innym podmiotom. To były osoby prywatne. (…) Ten lokal w zasadzie nie stał wcześniej pusty, cały czas był tam ruch”. Z kolei H. K. uzupełniająco podał, że „ pomieszczenia były adaptowane do celów gospodarczych na początku 1990 r., potem do 2000 r. było to centrum edukacji komputerowej (…) Potem wynajmowano lokal na cele mieszkaniowe studentom”. Strona pozwana powyższych zeznań nie kwestionowała (art. 230 k.p.c.). Nadto z dołączonych do akt pisemnych umów najmu wynika, że lokal ten był od 30 października 2009 r. wynajmowany firmie (...) Sp. z o. o. w D. ( k.21-23 akt), następnie od 21 września 2010 r. pozwanej spółce ( k.24-25 akt). Bezzasadna okazała się również argumentacja o przyczynieniu się powodów do powiększenia rozmiarów szkody. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo odniósł się do tej kwestii wskazując, że opóźnienie w podjęciu decyzji o przeprowadzaniu niezbędnych prac remontowych uzasadnione było oczekiwaniem na wypłatę odszkodowania umożliwiającego wykonanie koniecznego remontu, co nastąpiło dopiero na mocy wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu w sprawie XII C 506/13 z dnia 12 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy podzielając w całości rozważania Sądu I instancji w tym zakresie, uznał za zbędne ich ponowne przytaczanie w tym miejscu. W świetle przedstawionych rozważań, podniesiony przez stronę pozwaną zarzut apelacyjny dotyczący rzekomej obrazy art. 233 k.p.c. stanowił jedynie dowolną polemikę z prawidłową oceną dokonaną przez Sąd Rejonowy. Apelująca nie wskazała żadnych merytorycznych zarzutów, które dałyby podstawę do stwierdzenia, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania w tej sprawie, a tym bardziej, że ocena ta zawiera błędy logiczne, wewnętrzne sprzeczności, bądź że jest niepełna. Wobec nieskuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji był wiążący w sprawie. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy nie naruszył również przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim należy wskazać, że o bezzasadności zarzutów stawianych przez skarżącego w tej sferze, przesądza już samo ich sformułowanie. Przypomnieć trzeba, że prawidłowe skonstruowanie zarzutów apelacji wymaga odróżnienia sytuacji, gdy w sprawie wadliwie ustalono stan faktyczny, czego konsekwencją był błędny proces subsumcji od sytuacji, w której prawidłowo ustalony stan faktyczny oceniono w świetle niewłaściwej normy prawnej. W pierwszym przypadku konieczne jest podniesienie zarzutów natury procesowej zmierzających do wykazania błędnego ustalenia przez sąd stanu faktycznego, a dopiero następnie zarzutów naruszenia prawa materialnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażany jest pogląd, że ani błędu w subsumcji nie można skutecznie dowodzić przez kwestionowanie prawidłowości dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych, ani też zwalczanie prawidłowości ustaleń faktycznych nie może się odbywać za pomocą samego tylko zarzutu naruszenia prawa materialnego (wyroki Sądu Najwyższego: z 20 grudnia 2001 r. V CKN 510/00; z 26 września 2002 r., III CKN 466/00; z 19 kwietnia 2006 r.; z 21 października 2004 r., V CK 81/04; z 21 listopada 2008 r., V CSK 213/08). Tymczasem dwa z trzech zawartych w apelacji zarzutów odnoszących się formalnie do sfery naruszenia prawa materialnego, sformułowane zostały w taki sposób, że skarżąca upatruje naruszenia przepisów prawa materialnego w ustaleniu bądź pominięciu przez Sąd Rejonowy określonych okoliczności faktycznych. Naruszenie przepisów prawa materialnego nie może zaś polegać, co zostało wskazane już wcześniej, na wadliwym ustaleniu okoliczności faktycznych. Z tego powodu zarzuty naruszenia art. 415 k.c. w zw. z art. 6 k.c. oraz art. 362 k.c, podniesione w apelacji, muszą być uznane za chybione. Podkreślić należy, że argumenty wskazane w apelacji były już przedmiotem wnikliwych rozważań Sądu Rejonowego. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art.
polegający na niezastosowaniu tego przepisu przez Sąd Rejonowy. Sąd Okręgowy podziela dokonaną przez Sąd I instancji ocenę, że roszczenie dochodzone w niniejszym postępowaniu nie uległo przedawnieniu. Przede wszystkim pełnomocnik apelującej w swojej argumentacji konsekwentnie pomija zasadniczą kwestię. Pismo z dnia 22 lutego 2013 r., na które się powywoływał, dotyczyło zupełnie innego roszczenia. Pismem tym pełnomocnik powodów wezwał bowiem pozwaną do zapłaty kwoty 29.861,61 zł tytułem odszkodowania za zalanie nieruchomości. Roszczenie to było przedmiotem oceny w postępowaniu XII C 506/13. Oczywistym jest, że powodowie nie mogli żądać naprawienia szkody przed jej powstaniem, zważywszy, że roszczenie o zapłatę odszkodowania z tytułu utraty możliwości wynajmu pomieszczeń użytkowych, które uległy zalaniu, będące przedmiotem rozpoznania w tej sprawie, dotyczy okresu od 1 kwietnia 2013 r. do 15 czerwca 2015 r. Z kolei żądanie w tym zakresie zgłoszone zostało niewątpliwe przed upływem terminu określonego w art.
w pozwie z dnia 10 marca 2016 r. (data nadania 14 marca 2016 r.), powodując tym samym skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia liczonego od dnia powstania szkody (1 kwietnia 2013 r.). Z przedstawionych powodów Sąd Okręgowy wobec uznania, iż apelacja nie zawiera uzasadnionych zarzutów mogących podważyć stanowisko Sądu Rejonowego, oddalił ją jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. (pkt 1.). Konsekwencją powyższego było rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego zgodnie z art. 98 k.p.c. i § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (pkt 2.). Anna Kulczewska-Garcia Małgorzata Radomska-Stęplewska Ryszard Małecki
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.