poprzez dokonanie wpisu o treści wykraczającej ponad treść stosunku prawnego w oparciu o który dokonano wpisu w księdze wieczystej; 3. naruszenie § 45 ust. 1b, tiret 1 poprzez jego niezastosowanie poprzez zaniechanie wskazania w treści wpisu sposobu i zakresu wykonywania ujawnionego prawa dzierżawy nieruchomości. Formułując powyższe zarzuty, apelujący domagali się zmiany zaskarżonego wpisu w Dziale III księgi wieczystej w ten sposób, aby otrzymał on następujące brzmienie: „prawo dzierżawy działki (...) na okres 29 lat i 11 miesięcy na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w zakresie wskazanym w dokumencie stanowiącej podstawę wpisu”. Ewentualnie, apelujący wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. W odpowiedzi na apelację, uczestnik postępowania (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz o zasądzenie od uczestników na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wnioskodawców nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w pełni podziela ustalenia faktyczne i rozważania prawne poczynione przez Sąd I instancji. Zgodnie z brzmieniem art.
w postępowaniu wieczystoksięgowym wpis dokonywany jest na wniosek i w jego granicach, chyba że przepis szczególny przewiduje dokonanie wpisu z urzędu. Art.
stanowi, iż rozpoznając wniosek sąd bada jedynie treść i formę wniosku, załączonych do niego dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Podkreślić należy, iż powyższy przepis wyznacza również kognicję Sądu Odwoławczego, rozpoznającego środek odwoławczy od orzeczenia Sądu I instancji. W świetle powyższego, co do zasady sąd drugiej instancji rozstrzyga, czy wpis lub odmowa wpisu przez sąd pierwszej instancji jest zgodny z prawem w kontekście wniosku, treści i formy dokumentów stanowiących podstawę wpisu oraz treści księgi wieczystej. Na wstępie rozważań przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 u.k.w.h. w wypadkach przewidzianych w przepisach ustawowych w księdze wieczystej, poza prawami rzeczowymi, mogą być ujawnione prawa osobiste i roszczenia. Zgodnie zaś z ust. 2 art. 16 powołanej powyżej ustawy w szczególności mogą być ujawniane prawo najmu lub dzierżawy, prawo odkupu lub pierwokupu, prawo dożywocia. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca do wniosku o wpis załączył m.in. umowę dzierżawy z dnia 13 marca 2020 r., zawartą pomiędzy U. K. i H. K., a (...) sp. z o.o. z siedzibą w K.. W § 3 ust. 1 ww. umowy wskazano, że wydzierżawiający niniejszym oddaje dzierżawcy nieruchomość w dzierżawę, w celu używania i pobierania z niej pożytków przez czas oznaczony w § 14 umowy, a dzierżawca bierze nieruchomość w dzierżawę i zobowiązuje się płacić czynsz dzierżawny zgodnie z § 6 umowy. Z kolei w § 4 ust. 1 wskazano, że przedmiot dzierżawy stanowić będzie część nieruchomości, nad którą umieszczono łopaty wirnika Turbiny Wiatrowej zlokalizowanej na działce sąsiedniej zgodnie z załącznikiem nr 2 do niniejszej umowy. Ostateczne rozmieszczenie Elementów Inwestycji na Nieruchomości wynika z treści wydanych dla dzierżawcy ostatecznych pozwoleń na budowę oraz projektów budowlanych w oparciu o które będzie realizowana Inwestycja a doprecyzowane ostatecznie (o ile zajdzie taka potrzeba) na podstawie inwentaryzacji powykonawczej przygotowanej po oddaniu Elementów Inwestycji do użytku. Niewątpliwie przedmiotem wniosku było ujawnienie w księdze wieczystej prawa dzierżawy, które nie jest ograniczonym prawem rzeczowym. Referendarz dokonał wpisu zgodnie z wnioskiem, a Sąd utrzymał zaskarżony wpis w mocy. Wpis dokonany na podstawie złożonego wniosku jest zgodny z jego treścią. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy rozważał istnienie po stronie skarżących interesu prawnego w zaskarżeniu orzeczenia z dnia 28 września 2020 r. Ostatecznie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się przesłanek do odrzucenia apelacji. Sąd odwoławczy w pełni podziela argumentację Sądu przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wbrew twierdzeniom apelujących, popartych orzeczeniem Sądu Najwyższego w sprawie II CSK 759/18 nie budziło wątpliwości sądu, że przedłożony wraz z wnioskiem dokument w postaci umowy dzierżawy mógł stanowić podstawę wpisu zgodnego z wnioskiem. Słusznie Sąd Rejonowy wskazał, że nie podziela również obaw skarżącego co do tego, iż kwestionowany wpis w księdze wieczystej nr (...) świadczy o wyzbyciu się przez niego posiadania całej nieruchomości. Nie budzi wątpliwości, że zakres przysługującego spółce prawa dzierżawy jest taki jaki został wskazany w umowie dzierżawy zawartej w dniu 13 marca 2020 r. W przypadku jakiegokolwiek sporu pomiędzy stronami przedmiotowej umowy decydujące znaczenie będzie miała treść umowy a nie zakres wpisu dotyczącego prawa dzierżawy dokonanego w księdze wieczystej. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego art.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji, oddalając apelację wnioskodawców w całości (punkt 2 postanowienia). Sąd odwoławczy postanowił na podstawie art. 350 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. sprostować rubrum zaskarżonego postanowienia w zakresie obejmującym oznaczenie uczestników postępowania ten sposób, że w miejsce „sprawy z wniosku (...) Sp.z o.o. z siedzibą w K.” wpisać „sprawy z wniosku H. K. i U. K.”, a w miejsce „z udziałem H. K. i U. K.” wpisać prawidłowo „z udziałem (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.” (punkt 1 postanowienia). Sąd Rejonowy na skutek omyłki wskazał jako wnioskodawcę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. podczas kiedy postepowanie toczyło się na skutek wniosku wniesionego przez H. K. i U. K.. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się podstaw do odstąpienia od zasady orzekania o kosztach postępowania nieprocesowego wyrażonej w art. 520 § 1 k.p.c. i w związku z tym kosztami postępowania obciążono wnioskodawców i uczestnika w zakresie poniesionym (punkt 3 postanowienia). Ewa Blumczyńska Alina Szymanowska Karolina Obrębska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.