VIII Ka 15/14

Sygn. akt VIII Ka 15/ 14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Wiesław Oksiuta Protokolant Agnieszka Malewska bez udziału oskarżyciela publicznego po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 roku sprawy A. A. obwinionego o czyn z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokółce z dnia 15 listopada 2013 roku sygn. akt II W 741 /13 I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. II. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem opłaty za II instancję oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE A. A.został obwiniony o to, że w dniu 5 stycznia 2013 roku około godziny 20:00 w S.na ul. (...)na parkingu przy klubie (...)będąc pod wpływem alkoholu nosił broń palną typu (...)tj.-o wykroczenie z art. 51 ust. l p.4 Ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Sąd Rejonowy w Sokółce wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r w sprawie W 741/13 obwinionego A. A. uznał za winnego tego, że w dniu 05 stycznia 2013 roku około godziny 20:00 w S.na ul. (...)na parkingu przy klubie (...)znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nosił broń palną typu (...) tj. popełnienia czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji i za ten czyn, na mocy wyżej wymienionego przepisu skazał go na karę grzywny w wysokości 2.000 (dwóch tysięcy) złotych. Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 (dwustu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 (stu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania. Powyższy wyrok na mocy art. 103 i 105 kpw zaskarżył w całości obrońca obwinionego i na mocy art. 427 § 1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 2 i 3 kpk w zw. z art. 109 kpw wyrokowi temu zarzucił; 1. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4, 5 § 2, 7 kpk w zw. z art. 92 kpk, 410 kpk i 424 § 1 kpk polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięciu na niekorzyść oskarżonego, wbrew zasadzie in dubio pro reo, nie dających się usunąć wątpliwości, co doprowadziło do ustalenia że A. A. dopuścił się zarzucanego mu czynu, przy jednoczesnym zaniechaniu stosownego uzasadnienia swojego stanowiska, poprzez: -pominięcie konsekwentnego nieprzyznawania się A. A. do popełnia opisanego we wniosku o ukaranie wykroczenia i uznanie za niewiary godne jego twierdzeń, iż· w dniu 05 stycznia 2013 r. nie miał przy sobie broni, a przy klubie (...) odpalał petardy, -pominięcie składanych w postępowaniu sądowym zeznań świadków: P. S., E. W., M. P., M. Z. oraz I. L., z których to zeznań nie wynika, aby A. A. miał dopuścić się przypisywanego mu wykroczenia, - pominięcie przeprowadzonej już w początkowym etapie postępowania opinii dotyczącej broni, z której wynika, że wprawdzie odnalezione na miejscu zdarzenia łuski pochodzą z broni obwinionego, jednakże nie można ustalić czasu oddania z niej ostatniego strzału, - pominięcie okoliczności, iż nie została wykonana dokumentacja fotograficzna z miejsca zdarzenia i oparcie twierdzeń co do wyglądu łusek i ich ułożenia na sprzecznych relacjach funkcjonariuszy policji, - uznanie, że A. A. nie mógł strzelać z petard, ponieważ policjanci nie odnaleźli żadnych pozostałości po materiałach pirotechnicznych, pomimo że po pierwsze - policjanci nie szukali wówczas pozostałości po petardach, a po drugie - nie można wykluczyć, że z uwagi na siłę wystrzału takowe pozostałości wcale nie musiały znajdować się na parkingu przy klubie, gdzie był sprawdzany teren, -pominięcie faktu, iż A. A. ostatni raz na polowaniu był w dniu 23.12.2012 r., a zatem w dacie 05.01.2013 r. nie mógł posiadać przy sobie broni palnej i oddać z niej strzałów; II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że A. A.dopuścił się wykroczenia polegającego na tym, że będąc pod wpływem alkoholu nosił broń palną typu (...)w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozostawia istotne wątpliwości w tym zakresie - mając na uwadze wyjaśnienia obwinionego, w których konsekwentnie nie przyznaje się do popełnienia czynu, zeznania świadków P. S., E. W., M. P., M. Z.i I. L., które nie potwierdzają związku obwinionego z opisanym wykroczeniem, opinię dotyczącą broni stwierdzającą, iż nie można ustalić czasu oddania ostatniego strzału z broni obwinionego" notatkę urzędową potwierdzającą datę uczestniczenia przez obwinionego w polowaniu jako dzień 23.12.2012 r., a także sprzeczne ze sobą opisy w wyglądzie odnalezionych łusek na miejscu zdarzenia, oraz brak bezpośredniego dowodu świadczącego o sprawstwie A. A.. Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniósł: - o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie A. A. od popełnienia przypisywanego mu wykroczenia, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Sokółce do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy obwinionego jako oczywiście bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona kontrola odwoławcza nie wykazała bowiem żadnych uchybień procesowych ani innych nieprawidłowości, które mogłyby rzutować na treść zapadłego wyroku. Zarówno przebieg rozprawy przed Sądem Rejonowym jak i treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazują, że Sąd ten prawidłowo, nie naruszając zasad, wyrażonych w art. 4 k.p.k. i 7 k.p.k. w zw. art. 8 k.p.w., ocenił zebrany materiał dowodowy, przyjmując za podstawę orzeczenia, zgodnie z art. 410 k.p.k. i art. 92 k.p.k. w zw. z art. 82§ 1 k.p.w. całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. Nie ulega wątpliwości, że Sąd orzekający w sprawie ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna. Jeśli więc z uzasadnienia orzeczenia wynika, że Sąd ten obdarzył przymiotem wiarygodności dowód z zeznań świadka P. S. z postępowania wyjaśniającego, świadków P. D., M. I., S. T. i wskazał powody swego stanowiska, jak to miało miejsce na gruncie rozpoznawanej sprawy, to uwzględnienie okoliczności wynikających z ich zeznań nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, art. 410 k.p.k., którego naruszenie zarzuca apelujący. Sąd Rejonowy wskazując na konkretne argumenty wywiódł, dlaczego zeznania w/w wymienionych świadków, w odróżnieniu od wyjaśnień obwinionego zasługują na pozytywną ocenę. Stąd nie można Sądowi temu postawić skutecznego zarzutu, że uchybił przepisom postępowania. Zarzut obrazy art. 410 k.p.k. byłby słuszny jedynie wówczas, gdyby Sąd ferując wyrok oparł się na materiale nieujawnionym na rozprawie bądź też jedynie na części ujawnionego materiału dowodowego, a tego rodzaju uchybienia w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Zastrzeżeń nie budzi także uzasadnienie zapadłego rozstrzygnięcia. Spełnia ono wymogi art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w., a przede wszystkim ukazuje logiczny proces, który doprowadził Sąd I instancji do uznania, że A. A. swoim zachowaniem, w sposób zawiniony wypełnił wszystkie znamiona przypisanego mu czynu. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku w konfrontacji z całokształtem materiału aktowego prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy dokonał niezwykle rzetelnej syntezy ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego. Poszczególne dowody osobowe zostały poddane skrupulatnej ocenie tak pod względem ich wewnętrznej spójności czy logiczności, jak też ich relacji do pozostałych źródeł dowodowych, w szczególności relacji innych przesłuchanych w sprawie osób, czy opinii L. K. K. W. P.